Niedaleko Ułan-Ude, na peryferiach małego miasta Iwołgińsk, znajduje się największy i główny ośrodek buddyzmu w Rosji. Jest siedzibą zwierzchnika lamizmu rosyjskiego Chamko Lamy.  Powstał w 1946r. kiedy to Stalin za zasługi Buriatów w walce z faszystami wydał pozwolenie na wybudowanie maleńkiego dacanu. 1972r. zaczęto rozbudowywać świątynię, obecnie jest kompleksem 10 świątyń. Tybetańska nazwa dacanu to Tuzec Bajasgalanti Ulzy Nomoji Hypdyn Hiid, co oznacza „Koło Poznania Przynoszące Szczęście i Pełną Radość”.

Na terenie kompleksu znajdują się domki lamów, stołówka, muzeum sztuki buddyjskiej, hotel, oranżeria i największa w Rosji buddyjska biblioteka. W 1991r. powstał tu buddyjski instytut Daszi Czainhorlin, jest jedną z dwóch takich szkół w Rosji. W 1992r do Iwołgińska przybył sam Dalajlama, aby zachęcać do kontynuacji praktyk religijnych.

ŚCIEŻKA

Kompleks świątyń otoczony jest ścieżką, przy której stoją kolorowe młynki modlitewne. Pielgrzymi z różnych zakątków kraju przyjeżdżają, aby ją przemierzyć i złożyć prośby na małych karteczkach za pośrednictwem mnichów. Przywiązują też chustki i wstążki do okolicznych drzew.

Idąc ścieżką jako turysta można podziwiać świątynie, oglądać rzeźbione kolorowe młynki, stupy i obserwować wszystko z dystansu. Z głośników dobiega wprawiająca w trans mantra, a w koło stoją malowane syberyjskie chatki. Warto pamiętać, aby podążać zawsze zgodnie z kierunkiem słońca, czyli zgodnie ze wskazówkami zegara. Również w tym kierunku należy kręcić młynkiem.

Do większości świątyń można wejść. Niestety nie można fotografować ich wnętrza. Z jednej strony to ciężkie przeżycie dla kogoś, kto nie rozstaje się z aparatem. Drewniane wnętrze świątyń jest niesamowicie kolorowe, pełne rzeźbionych wizerunków bóstw, posągów buddy w różnych formach i rozmiarach, a sufit podtrzymują malowane kolumny. Z drugiej strony, pozwala to skupić się na chwili obecnej, patrzeć i chłonąć bez przeszkód barwy do koła i po prostu być, a tylko o to przecież chodzi. I to nie tylko w tym miejscu, a jest nam tak trudno to osiągnąć

MNISI

Mnisi przemykają niby cicho i szybko między świątyniami, jednak zauważają, wszystko, co dzieje się w około. Zawsze wcześniej, czy później poczujesz ich wzrok na sobie.

 W każdej ze świątyń jest mnich, czasem pogrążony jest w medytacji, czasem zerka co dzieje się dookoła. Kiedy spojrzy na ciebie, masz wrażenie że wie o tobie wszystko i jest to bardzo dziwne uczucie.

W jednej ze świątyń znajduje się zmumifikowany lama, który zastygł w pozycji lotosu, podczas medytacji. Siedzi w samym centrum za szybą, pośród kolorowych wizerunków bóstw. Można odwiedzić go i zanosić mu różne prośby. Mnich siedzi, słucha i uśmiecha się spokojnie. Kiedy stoi się przed nim, wrażenie, że to jednak żywy człowiek jest nie do odparcia.

Kompleks świątyń jest przepiękny ze względu na architekturę, kolory i otoczenie. Do tego jest pełny tajemniczej, spokojnej energii. Bardzo chciałabym spędzić kilka dni w tych okolicach i przychodzić tam codziennie. Ale już bez aparatu wiszącego jak kula u ręki.

Przy wejściu znajduje się kilka straganików z pamiątkami, a na zewnątrz niewielka jadłodajnia w której można zamówić np. buzzy i solankę.

Kiedy jedzie się marszrutką do dacanu, na jednym z okolicznych wzgórz widać wyłożony z białych kamieni obrazek i mantrę „om mani padme hum”.  

Artykuł Iwołgisńk – Dacan w Iwołginsku. pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

WYCIECZKA ROZPOCZĘTA

Przed pierwszym zwiedzaniem rozdali nam małe magnetofoniki z słuchawkami, żeby można było słyszeć, co mówi przewodniczka. Nie będę tego nosić, to głupie, przecież nie jestem głucha – pomyślałam. Okazało się, że jednak jestem i w gęstym tłumie głos przewodniczki wyczyniał dziwne amplitudy. Ciekawość była silniejsza i w końcu grzecznie chodziłam w małych, czerwonych słuchaweczkach wetkniętych w uszy. Czułam się trochę jak pies na smyczy, ale z czasem okazało się, że to jednak całkiem nie złe rozwiązanie. Można sobie podchodzić gdzie się chce i oglądać różne zakamarki, a przy okazji słuchać ciekawych historii i nie przegapiać ważnych rzeczy.

