ZDROWE SŁODYCZE!

Czurczele, nawleczone na nitkę orzechy, przeważnie laskowe lub włoskie. Zalewane są winogronowym syropem lub kisielem. Występują w różnych wariantach kolorystycznych, ale najczęściej są jasno lub ciemno brązowe albo lekko czerwone. Znane również pod nazwą „gruziński snikers”.

Popularne są cienkie owocowe placki w różnych smakach i kolorach. Śą giętkie i zajmuja mało miejsca w plecaku, świetnie nadaja się na fanty z podróży

Owoce, w Gruzji owoce są najlepszymi smakołykami: winogrona w przeróżnych odmianach, granaty, brzoskwinie, pomarańcze, limonki…

Czekolada. W każdym sklepie, przy kasie były pudełka z batonikami nadziewane, przeważnie w gorzkiej czekoladzie. Batoniki nazywały się „Roshen” i były made in Ukraina. Muszę o nich wspomnieć, bo w małych wiejskich sklepikach, były często jedynymi oprócz ciastek słodyczami i stawały świetnie na wysokości zadania!

W dużych miastach popularne są eleganckie cukiernie z tortami, ciastkami i czekoladkami na sztuki.

Lody. Jeśli chodzi o lody gałkowe, nie było łatwo ich znaleźć, zdarzały głównie przy nadmorskich deptakach. Czasem przy rynkach. Znaleźliśmy jednak sieciówkę z naturalnymi lodami gałkowymi, nie były najtańsze, za to przepyszne i olbrzymie. Kupowałam jedną gałkę, co odpowiadało co najmniej dwóm normalnym. Nie pamiętam jej nazwy, ale miała w logo białego misia na czarnym tle. O lodach winogronowych stamtąd można by pisać wiersze…

MĄCZNE

Chaczapuri – na wsi, każda gospodyni ma piec, w którym wypieka chaczapuri. W miastach wszędzie można spotkać piekarnie. Jest proste, tanie, sycące i smaczne. Idealne, żeby zabrać do pracy lub na wycieczkę w góry.

Chaczapuri jest wiele rodzajów. Z farszem w środku lub na wierzchu. Z ciasta drożdżowego i francuskiego. Najczęściej okrągłe, w kształcie koperty, lub podłużne. Podłużne przeważnie były z nadzieniem z fasoli. Najbardziej efektowne jest chaczapuri adżaruli w kształcie łódki, z serem na wierzchu, masłem i jajkiem. Mi najbardziej smakowało domowe chaczapuri z serem. Gospodynie robiły też czasem w wersji  z mięsem i cebulą. Dostawaliśmy je zawsze świeżutkie na śniadanie.

Puri – to gruzińska nazwa pieczywa. Najpopularniejsze są  „łódkowate” chlebki shoti. Wypieka się je w specjalnych piecach o nazwie tone. Surowe shoti przyklejane są na jego ścianach. W piekarniach robi się je na bieżąco i zawsze są ciepłe lub wręcz gorące.

Co zjeść w Gruzji – POTRAWY

Adżapsandali – „leczo” z bakłażana z dodatkiem warzyw: papryki, ziemniaków i oczywiście dużo przypraw i kolendra. Próbowaliśmy kilka rodzajów, każdy smakował inaczej.

Zupa warzywna – po prostu zupa z warzyw, pływa w niej głównie kapusta, papryka i co akurat jest pod ręką. Oczywiście przyprawiona po gruzińsku, więc ostra i z kolendrą!

Lobio -gęsta zupa z fasoli, przyprawiona po gruzińsku. Dla ścisłości lobio znaczy fasola.

Badridżani – przystawka ze smażonego bakłażana, zawijanego z pastą orzechową i owocem granatu. Bardzo apetycznie prezentują się na talerzu

„Kurczak porozrywany widelcem” – w kilku miejscach dostaliśmy kurczaka rozdrobnionego widelcem, a więc o konsystencji włókienek (na pierwszym zdjęciu na dole). Do kurczaka dodane były warzywa. Przeważnie ogórek, papryka, marchewka, wszystko pomieszane z majonezem,  kolendrą i przyprawami.

Kchinkali – duże pierogi w formie woreczków /sakiewek, wypełnionych mięsem i rosołkiem. Mogą być podawane z wody, lub odsmażane. Przy jedzeniu trzeba uważać, żeby nie wylać na siebie rosołku. Najlepiej wypić go najpierw. Na szczęście nie jest faux pas jeść je rękami, co bardzo ratuje sytuację Kchinkali są bardzo tanie ok 1.20zł więc za 6zł można najeść się do syta. Ja jestem ekonomiczna i żeby się najeść, przeważnie wystarczały cztery. Są sprzedawane na sztuki, ale nie można zamówić mniej niż pięć. Nie zależnie ile zamawialiśmy podawano i tak 2 talerzyki. Można więc bez skrępowania zamówić jedną porcję na spółę i popróbować też innych rzeczy

To z pewnością nie wszystko. Co jeszcze warto zjeść w Gruzji? Pokażą kolejne podróże!

