Niedaleko Ułan-Ude, na peryferiach małego miasta Iwołgińsk, znajduje się największy i główny ośrodek buddyzmu w Rosji. Jest siedzibą zwierzchnika lamizmu rosyjskiego Chamko Lamy.  Powstał w 1946r. kiedy to Stalin za zasługi Buriatów w walce z faszystami wydał pozwolenie na wybudowanie maleńkiego dacanu. 1972r. zaczęto rozbudowywać świątynię, obecnie jest kompleksem 10 świątyń. Tybetańska nazwa dacanu to Tuzec Bajasgalanti Ulzy Nomoji Hypdyn Hiid, co oznacza „Koło Poznania Przynoszące Szczęście i Pełną Radość”.

Na terenie kompleksu znajdują się domki lamów, stołówka, muzeum sztuki buddyjskiej, hotel, oranżeria i największa w Rosji buddyjska biblioteka. W 1991r. powstał tu buddyjski instytut Daszi Czainhorlin, jest jedną z dwóch takich szkół w Rosji. W 1992r do Iwołgińska przybył sam Dalajlama, aby zachęcać do kontynuacji praktyk religijnych.

ŚCIEŻKA

Kompleks świątyń otoczony jest ścieżką, przy której stoją kolorowe młynki modlitewne. Pielgrzymi z różnych zakątków kraju przyjeżdżają, aby ją przemierzyć i złożyć prośby na małych karteczkach za pośrednictwem mnichów. Przywiązują też chustki i wstążki do okolicznych drzew.

Idąc ścieżką jako turysta można podziwiać świątynie, oglądać rzeźbione kolorowe młynki, stupy i obserwować wszystko z dystansu. Z głośników dobiega wprawiająca w trans mantra, a w koło stoją malowane syberyjskie chatki. Warto pamiętać, aby podążać zawsze zgodnie z kierunkiem słońca, czyli zgodnie ze wskazówkami zegara. Również w tym kierunku należy kręcić młynkiem.

Do większości świątyń można wejść. Niestety nie można fotografować ich wnętrza. Z jednej strony to ciężkie przeżycie dla kogoś, kto nie rozstaje się z aparatem. Drewniane wnętrze świątyń jest niesamowicie kolorowe, pełne rzeźbionych wizerunków bóstw, posągów buddy w różnych formach i rozmiarach, a sufit podtrzymują malowane kolumny. Z drugiej strony, pozwala to skupić się na chwili obecnej, patrzeć i chłonąć bez przeszkód barwy do koła i po prostu być, a tylko o to przecież chodzi. I to nie tylko w tym miejscu, a jest nam tak trudno to osiągnąć

MNISI

Mnisi przemykają niby cicho i szybko między świątyniami, jednak zauważają, wszystko, co dzieje się w około. Zawsze wcześniej, czy później poczujesz ich wzrok na sobie.

 W każdej ze świątyń jest mnich, czasem pogrążony jest w medytacji, czasem zerka co dzieje się dookoła. Kiedy spojrzy na ciebie, masz wrażenie że wie o tobie wszystko i jest to bardzo dziwne uczucie.

W jednej ze świątyń znajduje się zmumifikowany lama, który zastygł w pozycji lotosu, podczas medytacji. Siedzi w samym centrum za szybą, pośród kolorowych wizerunków bóstw. Można odwiedzić go i zanosić mu różne prośby. Mnich siedzi, słucha i uśmiecha się spokojnie. Kiedy stoi się przed nim, wrażenie, że to jednak żywy człowiek jest nie do odparcia.

Kompleks świątyń jest przepiękny ze względu na architekturę, kolory i otoczenie. Do tego jest pełny tajemniczej, spokojnej energii. Bardzo chciałabym spędzić kilka dni w tych okolicach i przychodzić tam codziennie. Ale już bez aparatu wiszącego jak kula u ręki.

Przy wejściu znajduje się kilka straganików z pamiątkami, a na zewnątrz niewielka jadłodajnia w której można zamówić np. buzzy i solankę.

Kiedy jedzie się marszrutką do dacanu, na jednym z okolicznych wzgórz widać wyłożony z białych kamieni obrazek i mantrę „om mani padme hum”.  

Artykuł Iwołgisńk – Dacan w Iwołginsku. pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Przejechaliśmy setki kilometrów, pociągami i marszrutkami. O najróżniejszych porach dnia.  Wieczorami i nad ranem. Za oknem roztaczały się najróżniejsze krajobrazy. Góry, wielkie równiny, maleńkie wioski, stepy, rozlewiska rzek, jeziora, bagna, lasy  i przez cały ten czas nie widzieliśmy, ani jednego dzikiego zwierzęcia.

Czasem widać było stado krów lub konie pasące się samowolnie, gdzieś między jedną wioską, a drugą. Ale dzikiej zwierzyny leśnej nie udało się zaobserwować.

 Być może zwierzęta, posiadając tak wielkie tereny do dyspozycji, nie mają najmniejszego interesu, by zapuszczać się w pobliże dróg, torów i ludzkich osad. Możliwe, że o wiele łatwiej zobaczyć je w zimie.

Z charakterystycznych dla Syberii dzikich zwierząt udało się zobaczyć burunduki, foki i gąbki wyrzucone na brzeg. Omula udało się jedynie zjeść.