Trasy jakie pokonywaliśmy autokarem z jednego miejsca na drugie, były długie. Samemu trudno byłoby w tak krótkim czasie pokonać setki kilometrów. A tak, wymieniało się dwóch kierowców i wszystko szło bardzo sprawnie. Dzięki temu zwiedziliśmy najważniejsze miejsca, które wcale na kupie nie są. Trochę taka Grecja w pigułce.

MINUSY

Oczywiście trzeba było dostosować się do warunków. Jak pora jedzenia to wszyscy posłusznie jedzą, jak stacja benzynowa to wszyscy grzecznie sikają, nawet jak się nie chce. 7.30 cała wycieczka wtłacza się już mozolnie do autokaru. Czas wolny dawkowany na godziny, jak na wycieczce szkolnej. Brakowało, spokojnego posiedzenia w knajpce, szwendania się po bazarkach, odkrywania zakamarków poza przewodnikiem, oliwek, fety i wina gdzieś na dzikiej plaży. Cóż, nie ma też nutki tajemnicy, wszystkie atrakcje są dopięte na ostatni guzik, a jedzenie zawsze w przewidzianych miejscach. Ma to swoje plusy, ale nie zapędzi się człowiek wieczorem do maleńkiej restauracyjki na uboczu, gdzie uśmiechnięty od ucha do ucha Grek gra na buzuki, bo właśnie są czyjeś urodziny. A jak dowie się, że jesteś z Polski, to z dumą i jeszcze szerszym uśmiechem, specjalnie dla ciebie zagra Kalinkę, bo przecież Polska czy Rosja to jeden słowiański czort.

PLUSY

W zamian za to, zwiedziliśmy wszystkie miejsca znane z podręczników do języka polskiego. Miejsca, który stworzyły przestrzeń wątkom tylu mitów; Świątynia Apollina, w której Pytje zupełnie na legalu sztachały się wyziewami ze szczeliny skalnej i mamrotały potem różne zagadkowe treści, a tęgie głowy tworzyły z tego na siłę, kiepsko zrymowane przepowiednie; Akropol, gdzie przechadzały się piękne boginie, z niezdrowymi skłonnościami do knucia brzydkich intryg. Kolumny doryckie, korynckie i jońskie – piwo Mythos dla tego, kto pamięta która jest która. Tajemniczy Grobowiec Agamemnona, znany z wiersza Juliusza Słowackiego – kto w nim spoczywał naprawdę – nie bardzo wiadomo. A w tle, przewijający się majestatycznie szczyt Olimpu, który sam Zeus szczelnie przysłonił chmurami, żeby nikt z dołu przypadkiem nie zobaczył, co się tam wyprawia.

Wszystko to z nawiązką zrekompensowało trudy i znoje zorganizowanej wycieczki autokarowej! Przy okazji stosunek ceny do ilości odwiedzonych miejsc – bardzo korzystny

Artykuł Wycieczka objazdowa do Grecji pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Wieś Masca nazywana Machu Picchu Teneryfy, leży na wysokości  750m n.p.m. pośród stromego masywu  gór Teno. Wioski w tym rejonie, były odcięte od świata prawie do końca XX wieku. A trudno dostępna Masca określana była jako Zapomniana Wioska. Obecnie prowadzi do niej asfaltowa droga, jest ona bardzo kręta i miejscami urwista. Dostarcza sporo adrenaliny i gwarantuje niesamowite widoki. Możliwy jest bezpośredni dojazd busem, trzeba tylko uważać, żeby nie przegapić ostatniego, ponieważ powrotu nie będzie aż do rana.

Masca jest przepięknym miejscem, to taki mały raj na ziemi.  Mnóstwo tu kaktusów, palm i drzew owocowych, zewsząd zwieszają się girlandy kwiatów. Dojrzewające w upalnym słońcu Awokado, mango, opuncje i cytrusy, gałęzie aż uginają się od nadmiaru szczęścia. I to wszystko zimą. Słodkie owoce opuncji i pomarańcze, lokalsi sprzedają przy głównej uliczce.

 Niestety poza sezonem charakterystyczny szczyt można podziwiać z jedynie z daleka. Szlaki turystyczne są zamknięte. Jak twierdzi pan sprzedający owoce opuncji, to dlatego, że poza sezonem nie ma nadzoru nad szlakami, a przyjezdni nie szanują własności mieszkańców. Zbaczają z wyznaczonych tras i rozdeptują teren w około. Ja z kolei czytałam, że szlak zamknięto z powodu dużej ilości wypadków. Prawdopodobne są obie wersje. Sami byliśmy świadkami jak jakaś rodzinka zboczyła z drogi i wlazła w gigantyczne kaktusy szukając owoców. Nie umieli potem się do nich dobrać. Jest to z resztą niebezpieczne, bo jeśli nieumiejętnie rozłupuje się owoc, można najeść się kolców.