Na koniec, nie ważnie co się je, ważne gdzie i z kim. Są miejsca, gdzie chipsy z piwem w zupełności wystarczą

Gdzie jeść w Gruzji, żeby było smacznie i nie drogo dowiesz się TUTAJ

Artykuł Co zjeść w Gruzji koniecznie trzeba? pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

JEDZ U SWOICH GOSPODARZY!

Nigdzie, żadne chachapuri nie smakowało tak jak te, które wypiekały gospodynie w Svanetii. Na kwaterze we wsi Lakhoshi i w Ushguli. Nie ma porównania do kupowanych w piekarniach, również pięknie pachnących i prosto z pieca, ale to już nie to samo. Ostre zupy warzywne, również nie były już nigdzie tak dobre. W żadnej knajpce. Podejrzewam, że to kwestia proporcji. Panie domu, robią dla gości takie jedzenie jak dla swoich dzieci.

Jeśli mieszkasz na kwaterze agroturystycznej i jest możliwość wykupienia śniadania za 10 lari (15zł) nie ma co się zastanawiać. Prawdopodobnie, to właśnie to jedzenie, które będziecie wspominać jeszcze długo po powrocie. Pomijając, że czasem kiedy człowiek zaszyje się w jakiejś dziurze, to często trzeba iść potem na głodniaka do sklepu. A sklep może być oddalony pięć kilometrów po pagórkach. Na miejscu okazuje się, że jest tylko pasztet, piwo i buty. Bo przecież nikt mleka czy chleba nie będzie kupował, jak ma w domu piec i krowę. Wtedy śniadanie u gospodyni jest jedyną opcją. W Lakhoshi wszystkie produkty były własnego wyrobu. Warzywa z ogródka, miód z pasieki, dżem ze spiżarni. A przyprawę svańską, w kuchni, w wielkiej misce robiła nestorka rodu, było jej na prawdę dużo Gdzie jeść w Gruzji jak nie u swoich!

Staraliśmy się jeść na kwaterach w których mieszkaliśmy, nie tylko ze względu na jakość. Nie był to duży wydatek, a zawsze dodatkowe parę groszy dla gospodarzy, którzy starali się, żebyśmy czuli się u nich jak najlepiej. W miastach, wybieraliśmy małe lokalne knajpki, gdzie przychodzą tubylcy.

GRUZIŃSKIE PIEROGI

Khinkchali zdarzyło nam się jeść w różnych miejscach, przy rynku w Kutaisi i w malowniczej Machetcie. Ale nie równały się, do podawanych w niepozornej knajpce w Batumi z której korzystali lokalsi. Trafiliśmy na nią, pierwszego ranka nie znając jeszcze miasta. Biegaliśmy wkurzeni z pustymi brzuchami, uważając, żeby przez przypadek nie pozabijać siebie nawzajem, albo kogoś postronnego. Wbiegliśmy do mało zachęcającego miejsca, ale dłuższe poszukiwania groziły śmiercią lub kalectwem, więc zostaliśmy. A tu w karcie dania gruzińskie, w menu opisy po angielsku i zdjęcia. A ceny bardzo przystępne. Przy stole obok, dwaj Gruzini zamówili chyba po tuzinie khinkali. Okazało się, że jedzenie przepyszne, a khinkali najlepsze jakie jedliśmy do tej pory. Przychodziliśmy tam codziennie aż do wyjazdu

Zaintrygowały nas gąsiory, wypełnione słomkowym płynem, które wnosili właśnie na zaplecze. Piotrek zapytał co w nich jest, okazało się, że wino domowe. Zaraz potem dostaliśmy po kieliszku jako „podarek od szefa”. I tu nastąpił przełom w moim dotychczasowym, jakże pustym  życiu. Dowiedziałam się jak może i powinno smakować wytrawne, białe wino. Ale wino Gruzińskie zdecydowanie zasługuje na odrębny temat. (więcej Gruzińskie wino przyprawy i śpiew)

TARG – CZYLI ŚNIADANIE Z BAZARU

Gdzie jeść w Gruzji w miastach, żeby zaoszczędzić lari i popróbować lokalnych produktów, robiliśmy proste śniadania w hostelu. Z tego, co w Gruzji najlepsze:

Sałatka z pomidorów, cebuli i kolendry. Kolendrę kilka razy kupowałam na bazarku. Jeden rodzaj miał specyficzny lekko cytrynowy smak, ale już potem nie mogłam takiej znaleźć, a trudno było zapytać o coś tak subtelnego Pomidory, co tu dużo opisywać, takie jak z ogródka, dojrzałe powoli na słońcu, soczyste w środku bardzo czerwone.