BURUNDUK SYBERYJSKI

Burunduki to małe gryzonie, należące do rodziny wiewiórkowatych. Posiadają torby policzkowe do gromadzenia pożywiania. Przemykają w trawie i zwinnie wspinają się na drzewa. Burunduki są bardzo czujne, ale chyba jeszcze bardziej ciekawskie. Szybko uciekają, lecz niezbyt daleko, aby móc obserwować potencjalnie zagrażający, ale jakże ciekawy obiekt.

NERPA BAJKALSKA – SYMBOL BAJKAŁU

Foki  nerpy Bajkalskie to jedyne słodkowodne foki na świecie. Mają swoje ulubione miejsca, najbardziej upodobały sobie wyspy Uszkanie, obok półwyspu Święty Nos. Ale znajoma z pociągu, widziała je też na wschód od Listwianki. Nam udało się zaobserwować je na wyspie Olchon. W najdalej wysuniętym punkcie, cyplu Choboj. W prawdzie daleko w dole, ale widać było całkiem dobrze. Wylegiwały się na skałach i wesoło pływały w przejrzystej toni Bajkału. wyglądały na beztroskie, zadowolone z życia, a nawet uśmiechnięte. Latem mają świetne warunki, ale po syberyjskiej zimie należy im się taka nagroda.

Nerpy, polują głównie na ryby gołomianki, są to również endemiczne ryby Bajkału. Są ważnym elementem pożywienia wielu zwierząt, ponad 40% ich ciała stanowi tłuszcz.

ZWIERZĘTA GOSPODARSKIE

Psy i zwierzęta gospodarskie na wsiach, chodzą sobie jak chcą i gdzie chcą. Samotnie i z przyjaciółmi, po pastwiskach i ulicach. W swoich obejściach zjawiają się tylko w porze dojenia i na noc.

Raz w Goriaczyńsku, ponad kilometr szliśmy za końmi, które wybrały się nad Bajkał, tylko po to, żeby sobie tam postać i ochłodzić na wietrze. Stały tak bardzo długo delektując się chłodną bryzą. W końcu młody ogierek nie wytrzymał takiego braku wrażeń i poszedł nastraszyć kilka plażowiczek. Niestety, nie przewidział, że ktoś to zauważy i zadzwoni po właściciela. Chwilę później, wszystkie konie musiały grzecznie wrócić do domu.

Artykuł Nerpa Bajkalska, burunduki i krowy – zwierzaki na Syberii pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Wyspa Olchon nazywana sercem Bajkału, położona jest w obwodzie Irkuckim.

Co roku na początku sierpnia zbierają się tu szamani. Według dawnych wierzeń, właśnie w tym rejonie żyją najważniejsze duchy Bajkału i przekazują wybrańcom szamańskie zdolności.

• Powierzchnia 700 km²
• Długość 71,7 km
• Maksymalna szerokość 14 km

[info z „Bajkał Morze Syberii” Bezdroża]

DOJAZD

Na wyspę można dostać się z Irkucka marszrutką za 600 rubli, czyli ok 37zł. Po drodze przewidziane są dwa postoje na jedzenie i toaletę.

Droga jest dość monotonna, ale bardzo malownicza, głównie stepy i drewniane wioski, można z przyjemnością pogapić się w okno. Przejeżdżając przez wieś  Ust-Ordynski, po lewej stronie, możemy zobaczyć drewnianą świątynie buddyjską z niebieskim dachem. Pod koniec trasy, krajobraz zmienia się, wjeżdżamy w tereny górzyste, porośnięte tajgą.

Siedząc w  marszrutkach można nabawić się choroby morskiej. Trudno jest pisać, jeszcze trudniej czytać. Zawieszenie tych pojazdów pamięta chyba czasy cara Iwana.

Na wyspę płynie się promem, przez cieśninę „Olchońskie Wrota”. Po drugiej stronie,  asfaltu brak już zupełnie. Wszędzie piaszczyste drogi, więc trzeba uważać, aby podczas  popląsywania na krzesełku, nie przywalić nosem w szybę lub sąsiednie oparcie. A to dopiero preludium do tego, co dzieje się podczas podróży miejscowymi busikami w głąb wyspy…

Uwaga! Nie ma innej drogi. Przez Bajkał nie pływają statki pasażerskie. Z Olchon do Ułan-Ude trzeba jechać na około, przez Irkuck. Kiedy pytaliśmy o drogę wodną, zasugerowano ściszonym głosem, że jest możliwość dogadania się z właścicielem łódki. Zapewne kwota również była do dogadania, pozostanie to  jednak tajemnicą, ponieważ nie chcieliśmy ryzykować. Bajkał jednak budzi zbyt duży respekt

CHUŻYR (Хужир)

Chużyr to największa wieś wyspy i jej nieoficjalna stolica. Jest tu sporo hoteli, hosteli i baz namiotowych.

Wybraliśmy bazę namiotową „kwiatek pod śniegiem”. Warunki jak na obozie harcerskim, ale mikro pokoiki w domku z dykty są bardzo przytulne W bazie można wynająć też miejsce w namiocie wielo i dwu-osobowym. Na miejscu jest kuchnia i można zamówić śniadanie. Do centrum wsi jest ok 1,5km.