ZABUDOWA

Masca i inne okoliczne wsie charakterzują się specyficznym dla tego rejonu stylem zabudowy. Niskie domki mają jedno, góra dwa piętra i posiadają dachy, pokryte czerwoną dachówką. Całe wsie malowniczo wkomponowują się w strome, zielone zbocza.

Mimo, że dla tubylców grudzień to prawie zima, upał dawał się we znaki nawet kotom. Jeden młody kociak wybrał się z nami na długi spacer i przy każdym postoju na zdjęcia, odpoczywał w cieniu który rzucaliśmy. Pomiędzy postojami dzielnie polował na jaszczurki, na szczęście dla jaszczurek bezskutecznie.

Nie mogło obejść się bez sesji z kotem w roli głównej. Nie było łatwo, ale na kilku zdjęciach jest nawet widoczny w całości…

RESTAURACJA Z CUDNYM WIDOKIEM

We wsi, na zboczu znajduje się restauracja, warto wstąpić tam chociaż na kawę, ponieważ z tarasu roztacza się chyba najładniejszy widok na wąwóz. Idealnie pasuje do Barraquito albo zimnej sangrii!

Przy dobrej widoczności widać zarysy sąsiednich wysp. Przez chwilę udało nam się je dostrzec, mimo bardzo wielu chmur i lekkiej mgły.

KANARYJSKA KAWA

Barraquito i Cortado, to kawy typowe dla wysp Kanaryjskich. Nie wiem dokładnie czym się różnią, ponieważ nie zawsze widnieją w menu. A prosząc o Canarian cafe, kilka razy dostałam Barraquito, a raz Cortado.

Z tego, co udało mi się wyczytać, to pierwsze podaje się ze spienionym i skondensowanym mlekiem z dodatkiem alkoholu, a konkretnie likieru 43. Drugie chyba alkoholu nie zawiera. W zależności od miejsca mogą być posypane cynamonem i podane ze skórką cytryny. Oba mają piękne, kolorowe warstwy.

Czytaj również: Droga na Pico del Teide

Artykuł Masca – Machu Picchu Teneryfy pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Trasa Transfogaraska przecina góry Fogaraskie, w pełni zasłużyła na swoją magiczną otoczkę, ochy i achy. Przepiękny alpejski krajobraz i wkomponowana w niego wijącą się asfaltowa wstążka robią duże wrażenie. Wspaniałe widoki i wysokie góry, dostępne dla każdego, kto odważy się tu wjechać.

Na szczycie znajduje się dolina z  jeziorem Balea i schronisko Cabana Balea Lac, w którym można coś zjeść i przenocować. Odwiedzając to miejsce, warto mieć przy sobie ciepłe ciuchy i kurkę nawet jeśli na dole jest upał.

Długość trasy to ok. 150 km, a w najwyższym punkcie, który znajduje się w ażurowym tunelu ma 2417m n.p.m.

Droga nie jest łatwa do przejechania, bardzo kręta, wąska i pełna przepaści, od czasu do czasu zdarzają się wypadki. Ku przestrodze na trasie widoczny był wrak auta, które zjechało z „wyższego piętra”.

NIEDŹWIEDZIE

Zastanawiało nas dlaczego w obrębie parku niektóre pola namiotowe ogrodzone są drutem kolczastym i do tego pod wysokim napięciem. Wiedziałam, że są tu niedźwiedzie, ale żeby potrzebne były aż takie zabezpieczenia, na prawdę tak łatwo o spotkanie wielkiego zwierza?

Na odpowiedź nie trzeba było czekać zbyt długo. Temat misiów przewijał się w żartach od początku pobytu w górach. Kiedy wracaliśmy wieczorem z wycieczki nad jezioro padł kolejny żarcik „A co byście zrobili, gdyby teraz wyszedł tu misiek?” rzucił kolega, „Wyjęła bym aparat!”.

Kilka sekund później za zakrętem, w pospiechu wyciągałam aparat… Osobnik był raczej młody, bo do gigantów nie należał, ale nie chciałbym znaleźć się w zasięgu jego pazurów. Przed nami zatrzymało się auto. My również stanęliśmy i gapiliśmy się na niedźwiedzia, który wyraźnie garnął się do samochodów. Prawdopodobnie oczekiwał drobnych upominków w postaci przekąsek, pozostaje mieć nadzieję, że nie liczył na danie główne. Wysiadłam z samochodu, żeby zrobić zdjęcie, misiu od razu to zauważył i skierował się w naszą stronę, najpierw powoli, potem coraz żwawiej, aż znalazł się na tyle blisko, że szybciutko wskoczyłam do auta. A jednak życie jest cenniejsze od fotek.