Ser, kupowany w różnych miejscach, w zależności od miejsca, z pozoru podobne sery smakowały inaczej. Trudno było trafić na dwa takie same. Najpopularniejszy ser był ni to biały, ni to żółty, trochę jak koryciński. Bardzo słony lub trochę mniej słony.Inny nie spotykany u nas rodzaj sera, to plasterki cieniuteńkie jak pergamin. Ciekawa konsystencja, można zwijać, składać, rozrywać… Potem dowiedziałam się, że służy do zawijania np. nadzienia z  twarożku i podawany jest jako przekąska

Chlebek gruziński, w kształcie łódki, kupowaliśmy w małych piekarniach. Wypiekany jest tradycyjnie na ścianach okrągłego pieca.

Jajka, oczywiście wiejskie.

Jogurt, w plastikowych kubeczkach, przeważnie zaklejonych tylko folią.

Kawa. W wielu sklepach można kupić drobniutko zmielona kawę na wagę. Kupowaliśmy mały woreczek na kilka razy, żeby nie nosić potem całej paczki w plecaku.

Wszystko świeże i naturalne. Oczywiście jeśli się uprzeć można kupić chemiczne rzeczy w supermarkecie, choć wcale nie są tańsze.

W jednym miejscu spędzaliśmy od 2 do 4 dni. Dlatego nie potrzebowaliśmy dużych ilości jedzenia. Zazwyczaj kupowaliśmy wieczorem tyle, żeby wystarczyło jedno śniadanie. Do tego maleńką cebulkę, idealną na dwa dni. Sprzedawcy są chyba jednak przyzwyczajeni do pozbywania się jednorazowo większych ilości towaru. Widząc, że wybrałam mikroskopijną cebulkę, staruszka dołożył mi jeszcze dwie i dała wszystkie w prezencie. Innym razem pan nie chciał pieniędzy za siatkę z dwoma pomidorami, ogórkiem i rozbrajającą mikro cebulką

Na stoiskach, popularna jest ryby wędzona w kawałkach, używana jako zakąska do czaczy lub piwa. Idealna pod koniaczek własnego wyrobu

Wiesz już Gdzie jeść w Gruzji, Czytaj również CO ZJEŚĆ W GRUZJI

Artykuł Gdzie jeść w Gruzji, żeby wspominać i tęsknić? pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Dworzec w Budapeszcie (Budapest Keleti) wybudowany został w latach 1881/1884. Był w tamtych czasach jednym z najnowocześniejszych w Europie. Budynek wart jest uwagi. Z zewnątrz, ozdobiony freskami i rzeźbami, a między peronami znajduje się półkolisty dach, tworząc  halę główną.

Na peronach stało kilka nieźle wyglądających pociągów. I jeden stary rzęch, cały obdrapany i pokryty graffti, jakby dopiero co wrócił z woodstocka i nie zdążył jeszcze odpocząć. Można się więc domyśleć, który był nasz Bilety okazały się kompatybilne i znaleźliśmy się w pociągu do Serbii. Stary, lepki, ale przynajmniej przedział pusty. Czekała nas cała noc jechania, mięliśmy nadzieję, że nikt się nie dosiądzie, będzie można wyłożyć się na siedzeniach i trochę pospać.

Czarna komedia

Nie trzeba było długo czekać, a do przedziału wsiadła Starsza kobieta. Posiedziała chwilę, po czym sobie poszła. Następnie przedział zaczął się zapełniać, mniej lub bardziej szemranymi typkami. Przy oknie z wielkim plecakiem usadowiła się uśmiechnięta amerykanka. Oprócz amerykanki, było kilku Macedończyków, którzy wyjechali na Węgry za pracą i kursowali regularnie w obie strony.  Od części pasażerów zapach jednoznacznie wskazywał.

Godzina jazdy i cały przedział zapadł w sen. Z letargu wyrwało nas dopiero zgrzytanie zatrzymującego się na granicy pociągu. To co działo się później przypominało fragment z czarnej komedii.

Na korytarzu jak długi upadł jakiś pan, by po chwili, jakby nigdy nic, podnieść się i pójść dalej. Kobieta, która na początku dosiadła się do nas, teraz spała na podłodze między wagonami. Niektórzy chowali jakieś paczki pod siedzeniami. Kilka osób opuściło przedział, na ich miejsce weszły inne. Kilka osób musiało opuścić pociąg z niewiadomych powodów. Wymienialiśmy ukradkowe spojrzenia z amerykanką, dla reszty najwyraźniej była to norma. Po kontroli wszystko wróciło do stanu wyjściowego, na swoje miejsca wróciły osoby, które wcześniej je zajmowały i znowu zapanowała senna atmosfera.