Na wyspie panuje luźna atmosfera, można bez stresu iść wieczorem z piwem na plażę (oczywiście w ustronne miejsce). Plaże są, piaszczyste, brzegi porastają głównie sosny. W niektórych miejscach nad Bajkałem, również w okolicach Chużyru, można spotkać „sosny kroczące” czyli takie, które rosną na wydmach, a piasek pod nimi obsypał się. Zostały gołe korzenie, faktycznie wygląda to trochę  jakby sosna kroczyła po wydmie. Nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że to nie zwykłe drzewa, tylko Entowie przycupnęli tu na chwilę, żeby popatrzeć na Bajkał i zasiedzieli się kilkadziesiąt lat za długo.

Wieś Chużyr, z resztą jak wszystkie wsie w tym rejonie ma przepiękną drewnianą zabudowę. Małe domki z pociemniałego drewna z kolorowymi płotkami i okiennicami. Większość okienek posiada rzeźbione ozdoby. Zdarzają się też malowane we wzory. Przy każdej ulicy, nie ważne czy to główna, czy boczna, będą śliczne domki do focenia

Ulice są bardzo, bardzo szerokie, nawet te boczne. Są przy tym bardzo, ale to bardzo piaszczyste. Jak latem zawieje wiatr, to cały piach masz na twarzy

KAWAŁEK POLSKI NA WYSPIE OLCHON

Na spacerze przypadkiem zapędziliśmy się w zaułek przypominający coś w rodzaju mini ośrodka wypoczynkowego. Wewnątrz było sporo kolorowych malunków, motywy wydały mi się bardzo znajome. Na ścianach, oknach i płotach widniały wypisz wymaluj nasze kurpiowskie leluje! Zapytaliśmy w jednym z domków, czy to faktycznie polskie wzory. Dziewczyna z „recepcji” nie bardzo wiedziała, ale poszła po kogoś na zaplecze. Po chwili wyszedł jakiś pan i okazało się, że dobrze sądziliśmy. Pan nie do końca wiedział co i jak, ale zaraz poszedł po innego, słuszniejszego wiekiem pana. Starszy pan jadł właśnie deser, ale zabrał ze sobą talerzyk i powiedział żeby na niego zaczekać. Po chwili wrócił z kluczem i kazał iść za sobą, okazało się, że prowadzi nas do maleńkiej izby w której zgromadzone były pamiątki po Polakach, którzy kiedyś tu mieszkali. Polaków już dawno nie ma, ale część ich kultury przetrwała, mało tego, dumnie manifestuje się na drewnianych deskach!

Czytaj więcej: OLCHON – Skała Szamanka i OLCHON – Przylądek Choboj

Artykuł Olchon – Chużyr, czyli stolica wyspy. pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

WYSPA OLCHON

IRKUCK – ARCHITEKTURA SYBERYJSKA

KOLEJ TRANSSYBERYJSKA

Artykuł ROSJA – SYBERIA pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Przylądek Choboj to święte miejsce wyznawców szamanizmu, znajduje się na samym krańcu wyspy. Za ok 90 zł można wykupić sobie całodzienną wycieczkę i dojechać na Choboj marszrutką. To dobra opcja jeśli nie ma się samochodu. Atmosfera wycieczki bezcenna. Po drodze zatrzymujemy się w kilku miejscach widokowych między innymi na Przylądku Sagan-Chuszun z widokiem na skałę „Trzech Braci (Три Брата)”.

Na samym przylądku jest godzina wolnego. To bardzo mało, bo miejsce jest piękne, a w dole na skałach można zobaczyć foki – bajkalskie nerpy. W ciągu tej godziny trzeba dojść pod górkę, na skały i wrócić. Na focenie nerp zostaje 15, no może 20 minut, pod warunkiem, że biegnie się prawie całą drogę powrotną. Ale warto dla widoków i podglądania figlujących fok! Cała wycieczka trwa ok 7 godzin.

W ramach wycieczki zapewniony jest posiłek. Kiedy buszowaliśmy po przylądku, nasz kierowca rozstawił kuchenkę i zastawił drewniany stół. Po powrocie, pod wiatą czekała gorąca zupa rybna. Nie trzeba dodawać, że z racji miejsca i okoliczności była to najlepsza zupa pod syberyjskim słońcem. Był nawet deser

Zupa rybna:  (Przepis odtworzony)

• Szprotka wędzona lub inna wędzona ryba
• włoszczyzna,
• ryż
• ziemniaki,
• koperek,
• cebula.

KOREAŃSKA WYCIECZKA

Podczas jazdy na Choboj poza nami, bus zajmowała sympatyczna koreańska wycieczka 50+. Gdy ruszyliśmy, oboje ciekawie wyglądaliśmy przez okno. Ale super! Przejedziemy całą wyspę wzdłuż, może gdzieś będzie święte miejsce, może jakaś ciekawa roślina, a może wyskoczy burunduk! Chyba tylko ja byłam tak podniecona, bo nie minęło 5 minut,  a wszyscy Koreańczycy już spali, kołysząc się lekko na swoich siedzeniach. Rozbawiło nas to i obserwowaliśmy co będzie dalej.

Postój, szybkie wyjście w punkcie widokowym, Koreańczycy powoli wysypali się z busa, każdy z aparatem w dłoni, pstryk, pstryk, pstryk i już wszyscy z powrotem w busie. Pięć minut i Koreańczykom znów odcięło dopływ prądu.

Kolejne miejsce postoju, zasilanie włączone, kilka zdjęć. I tak za każdym razem.