Obok przejechało kilka miejscowych samochodów, wszystkie szybko i zdecydowanie mijały zwierza. Pewnie wiedzieli czego się spodziewać i nie chcieli ryzykować. My jako nie świadomi przybysze próbowaliśmy uwierzyć w to, co widzimy i złapać kilka ujęć, w granicach rozsądku oczywiście! Wróciliśmy na nasze pole namiotowe i zamknęliśmy dokładnie bramę. Z ulgą weszłam do drewnianego domku. Domek nie był duży, ale jednak dużo stabilniejszy niż namiot. Dawał poczucie, że może misiowi trudniej będzie wtargnąć do środka

BEZPIECZEŃSTWO

Niedźwiedzie w górach Fogarskich, jak widać, nie boja się ludzi, a nawet domagają się od nich jedzenia. Potrafią biegać do 60km na godzinę. Łatwiej im poruszać się pod górę niż z górki, dlatego lepiej uciekać do dołu. Człowiek nie miałby szans w starciu nawet z nie wielkim osobnikiem. Trzeba brać to pod uwagę, kiedy planuje się wieczorem, pieszy lub rowerowy powrót do bazy Trasą Transfogaraską i rozstawianie namiotu na dziko w tym rejonie.

TAJEMNICZE ZDARZENIA

W Rumunii zawsze dzieją się dziwne rzeczy. Przed pierwszym pobytem w tym kraju czytałam „Podróże w poszukiwaniu diabła” Michała Kruszony. Książka napisana jest z humorem i w dość tajemniczym klimacie, który przeniósł się i na naszą podróż, wtedy z mamą. Nie miałam jeszcze zwyczaju notatek, więc nie pamiętam dokładnie co to było, ale działy się różne dziwaczne rzeczy. Przeważnie dotyczyły karty i aparatu, który nigdy przedtem i długo potem nie szwankował. Samochodu, który miał zepsute drzwi i licznik, a po wyruszeniu nagle wszystko cudownie się naprawiło, by ponownie przestać działać dopiero po powrocie do Polski.  Teraz przypomniał mi się ten dziwny dreszczyk…

Inna ciekawa sytuacja miała miejsce w  przeszkaradnym miasteczku w którym nocowaliśmy zupełnie od czapy, bo akurat nic innego nie było na trasie. Miejscówka w blokowisku na obrzeżach Turdy, fakt, że bardzo tanio wynajęliśmy tam całe mieszkanie na jedną noc. Wieczorem przy winie żartowaliśmy sobie z „amerykańskiego” projektanta Christiana Paula, który aktualnie królował we wszystkich memach. Został on ekspertem od kreacji pani prezydentowej, ale do końca nie wiadomo czy w ogóle istniał. Nazajutrz rano okazało się, że moje konto na Fb przejął bot, który zmienił jego nazwę na Christian Batist i skasował mi wszystkie zdjęcia i znajomych. Na szczęście chłopaki dzielnie walczyli i nie oddaliśmy mojego konta. Ostatecznie tego pamiętnego ranka, bot Christian poniósł sromotną klęskę pod Turdą.

Artykuł Trasa Transfogaraska – góry Fogaraskie dla wszystkich pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

W środku dnia są jednak zupełnie przyjaznym, słonecznym miejscem w którym można zaobserwować  wiele ciekawych gatunków roślin i zwierząt.

GOŹDZIKOWE BAGNO

Śródleśne torfowisko „Goździkowe Bagno” Znajduje się w obniżeniu między porośniętymi borem sosnowym wałami wydm. Na początku XX wieku zaczęto wydobywać tu torf, suszono go i wykorzystywano na opał. Z tego powodu uległo częściowemu zniszczeniu. Obecnie torfowisko odradza się, a na jego obszarze można spotkać np. rosiczkę okrągłolistną i bagno zwyczajne. Ciekawsze gatunki zwierząt, które tu zamieszkują, to żmija zygzakowata, zaskroniec i traszka zwyczajna. Można też spotkać łosie, dziki i żurawie!

Prowadzi tu ścieżka edukacyjna Nadleśnictwa Celestynów (więcej informacji TUTAJ). A z tamtejszej tablicy informacyjnej, pochodzą powyższe informacje. Bagienną przyrodę można podziwiać z malowniczych drewnianych kładek, przy wesołym akompaniamencie żabiej orkiestry.

Można zaobserwować tu stanowiska rosiczki okrągłolistnej. Jest to roślina owadożerna, jej liście pokryte są licznymi czerwonymi wypustkami. Na ich końcach znajduje się słodka, lepka substancja. Jaskrawy kolor i lśniąca ciecz wabią owady, które dostają się w pułapkę. W ten sprytny sposób, roślinka radzi sobie z niedoborem azotu w torfowym podłożu.

BOCIANOWSKIE BAGNO

Bagno Bocianowskie, to niewielki, ale bardzo efektowny obszar podmokły. Najciekawsze jest chyba wielkie żeremie bobrowe, dobrze widoczne ze ścieżki. Bobry musiały nieźle się napracować, aby ustawić tak pokaźny stosik, a to zaledwie wierzchołek góry bobrowej! Wejście do żeremia znajduje się pod wodą, ponad powierzchnię wystają ściany, wentylowany dach, a w środku komora mieszkalna.