Poranek już w Nowym Sadzie. Było tak wcześnie, że nawet na otwarcie McDonald’s trzeba było czekać Na szczęście z samego rana otwierali lokale, gdzie można było zjeść burka! W ogóle, w Serbii życie zaczyna się wcześniej.

SERBSKIE JEDZENIE

Burek to placek z bardzo cienkiego warstwowego ciasta popularny w krajach bałkańskich i Turcji. W Serbii głównie wytrawny, nadziewany jest zazwyczaj mięsem serem lub szpinakiem. Można spotkać też wariant z ziemniakami, warzywami lub wariacje jak np. burek pizza W wersji słodkiej występuje głównie z serem. Podobno najlepszy jest na śniadanie.

Na Bałkanach popularne są też szaszłyki i inne grillowane mięsa. Warto spróbować jogurtów naturalnych, które smakują inaczej niż u nas. W Serbii i Czarnogórze urzekły mnie sery, sprzedawane w sklepach spożywczych na wagę. Jedne o konsystencji przypominającej masło do smarowania, inne zwarte, do krojenia. Niektóre trochę jak ser kozi, albo lekko pleśniowy. I chociaż starałam się najeść nimi na zapas, nie trafiłam na dwa takie same

Z Nowego Sadu busem pojechaliśmy do miejscowości, wybranej dnia poprzedniego o wdzięcznej nazwie Zrenjanin (po trzech dniach nadal nie mogłam jej zapamiętać). Idealnie spełniał kryteria, był nieduży i na uboczu. Bardzo chcieliśmy odpocząć od Budapesztu. W Zrenjaninie oprócz  letniego pałacu Marii Antoniny, praktycznie nic do zwiedzania nie ma. Jest natomiast bardzo ładny rynek, miasteczko malowniczo przecina rzeka Bega i można do woli najeść się burków. Jest tu również pewien miły lokal w którym można posłuchać winyli i budka z najlepszymi burgerami w Serbii, Ale o tym później Nie przyjeżdżają tu masowo obcokrajowcy, bo nie za bardzo jest po co. I właśnie o takie miejsce nam chodziło.

Na zdjęciach stara, opuszczona fabryka, którą znaleźliśmy pod czas spaceru.

Artykuł Wakacyjny maraton – Serbia (cz 3.) pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

SER HALLOUMI

Specjalnością Cypru jest serek halloumi. Tradycyjnie robiony z mleka koziego, dzisiaj również z domieszką owczego i krowiego. Podaje się go na ciepło z grilla lub patelni, w formie grubych plastrów. W smaku przypomina trochę łagodną wersję naszego oscypka. Ma ciekawą lekko włóknistą konsystencję. Warto spróbować go w kilku różnych miejscach, ponieważ w zależności od proporcji mleka i soli, nieco różni się w smaku. Czasami podaje się go również z miodem. Z naszej ekipy, (sześć osób o różnych gustach kulinarnych) ujął wszystkich. Kupiliśmy też spory zapas do domu. Na szczęście teraz, nie trzeba jechać aż na Cypr, żeby go zdobyć. Jest tuż za rogiem, w Ludlu

W Larnace, przy samym wybrzeżu w bocznej uliczce, odkryliśmy świetną restaurację z przepysznym jedzeniem. Było świeżo zrobione, duże porcje, a wytrawne białe wino sprawiało, że wszystko smakowało jeszcze lepiej. Nie przepadam za wytrawnym winem, ale to mogłam pić codziennie. Jak to często bywa, najlepsza restauracja była również nieco tańsza od innych w których jedliśmy.

KAWA

Tym razem nie co zjeść na Cyprze, ale co wypić? A opcji jest kilka, można wypić kawę z mlekiem, latte i americano. Ale tradycyjną kawą jest kawa po cypryjsku, czasem nazywana bizantyjską. Jest to kawa po turecku, ale na greckiej części wyspy nietaktem jest o taką poprosić. Przyrządza się ja w specjalnym tygielku.  Kawę i cukier sypie się bezpośrednio do zimnej wody, po czym  całość podgrzewa nie doprowadzając do wrzenia. Jest mała słodka, czarna i pyszna. Zawsze dodaję mleko do kawy, ale tą z tygielka bardzo lubię taką, jaka jest. Może dlatego, że zawsze piję ją na wyjazdach

MANDARYNKI

W południowo-zachodniej części wyspy, w okolicach Limassol, można zobaczyć wielkie sady cytrusowe. Cypr słynie z uprawy cytryn i mandarynek. W wielu miejscach można napić się świeżo wyciśniętego, soku

Więcej o Cyprze o KOTACH i FLAMINGACH

Artykuł Co zjeść na Cyprze – południowa część wyspy pochodzi z serwisu Podróże.Travel.