Im dalej w głąb wyspy, tym większe wertepy. Wjechaliśmy w pagórkowaty las z niesamowitymi koleinami i korzeniami. Skakaliśmy na siedzeniach dosłownie pod sufit, musiałam trzymać się, żeby nie wylecieć z fotela. W kilku miejscach miałam nawet lekkiego stracha, ale kierowca najwyraźniej głęboko wierzył w swoje  umiejętności. Przejechaliśmy ze wszystkimi kołami, chyba tylko dzięki tej jego wierze. A co by było, gdyby ktoś powiedział mu, że to nie możliwe i nagle by zwątpił?

Wracając do współtowarzyszy wycieczki, akrobacje wykonywane, przez ich bezwładne ciała, nie przeszkadzały zupełnie w błogiej drzemce. Nie wiem jak to robili, ale utrzymywali się na swoich siedzeniach lepiej niż my. Kilka razy spadł tylko jakiś aparat, czy plecak, ale zazwyczaj były łapane w locie.

Pod koniec drogi Koreańczycy ożywili się trochę, pytali o naszą narodową piosenkę, a nawet zaśpiewali jedną ze swoich. W jednej chwili, cały bus przypadkowych osób zaczął śpiewać tradycyjną Koreańską piosenkę z podziałem na głosy, aż miło było posłuchać. My odwdzięczyliśmy się „Krakowiaczek jeden” ale brzmiało to nieporównywalnie gorzej.

Kiedyś wracając wieczorem do domu, słyszeliśmy jak przy ognisku śpiewają chyba Chińczycy, również z podziałem na głosy. Tym razem zaczynały męskie głosy i wtórowały im żeńskie. Pięknie to brzmiało…

Czytaj więcej: OLCHON – Skała Szamanka

Artykuł Olchon – malowniczy Przylądek Choboj pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Magiczna, malowniczo położona skała o charakterystycznym wyglądzie. Zbudowana z białego wapienia, posiada dwa wierzchołki. Jej wnętrze zamieszkiwał według wierzeń Buriatów Burchan. Jest najdalej wysuniętą częścią Przylądka o nazwie Burhan, we wsi Chużyr. Znajduje się bardzo blisko brzegu, ale dookoła opływają ją wody jeziora. Nic dziwnego, że skała Szamanka została otoczona specjalną czcią. To święte miejsce dla wyznawców szamanizmu, który jest w tych rejonach ciągle aktywny. 

Codziennie przyjeżdżają tu pielgrzymi, modlą się i wykonują rytuały. Przywiązują kolorowe wstążki do drzew i drewnianych słupów serge, polewają je mlekiem, rzucają drobne pieniądze i ryż. W świętych miejscach układają papierosy i wylewają w niebo wodę i alkohol, aby oddać szacunek bóstwom oraz  zyskać pomyślność dla siebie, bliskich lub zmarłych.

W około roztacza się specyficzny zapach mleka, tworzy on mistyczną aurę, razem ze skałami, kolorowymi wstążkami powiewającymi na wietrze i potęgą Bajkału. Mistycyzm nie jest tu czymś odległym, a zupełnie naturalnym i zdawałoby się namacalnym. Na słupach i drzewach obok wstążek, wiszą buddyjskie chorągiewki z mantrami. Wyznania płynnie się przenikają. Jest w tym coś szczerego, co zdecydowanie łatwiej poczuć niż opisać.

Jeśli spojrzeć z boku, skała przypomina twarz kobiety z profilu. Ale kiedy posiedzimy dłużej i dobrze się przypatrzymy, widać wiele twarzy i oczu… i nosów… i… Tak, siedzieliśmy wystarczająco długo.

WIERZENIA

Pani z maleńkiego sklepiku z pamiątkami postanowiła ostrzec nas przed energetycznym wpływem Szamanki i uraczyła krótką historią. Oczywiście pokrywała się ona z tym, co wyczytałam już wcześniej. Z jakichś powodów ludzie wybrali sobie akurat to miejsce, czy skłoniło ich do tego piękno tutejszej przyrody, czy jest to rzeczywiście miejsce mocy? To pierwsze  od razu rzuca się w oczy, drugiego już tak łatwo zobaczyć nie można.

Według miejscowych, nie powinno podchodzić się do skały po zmroku, aby nie zaburzać swojej wewnętrznej równowagi. Zwłaszcza dotyczy to kobiet. Blisko mogą podchodzić jedynie szamani, ponieważ tylko oni są w stanie poradzić sobie z tak silną energią. Wierzenia miejscowych traktujemy z szacunkiem, nie podchodziliśmy zatem zbyt blisko.

Ale raz, kiedy wracaliśmy w nocy brzegiem plaży, usiedliśmy na chwilę w pobliżu. I w mgnieniu oka… pokłóciliśmy się tak niesamowicie, że groziło dalszą podróżą w pojedynkę. Nie pamiętam już, kto kogo rzucił pierwszy. Chwilę później, po odejściu kilkuset metrów stwierdziliśmy, że zupełnie nie było powodu do kłótni. Prawdę mówiąc nie mam pojęcia, o co wtedy poszło.