Można spotkać tu bagno zwyczajne, zimozielony krzew z rodziny wrzosowatych. Występuje na bagnach, torfowiskach oraz terenach podmokłych. Osiąga wysokość do 1,5 m. Objęty jest ochroną częściową (czyli nie można go zbierać bez pozwolenia). Zawiera olejek eteryczny o silnym zapachu. Należy do roślin trujących, może powodować bóle i zawroty głowy, a zjedzenie go grozi nawet uszkodzeniem nerek! Jednak po odpowiednim przygotowaniu ma też właściwości lecznicze. Jego charakterystyczny zapach chroni ubrania przed molami. Okres kwitnienia, to maj i czerwiec, warto wtedy wybrać się na torfowisko, żeby podziwiać jego białe, widoczne z daleka kwiaty.

Artykuł Bagno Goździkowe i Bocianowskie pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Spokojny pobyt w polskich górach, z dala od ludzi i zgiełku, w czasie pandemii. Czy to możliwe? Tak, tylko trzeba wybrać miejsce, które nie jest modne, znane i otagowane na setkach tysięcy fotek. Co z tego, że hala Gąsienicowa jest piękna, kiedy całymi dniami suną nią setki turystów. Żeby zrobić ładne zdjęcie trzeba wstać o 4 rano, albo czekać, aż akurat zrobi się okno społeczne. Może lepiej wybrać również piękną, ale pustą i nieznaną polanę w Beskidach.

Podczas gdy w Tatrach gromadziły się tłumy, na mazurach wypożyczalnie łodzi zionęły pustką, a na Bałtykiem plażowicze chodzili w maseczkach…  Mieliśmy całe Gorce dla siebie. W zasadzie równie dobrze moglibyśmy łazić nago, bo i tak nikt by nie zauważył. Dystans społeczny zachowany w stu procentach.

PUSTE GORCE

Puste góry, na szlaku żywej duszy. Przez cały dzień nic, tylko my i przyroda po horyzont. Na pierwszej wycieczce spotkaliśmy tylko bacę ze stadem owiec i sympatycznymi owczarkami. A w schronisku Gorczańska Chata, przywitał nas jedynie wiecznie nienażarty, łaszący się kitku. Ale kitku jak to zwykle bywa, nażarł się i poszedł załatwiać swoje kitkowe, nie cierpiące zwłoki sprawy i znowu zostaliśmy sami. Przy drogowskazie do schroniska widniała tabliczka „nakarm kota”

Kiedy wchodziliśmy na Gorc, szczyt z wierzą widokową i piękną panoramą dookoła, ludzi było ciut więcej, kilka osób po drodze i ok. trzydziestu na szczycie.

Po szybkim, dość pobieżnym, wakacyjnym przelocie przez Rumunię i ciągłej gonitwie z czasem mieliśmy serdecznie dość zaliczania kolejnych wyznaczonych sobie punktów programu. Można zapędzić się w tym daleko, jeszcze  dalej, wyżej, zimniej, szybciej, więcej… Postanowiliśmy sobie nie zdobywać, nie śpieszyć się i nie przejmować niczym. Udało się, a góry bardzo pomagały  

Wybieraliśmy mniej znane szlaki papieskie, ścieżki, którymi wędrował kiedyś Karol Wojtyła. Są gorzej oznaczone, ale bardzo malownicze i mało uczęszczane. Siadaliśmy na trasie i spokojnie jedliśmy śniadanie z widokiem na kolejne pasma górskie, coraz bledsze i coraz wyższe, aż po niebieskawy, ostry zarys Tatr. Było spokojnie, zielono, mistycznie, przestrzennie. Można by odnieść wrażenie, że na ławeczkach stojących, co jakiś czas  na trasie, przysiadał z nami ktoś jeszcze, aby w ciszy podziwiać widoki. Ciszę co jakiś czas przerywały ciepłe, ale silne podmuchy halnego, wprowadzając szum  w gęstych koronach drzew.

OSIĄGNIĘTE WYNIKI

Całodzienny piknik, wysoko na górskiej polanie z przepięknym widokiem. Zbieranie jagód, malin i jeżyn po drodze, gdziekolwiek by się szło. Wiecznie fioletowy język, jak za czasów, kiedy jagody były główną atrakcją, każdej wycieczki. Zawarcie przyjaźni z kilkoma owczarkami podhalańskimi. Herbata z bimbrem u bacy. Kilka nocnych spacerów pod świetlistą drogą mleczną. Oscypki, wino i obiad samodzielnie zdziałany w starej chacie, na kuchni opalanej drewnem. Wpatrywanie się bez celu w ogień i radość z frytek po długiej wędrówce przez góry.

Zobacz również Skansen forteczny Dąbrowiecka Góra

Artykuł Gorce – spokojny azyl w czasie pandemii pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

W 1993 roku wybuchł pożar, który zniszczył dużą część lasu. Stworzył on jednak dobre warunki dla mącznicy lekarskiej, która szybko rozprzestrzeniła się na tym obszarze. Jej stanowiska osiągają tu powierzchnię do 200 m2 i stanowią największe w Polsce. Oprócz mącznicy, występują tu również, murawy szczotlichowe, kukułka plamista, i najbardziej efektowny wrzos zwyczajny!

Wrzos zwyczajny (Calluna vulgaris) Zimozielony jak wszystkie wrzosowate. Kwitnie od końca lipca do końca września.

Mącznica lekarska (Ericaceae)  zimozielona roślina z rodziny wrzosowatych. Kwitnie kwiecień-czerwiec, posiada drobne biało-różowe kwiatuszki. Tworzy czerwone, mączyste w środku owoce.

Wrzosowisko robi wrażenie, jest spore, gęste i bardzo fioletowe we wrześniu Jednak to tylko forma przejściowa, kiedyś, będzie tu znowu las.

JAK POWSTAJĄ WRZOSOWISKA?

Wrzosowate nie są wymagające, nie przeszkadza im wyjałowiona przez pożar, uboga gleba, są za to światłolubne. Dlatego bez problemu zajmują tereny leśne wypalone lub wykarczowane przez człowieka, gdzie jest duże nasłonecznienie. Utrzymanie wrzosowiska w Polsce wymaga ingerencji człowieka, inaczej sukcesja roślinna powoli zrobi swoje. Już gdzieniegdzie zaczynają odrastać młode brzózki i sosenki. Kiedy zacienią kwiaty, czas wrzosowiska zakończy się. To właśnie dlatego najwięcej wrzosów można spotkać pod słupami wysokiego napięcia, gdzie teren musi być systematycznie oczyszczany z drzew.

Wrzosowiska na wydmach Lucynowsko-Mostowieckich należy do suchych wrzosowisk mącznicowych. W Polsce występują też nadmorskie wrzosowisko bażynowe, oprócz wrzosu zwyczajnego porasta je bażyna czarna.

MODA NA MOSTÓWKĘ

W ostatnich latach wrzosowisko w Mostówce zdobyło dużą popularność. A nawet zbyt dużą. W okresie kwitnienia wrzosów, zjeżdża się tu cała chmara „miłośników przyrody” i plażowiczów. Ludzie podjeżdżają we wrzosowisko jak najdalej się da, żeby nie musieli przejść kilkudziesięciu metrów. Samochody zaparkowane są w kwiatach i na wydmach. Piaszczystą drogą prowadzącą przez środek chronionego obszaru, mkną samochody. Zostawiają za sobą tumany piaskowego kurzu  i zupełnie nie przeszkadza im, że ktoś właśnie tamtędy idzie. Leśną ścieżką suną tłumy. Dzieci biegają z balonami i strzelają z kapiszonów, brakuje tylko jarmarku odpustowego i lunaparku przy drodze.

Z dużym prawdopodobieństwem wrzosowisko Mostówka zostanie rozdeptane, zanim zdąży naturalnie zarosnąć. Dbajmy o nasze piękne, Polskie krajobrazy, żeby nie zniknęły na zawsze!

DAWNO, DAWNO TEMU WE WRZOSOWISKU…

A tu kilka zdjęć autorstwa mojej mamy z 2009 roku. Kiedy to wszystko jeszcze nie było modne i przychodziło się tu po prostu na spokojne spacery z psem

Artykuł Wrzosowisko Mostówka pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Niedaleko miejscowości Berca, znajduje się rezerwat błotnych wulkanów. Na sporym obszarze, czynnych jest kilkanaście wulkanów o wysokości ok 1,5m. Największy miał ok 2m średnicy. Część miała postać nie wielkiej dziury przez która, co jakiś czas, na powierzchnię wydobywało się błoto. Inne wyglądały jak kilkudziesięciocentymetrowe, okrągłe kałuże w popękanej ziemi.

Gaz pochodzący z rozkładu materii organicznej, wydobywa się z poziomu nawet 3000m pod ziemią. Po drodze miesza się z woda i piaskiem, w ten sposób powstaje błoto, które wypływa  na powierzchnię z uroczym mlaskaniem i bulgotaniem…

Niektóre wulkaniki są zupełnie płaskie i niepozorne, a pod powierzchnią skrywają sporą głębię. Trzeba uważać, bo można skąpać się w ciepłym błotku. Byliśmy świadkami, jak biedna dziewczyna robiąc zdjęcie, nie zauważyła takiej małej „kałuży”. Nogę miała usmarowaną do pół uda, na szczęście nie wyglądała na poparzoną. Z niektórych wulkanów wydobywają się żrące opary i kontakt ze skórą jest niebezpieczny. Dzieci nic sobie jednak z tego nie robiły i z upodobaniem eksperymentowały przelewając błoto o różnorodnej konsystencji.

Błotne słodziaki są obowiązkowym punktem na mapie Rumunii!