Przypadek? Możliwe. A może po prostu miejscowi dobrze wiedzą o czym mówią…

Czytaj więcej o Syberii: IRKUCK i PODRÓŻ KOLEJĄ

Artykuł Olchon – tajemnicza Skała Szamanka pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Irkuck to duże miasto, stolica Obwodu Irkuckiego, obszaru 3 razy większego niż Polska. Położony jest w miejscu gdzie rzeka Irkut wpada do Angary. Znajduje się tu port lotniczy z którego w 6 godzin, można dostać się bezpośrednio do Moskwy.

Pierwszy dzień przespaliśmy i planowaliśmy kolejne dni. Wystąpił mały problem, ponieważ zabukowaliśmy hostel w miejscowości Balszoje Koty, którą poleciła dziewczyna z pociągu. Założyliśmy, że jakoś tam dojedziemy. Dojechać nie można, można tylko dopłynąć. A promy zarezerwowane są na najbliższe kilka dni. Trzeba było zmienić plany i ponieść konsekwencje finansowe. Dobrze sprawdźcie dojazd, zanim zarezerwujecie nocleg w jakiejś dziurze nad Bajkałem Prawie wszystkie bilety, nawet na marszrutki, można kupić wcześniej przez internet.

SKLEPY

Zmiana czasu w Irkucku, w stosunku do Warszawy wynosi 6 godzin. Co z tego, że stopniowo i można się było przez te 4 dni przyzwyczaić i tak chodziliśmy jak zombiaki, szukając mocnej kawy. A o dobrą kawę ciężko i trzeba znać odpowiednie miejsca. W Irkucku nie ma wielu knajp, kawiarni, restauracji (z pominięciem ścisłego centrum, choć i tam natłoku nie ma). Nie daleko nas była jedna czynna i jedna zamknięta na cztery spusty. Kawa prawie wszędzie jest tylko rozpuszczalna. Nie ma też sklepów spożywczych na każdym kroku. Trzeba się czasem dobrze naszukać. W spożywczakach jest dział z jedzeniem i dział z alkoholem, który zamykają o godzinie 21. Od kilku lat w Rosji obowiązuje prohibicja. W godzinach 21-11.00 nie kupicie vodki ni chu… kropelki. Można za to kupić piwo i zakąski do niego w specjalnych sklepach piwnych, bo jak wiadomo piwo to nie alkohol.

ЦВЕТЫ

Za to na pewno nie trzeba w Irkucku szukać kwiaciarni. Są na każdym kroku. We wszystkich większych i mniejszych miastach rzuca się w oczy napis „цветы”. Szyldy i neony informują na każdym kroku o możliwości zakupu kwiatów. Jeśli jesteś głodny i w pośpiechu szukasz czegoś na ząb, a za rogiem wyłania się kolorowy napis, nie ciesz się na zapas, najprawdopodobniej jest to kwiaciarnia. Zachodziliśmy w głowę o co w tym chodzi. Czy to jakaś tajna przykrywka na innego typu biznes!? Nie. Okazało się, że Rosjanie po prostu na wszelkie okazje kupują cwiety

Nie dawaliśmy za wygraną z poszukiwaniami prawdziwej kawy. I wreszcie sukces, pyszna, pachnąca  kawa z ekspresu znalazła się! Gdzie? W kwiaciarni.

KONIE

Irkuck to  spore miasto, stolica Obwodu Irkuckiego, obszaru 3 razy większego niż Polska. Betonowe drogi, mosty, chodniki. Wszędzie spaliny, Nie ma tu chyba przepisów regulujących ilość zanieczyszczeń. Każdy jeździ jak szalony i kopci na potęgę. Trudno było się przyzwyczaić, dlatego Irkuck traktowaliśmy tylko jako przystanek na trasie.

Od czasu do czasu w tej betonowej, błękitnej od spalin dżungli, znikąd, jakby nigdy nic pojawiali się jeźdźcy na koniach. Jechali na oklep w starych ogłowiach, jakby czas się zatrzymał. Wyglądało to jakby przypadkiem przeszli przez jakiś portal czasoprzestrzenny i znaleźli się tutaj nie bardzo zdając sobie z tego sprawę.

ARCHITEKTURA DREWNIANA

Irkuck słynie z przepięknej, starej drewnianej zabudowy. Nie trzeba długo szukać, wystarczy przejść się na spacer i trochę porozglądać. Drewniane, ażurowo zdobione domy można spotkać wszędzie.

Dom Szastina, wybudowany na początku XX w. i odnowiony w 1999r. Zwany też domem Europy lub Koronkowym Domem. Znajduje się przy ul. Engelsa 21.

Te systematycznie remontowane, będą cieszyły turystów jeszcze długo. Inne zaniedbane, choć równie piękne, niebawem znikną bez śladu.

W wielu miejscach, historia spotyka się z nowoczesnością, stare niszczejące chaty można zobaczyć w otoczeniu nowo wybudowanych osiedli.

Domy w różnym stopniu zagłębione w ziemi, to charakterystyczny widok w Irkucku. Dzieje się tak, ponieważ budowane były bez fundamentów. Podłoże, które podczas długiej, syberyjskiej zimy zamarza, w czasie upalnego lata odmarza, stopniowo wciągając niczego nie świadome domki. Duża ich część jest zamieszkała do tej pory

Z niedrewnianej zabudowy warto zobaczyć bajkową Cerkiew Kazańską! Cerkiew imienia Kazańskiej Ikony Matki Bożej jak wielki, kolorowy tort wznosi się ponad szarymi ulicami.