TROWANTY

Trovanty (trovanti), inaczej nazywane żywymi kamieniami, można spotkać w okolicach Cluj-Napoka. My szukaliśmy ich w miejscowości Feleacu. Są to okrągłe, gładkie kamienie z piaskowca. Nie byłoby w nich nic szczególnego, gdyby nie to, że po deszczu zaczynają rosnąć i pączkować, a na przekroju tworzą się warstwy.

Zjawisko to nie jest to do końca zbadane. Prawdopodobnie trowanty składają się z minerałów, które reagują z wodą i pod jej wpływem „pęcznieją”. Nie wyjaśnione jest też ich pączkowanie. W środku „kamieni” znajduje się jądro, a wokół niego piaskowcowa otoczka. Co ciekawe, kiedy tworzy się nowa, mała, kuleczka w jej środku również znajduje się jądro.

Nie jest to popularny temat, w moim przewodniku nie było wzmianki o tym zjawisku. Próbowałam znaleźć jakieś konkretne informacje, ale źródła znalazłam tylko cytowane. Dlatego pochodzenie trowantów owiane jest słodką tajemnicą. A co tajemnicze, jest także intrygujące i staje się obiektem licznych domysłów i zwyczajów ludowych.

Kamienie czy odmienna forma życia?

Nie do końca wyjaśniono, skąd w nowych, „pączkach” znajdują się osobne jądra. W związku z tym istnieje teoria, że być może mamy do czynienia z inną, słabo zbadaną formą życia, podobną do kamiennych drożdży To założenie podoba mi się najbardziej!

A jeśli są bardziej rozwinięci od nas? Może leżąc tysiące lat w bezruchu, zajmują się wyłącznie medytacją? Możliwe, że są na dużo wyższym poziomie świadomości od nas! [Co z resztą nie byłoby, takie trudne ;)] Być może dużo mogłyby nam powiedzieć, ale nikt nie kwapi się, aby wymyśleć sposób komunikacji…

Faktem jest, że trowanty rosną, pączkują, a mieszkańcy lokalnych wsi i miasteczek mają do nich bardzo pozytywny stosunek i ozdabiają sobie nimi ogródki. Zapytani o trovanti od razu wiedzą o co chodzi i chętnie wskażą drogę do miejsc, gdzie można je spotkać [Angażując w to całą rodzinę i prowadząc tam w końcu osobiście]. Malowane na biało, czasem rzeźbione leżą sobie trowanty na trawnikach wokół domostw. Część od wieków siedzi w ziemi, po lasach i łąkach. Widzieliśmy też, mini muzeum żywych kamieni, zgromadzonych pod kościołem we Feleacu.

Artykuł Błotne wulkany i żywe kamienie – przyrodnicze cuda Rumunii pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Vama Veche

Pierwsze podejście to Vama Veche. Miejsce bardzo ładnie położone, nad malowniczym urwistym brzegiem, ale tłumy ludzi i muzyka przez całą noc trochę nas przeraziły.

Przyjechaliśmy późno i nie było już czasu szukać innego miejsca. Rozbiliśmy się, na samym końcu szpaleru. Wydawało się to niemożliwe, straciłam już nadzieję, że sznur namiotów w ogóle gdzieś się kończy. Ulokowani w wygodnej odległości od ostatnich tubylców, rozłożyliśmy kocyk, otworzyliśmy zimne piwko i podziwialiśmy rozgwieżdżone niebo, zaczęło być całkiem przyjemnie. Nagle, ryk silnika, tuż obok podjechał samochód i zaparkował metr od namiotu. Drugi zatrzymał się nie wiele dalej. A z aut wysypała się bardzo liczna rozkrzyczana, rodzinka! Tyle relaksu. Druga sprawa, to toaleta. Toaleta była jedna i składała się z kilkunastu metrowego pasa przybrzeżnych krzaczorów. O ile pod osłoną nocy można było iść w trawę za Namioty, to rano nie było to już komfortowe rozwiązanie. Wszyscy chodzili więc w nieszczęsne chaszcze. Można sobie wyobrazić, jak traumatyczne było to przeżycie. I jak dokładnie trzeba było stawiać stopy, aby nie zaobcować z naturą zbyt blisko, w brew swojej woli.

Podsumowując, jeśli ktoś chce poimprezować, to miejsce jest idealne. W około sporo knajp z różnymi rodzajami muzyki. Plaża nudystów, wszechobecny luzacki klimat. Ale jeśli nastawiacie się raczej na spokojny relaks blisko natury, to zapewniam, że nie o taka naturę wam chodzi

Vadu

Vadu to ciche i spokojne miasteczko. Sporo tu amatorów szumu morza na dobranoc. Ale w porównaniu do innych nadmorskich miejscowości to jednak wygląda prawie dziko. Nikt nie słucha muzyki na cały regulator, więc słychać tylko fale i wiatr. Nie ma świateł miasta, dlatego są też dobre warunki do oglądania nocnego nieba. Wieczorem, można zaobserwować fluorescencyjny plankton, tajemniczo mieniący się delikatnym, niebieskim światłem.