Więcej o Syberii Przeczytasz tu: PODRÓŻ KOLEJĄ TRANSSYBERYJSKĄ CZ 1.

Artykuł Irkuck, jak wygląda stolica obwodu Irkuckiego? pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Podróż koleją transsyberyjską. Dzień 3, wieczór. Nasze chłopaki z sąsiedztwa hurtowo poszli pod prysznic, a nawet zmienili dresy! W wagonie roztoczyła się przyjemną woń mydła i perfum. Jest 23, a oni piją kawę. Chyba ich podróż, zbliża się ku końcowi. Rano dojedziemy do Krasnojarska i przekroczymy Jenisey (Енисей). Oby tylko nie przespać!

Pusty dotychczas wagon restauracyjny zapełnił się po brzegi. Jacyś Czesi głośno integrują się z Rosjanami. Siwowłosy pan, przy stoliku obok otworzył szampana, po czym zaczął nawijać makaron na uszy pilotce rosyjskiej wycieczki. Była twarda, ale w końcu chcąc nie chcąc dosiadła się do jego stolika. Po chwili wjechała wielka taca z elegancko poukładanymi kawałkami owoców. Siwowłosy pan był najwyraźniej jakąś ważną personą, długo jeszcze siedział z towarzyszami i gawarili przy kolejnych szampanach. w końcu chyba i burżujstwu znudziło się siedzenie w swoich luksusowych przedziałach

Nie ma dziś kolejki do łazienki, szybka toaleta chusteczkami i hyc w śpiworek. Depilowanie nóg na chusteczki dla niemowląt bezcenne. Ale daje całkiem dobry efekt

Noc, kolejka jedzie teraz nie spokojnie, nie usypia już miarowym dudnieniem. Wjeżdżamy w góry. Rano pewnie będzie już zupełnie inny widok. 

I rzeczywiście, krajobraz od Krasnojarska zupełnie się zmienił, jedziemy teraz przez niewysokie, ale strome góry. Drewniane wioski uroczo wtapiają się w małe, zielone dolinki.

Brak ruchu daje się we znaki. W nocy prawie nie mogłam spać, bo po pierwsze czekałam, żeby nie przegapić przejazdu przez Jenisej! Po drugie tak wypoczęta dawno nie byłam. Chcę się poruszać, biegać, pływać, wejść na jakąś górę, mam tyle energii, co 7 latek w wakacyjny poranek. I nie mogę zupełnie nic z nią zrobić. Ratunku! Do tego mam kryzys, muszę umyć głowę!!! Wiem, że zdrowo jest czasem przetrzymać, ale nie wieczność. Muszę! Aaaaa!

ATAK POWIETRZNY

Na szczęście odkryliśmy, że w kolejce jest prysznic. Lepiej późno niż wcale… Wystarczy zapytać prowadnicy i zapłacić 9zł.

 Po prysznicu przechodzi się na wyższy poziom egzystencji: +200 do doświadczenia świeżości, odblokowanie pancerza ładnego zapachu, 3/3 maksymalne rozwinięcie umiejętności powalania świeżością, -50 odporności na atak powietrzny, +1000 do morale!

Nasze chłopaki nie wysiedli w Krasnojarsku. Po prostu ulitowali się wreszcie nad współpasażerami Niestety, nie wszyscy w przedziale byli tak wspaniałomyślni. Atmosfera robi się coraz bardziej gęsta, wiercąca, przenikająca… Chłopak z sąsiedztwa (ten od powerbanka) zdecydowanie nie używa żadnych chusteczek. Coraz bardziej czuć (dosłownie) niedogodności podróży. Śledzę na GPS trasę pociągu, Irkuck już tak blisko! 

Mijamy tereny popowodziowe, przy rozlewiskach rzeki Iyi. Było o nich głośno w Polskich wiadomościach. Za to w Rosyjskich chyba nie specjalnie. Nikt nic nie wiedział, gdy o to pytaliśmy w Moskwie. Rzeczywiście z części drewnianych domków została tylko sterta desek, inne stoją częściowo zawalone.

Ostatnie godziny w pociągu spędzone na robieniu zdjęć i wspólnym dojadaniu resztek. Ostatnia wymiana kontaktów z miłą współpasażerką. Jeszcze tylko 2 godziny i podróż koleją transsyberyjską dobiegnie końca. Z jednej strony szkoda opuszczać kolejkę, z drugiej czekają nowe przygody. Jedna podróż musi się skończyć, żeby mogła zacząć się kolejna.

I wreszcie jest! Ziemia obiecana, Irkuck we własnej osobie! Trochę brzydki, betonowy i bardzo śmierdzący spalinami, ale Irkuck!

Oczywiście przyjechaliśmy zbyt wcześnie albo zbyt późno, aby cokolwiek zrobić. Marzyć o kawie nawet nie było sensu. Siedzę w hostelowym holu i czekam, aż zwolni się  nasz pokój. Jestem czysta. Dopiero gdy zmyłam z siebie pozostałość podróży, zauważyłam jak bardzo śmierdzą ubrania. Są przesiąknięte mieszaniną zapachu pociągu, toalety i towarzyszy podróży. Wszystko do prania! Co było dalej nie pamiętam, ale jakimś cudem zwlekłam się z sofy i przepełzłam do łóżka w pokoju.

Po prawie czterech dniach nie wychodzenia na ląd, trudno jest przywyknąć do braku odgłosu tutu-tutu  tutu-tutu  tutu-tutu… Najtrudniej jednak, przyzwyczaić się, że podczas leżenia nie rzuca tobą na wszystkie strony. Przecież czuję, że rzuca! Wewnętrznie, będzie jeszcze rzucało ponad dobę.

Podróż koleją transsyberyjską, przeczytaj również: CZĘŚĆ 1, CZĘŚĆ 2 i CZĘŚĆ 3

Artykuł Podróż koleją transsyberyjską cz. 4 pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Platzkarta, czyli klasa trzecia, najtańsza. Nie posiada przedziałów (jeden przedział na cały wagon). Łóżka ułożone są piętrowo, cztery we wnęce i dwa od strony korytarza. Razem sześć, każdy ma pięciu sąsiadów, których musi znosić całą podróż koleją.

W naszym wagonie łazienki są trzy, dwie na początku i jedna na końcu, obok pokoiku prowadnic (na kilka przejazdów zdarzyło nam się spotkać tylko jednego chłopaka prowadnika). Kolejki do nich nawet w fazie łazienkowej, są stosunkowo małe i nie trwają długo. Nie trzeba ciągle łazić i sprawdzać czy są zajęte. Na wyświetlaczu widać zielone lub czerwone światło, w zależności, czy kibelek jest wolny, czy nie. To bardzo wygodne.

Na końcu każdego wagonu stoi samowar, w którym zawsze jest gorąca woda. Można brać ile potrzeba do szczęścia. Buzuje w nim prawdziwy ogień, a prowadnicy pilnują, by nigdy nie zgasł. Sympatyczny pan samowarek jest tez dobrym pretekstem do spaceru przez cały wagon, a to zawsze jakaś rozrywka. W związku z tym, co chwila, korytarzem przed oblicze jego gorączkowości ciągną masowo, bardzo spragnieni pasażerowie. Strasznie suszy w tym pociągu.

ŹRÓDŁA ENERGII

Na sześć łóżek przysługują 2 kontakty. Trzeba, wymienić się z sąsiadami i ładować na zmianę swoje sprzęty. To wystarczająca ilość i nawet większość czasu, jedno gniazdko pozostaje puste. Dobrze mieć ze sobą powerbank, wtedy zupełnie nie trzeba się martwić o energię. W momencie, kiedy to piszę, oba gniazdka są wolne.

Powerbank przydatny jest też z nieco innych względów. Kiedy Twój sąsiad z łóżka obok, nie myje się przez cztery dni, nawet mokrymi chusteczkami, wolisz, żeby siedział i nie ruszał się ze swojego królestwa. Wtedy pożyczasz mu swój powerbank, a on zadowolony nie musi nigdzie wstawać i kręcić by naładować telefon. Chłopak ma zajęcie, nie musi się nigdzie fatygować i wszyscy cieszą się dobrą atmosferą w wagonie. Podróż koleją ma być przyjemna dla wszystkich!

MAŁE ENKLAWY

Nad górnymi łóżkami leżą sienniki i poduszki. Dodatkowo można nie drogo dokupić pościel. Pościel pakowana jest w foliowy zgrzewany woreczek. W jej skład wchodzą 2 prześcieradła, poszewka na poduszkę i mały biały ręczniczek. Jednym z prześcieradeł owija się siennik, a drugie służy do przykrycia. Do dyspozycji są też koce. Koców nikt nie używa. Można się domyślać, że nie są pierwszej świeżości. Cieszyłam się bardzo, że zabrałam śpiwór, bo w nocy odpalają klimę i jest zimno. Na ulokowanie plecaków miejsce jest nad górnym łóżkiem i pod dolnym. Nam udało się oba zmieścić na górze i mieliśmy tam swój mały osobisty, luksusowy rozpierdzielnik.

W każdej części (6 łóżek) znajdują się dwa spore stoliki. Jest dużo miejsca na rozłożenie sobie jedzenia.

Wybraliśmy tę klasę nie tylko ze względu na cenę, różnice między opłatami za wyższe klasy nie są duże. Chcieliśmy poczuć (nie byłam świadoma, że aż tak dosłownie) klimat podróży koleją, a nie tylko przejechać z punktu do punktu.

P.S. Dzisiaj nastąpiła dodatkowa faza wzmożonej nocnej aktywności. Wczoraj wszyscy jak jeden padli koło 22. Dzisiaj co chwilę ktoś się kręci, idzie do łazienki, ogląda filmiki, pisze w telefonie itp. Jest 00.30. N pewno  miała na to wpływ zmiana czasu, już około 3 godzin w stosunku do czasu moskiewskiego. Do tego rano wszyscy spali w opór. A i noc nie jest jakoś specjalnie ciemna. Jutro, różnica wyniesie już 4 godziny.

MARZENIA

Dzień 3. Cholera przespałam Irtysz! Obudziłam się w Omsku, niestety Irtysz przekroczyliśmy sporo wcześniej. Ale dobry i Omsk Wspaniałe uczucie, przejeżdżać przez miejsca których nazwy znało się tylko ze szkoły, miasta, rzeki, jeziora. Zapadły w pamięć pod czas lekcji geografii i rosyjskiego. Dlaczego wryły się w głowę i stały odległym marzeniem? Trasy pokonywane dziesiątki razy palcem, a potem myszką po mapie. A teraz po kolei przejeżdżam przez nie: Oka, Wołga, Kazań, Ekatarynburg, Omsk, Irtysz, Krasnojarsk, Jenisej, Nowosybirsk, Irkuck, Om, Ob, Angara. Potem jeszcze Bajkał i Ułan-Ude.