Z ciekawych miejsc, miasteczku znajduje się bardzo efektownie wyglądająca, opuszczona fabryka. Przed laty wydobywano tu uran. Obecnie trafiła w prywatne ręce i nie można jej zwiedzać. Obok jest nowa, ale zadziwiająco dobrze wpasowana w fabryczne klimaty restauracja, warto zatrzymać się tu na kawę lub obiad. Zwłaszcza, że to jedyna knajpa w mieście

Rimetea

Trzeci dziki nocleg to wieś Rimetea, znajduje się ona nie daleko Cluj-Napoka. Wieś położona jest u podnóża Góry Seklerskiej (Piatra Secuiului). Jest to pojedyncza, skalista, bardzo efektownie wyglądająca góra. Na uwagę zasługuje również zabudowa z XVIII wieku.

W wyższe rejony wsi nie było łatwo się dostać. Tegoroczne ulewy wypłukały drogi, które przestały być przejezdne. Nie mieliśmy czsu, żeby wędrować pod górę z całym dobytkiem. Ulokowaliśmy się za wielkim wypasem owiec, pytając najpierw bacy, czy możemy wjechać w uliczkę, mimo zakazu na bramie. Nie miał nic przeciwko, a właściwie zupełnie mu to wisiało, był chyba lekko zaskoczony, że w ogóle o to pytamy.

Rozbiliśmy namioty na wielkiej zielonej łące z widokiem na przepiękną górę. Rozpaliliśmy ognisko przy potoku. Zero ludzi, zero dźwięków innych niż śpiew ptaków. To było to, czego szukaliśmy! Idealne nocowanie na dziko w Rumunii!

Zobacz również Cyganie, czyli rumuńscy Romowie

Artykuł Nocowanie na dziko w Rumunii – wymarzone miejsce pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

W wioskach, często widuje się panów po czterdziestce z pieczołowicie wyhodowanymi brzuszkami i grubymi, złotymi łańcuchami na szyjach. Robią wielkie zakupy w towarzystwie swoich, równie dobrze odżywionych żon. Tusza jest tu chyba wprost proporcjonalna do statusu finansowego.  Po całym sklepie rozbiega się gromadka ich dzieci, są one bardzo głośne i nad wyraz ekspresyjnie okazują swoje emocje.  O dziwo, zaczepiają czasem ludzi przed sklepem  o pieniądze. Wygląda to, jakby dzieci, żebranie miały po prostu we krwi i robią to zupełnie machinalnie.

Cyganie są kontrowersyjną społecznością. Nie są darzeni sympatią. Czytałam wiele komentarzy o tym, jak ktoś  został przez nich okradziony. Ja będąc w Rumunii dwa razy, nie doświadczyłam żadnych nieprzyjemności z ich strony. Mają swoją odrębną kulturę i zwyczaje, są barwni i tajemniczy. Maja też nieco inną moralność, trzeba brać na to poprawkę i nie kusić losu!

Wiele razy spotkałam się z opinią, że do Rumunii to pojechać strach! Bo tam sami „Rumuni” i w ogóle dziki kraj!

Wynika to z niedoinformowania. Trzeba odróżnić Rumunów, czyli mieszkańców Rumunii, od Romów, czyli Cyganów. A Cyganie to zaledwie mały procent społeczności tego kraju (ok 2,5%).

CYGAŃSKIE PAŁACE!

Zastaw się, a postaw się – to powiedzenie pasuje idealnie, do tego, co dzieje się w niektórych bogatych, cygańskich osadach. We wsi Huedin, Romowie masowo budują swoje wypasione wille. Kolorowe, ociekające złoceniami z licznymi wieżyczkami i kolumienkami. Wszystkie mają wielkie, zdobione bramy, a wejścia zazwyczaj strzegą rzeźbione lwy. Wiele domów ma piętrowe dachy, pokryte błyszczącymi ozdobami. Im więcej przepychu, ozdóbek i połyskujących w słońcu detali tym lepiej! Cygańskie pałace widzieliśmy w kilku miejscach, często nie otynkowane, czekające miesiącami na swoje pięć minut świetności. Ostatnio natknęłam się na informację, że nieotynkowany dom świadczy o tym, że w rodzinie jest córka na wydaniu.

SKĄD PRZYBYLI CYGANIE?

Pierwsi Romowie przybyli w te okolice w XIII w. podczas najazdu tatarskiego. Potem kolejni, wraz z najazdami tureckimi. Pochodzą prawdopodobnie z Azji. Często porywano ich i wykorzystywano jako niewolników. Prowadzą raczej koczowniczy tryb życia. Dla władz komunistycznych, byli nie małym problemem. W latach 70 i 80, zaczęto przymusowo osiedlać ich w wioskach opuszczonych przez Sasów. [według informacji pochodzących z przewodnika ExpressMap, Rumunia]

Zobacz również Nocowanie na dziko w Rumunii

Artykuł Cyganie, czyli Romowie w Rumunii pochodzi z serwisu Podróże.Travel.