Dokładnie 15 lat temu umyśliłam siebie, że przyjadę tu brudnym pociągiem, na wczasy po środku niczego, żeby zamiast w ciepłym morzu, kąpać się w zimnym Bajkale. Nie mam pojęcia dlaczego! Ale nadal uważam, że podróż koleją transsyberyjską, trzeba przeżyć przynajmniej raz

SPISEK

Od wczoraj jedziemy przez kompletne równiny. Wyglądały zjawiskowo, podczas wschodu słońca, oświetlone tajemniczo, różowym światłem. Ścieliły się na nich mgły, ciężkim kożuchem pokrywające wszystko, oprócz ciemnych konturów drzew. Teraz w słońcu wyglądają już zupełnie zwyczajnie. Oprócz tego, że są wielkie i zadziwiająco płaskie, pokrywają je swojskie lasy brzozowe. Małe cienkie brzózki i duże jaskrawobiałe brzozy. Wszędzie brzozy, to na pewno jakiś spisek. Zaraz zza którejś wyskoczy Macierewicz z szyderczym śmiechem. Do tajgi w każdym razie, jeszcze chyba bardzo daleko…

Kiedy przez cały dzień, człowiek gapi się w brzozy, zaczyna zauważać coś więcej. Po kilku godzinach, powoli zaczyna rysować się różnica, pomiędzy poszczególnymi drzewami. Okazuje się, że są ich co najmniej dwa rodzaje: pierwsze jaśniejsze, nieco bardziej rosochate z nieregularną kora i żywo zielonymi liśćmi; drugie, bardziej wysmukłe, z ciemniejszymi liśćmi o gładkiej, wpadającej w beż korze, pokrytej poziomymi oczkami.

Aż strach pomyśleć, co będzie za kolejne kilka godzin. Może zacznę rozróżniać ich nastrój z układu liści.

Podróż koleją transsyberyjską, przeczytaj również: CZĘŚĆ 2, CZĘŚĆ 3 i CZĘŚĆ 4

Artykuł Podróż koleją transsyberyjską cz. 3 pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Wreszcie zajeżdżamy naszą koleją transsyberyjską na stację w Jekaterynburgu  (Екатеринбург), pociąg będzie stał tu ponad 40 minut. Można rozprostować nogi i zjeść obiad. Trzeba tylko pamiętać, żeby zabrać ze sobą paszport i bilet kolejowy. Warto wyjść choć na chwilę, bo oto właśnie wjechaliśmy do Azji! Nic się nie zmieniło, ale można pojarać się nagłą zmianą kontynentu.

Długi postój, czyli można zjeść coś normalnego. Niestety na próżno szukaliśmy babuszek z jedzeniem na peronie, widziałam je tylko raz na jednej z mniejszych stacji, sprzedawały rybę wędzoną. Okazało się jednak, że na Jekaterynburgskim dworcu jest nie droga stołówka w stylu Szwedzkim.

Stacja to zaspokojenie najważniejszych, pierwotnych potrzeb pasażerów – jedzenie i papierosek. Gdy tylko pociąg ruszył wszyscy pogrążyli się w błogiej drzemce. Cóż robić, wszyscy to wszyscy. Jesteśmy teraz częścią tego mikro światka, trzeba się dostosować. Dobranoc.

CYKL DOBOWY

W kolejce życie toczy się własnym trybem. Mniej lub bardziej świadomie wszyscy pasażerowie stają się jednym organizmem. Jedna po drugiej następują po sobie naturalne fazy cyklu dobowego.

W nocy wszyscy śpią. Śpią jak najdłużej, żeby wytracić czas. Ok 12-13 następuje faza powolnego przebudzenia. Niektórzy otwierają właśnie oczy, inni zwlekają się leniwie, by stanąć w kolejce do toalety. W tym momencie toalet zawsze jest za mało.

Następnie rozpoczyna się gastrofaza. Wszyscy podróżujący koleją transsyberyjską zabierają się za robienie śniadania. Nawet jeśli komuś jeszcze nie chce się jeść, nic tak nie podkręca apetytu, jak widok sąsiada pałaszującego pieczywo ryżowe z pasztetem. Dziś nasze super zorganizowane chłopaki wyjęli styropianowe pojemniczki z zupką chińską. Wszyscy takie same, oczywiście  razem zjedli i razem posprzątali. My nasmrodziliśmy im w rewanżu kanapkami z mielonką i miękkim pomidorem z Moskwy.

Po jedzeniu, następuje faza wzmożonej aktywności. Rozmowy, chodzenie po korytarzu, odwiedzanie wagonu restauracyjnego, prysznic, ogólnie wszystkich nosi. Po tak długim wypoczynku, nawet najbardziej ospałe osobniki opuszczają swoje legowiska. A niektóre budzą szacunek i podziw ilością czasu spędzonego na wylegiwaniu się. Potem, przeważnie następuje jakiś długi postój 40-50 minut. Jest to okazja, żeby zjeść porządny obiad i zorientować, czy nie zanikła jeszcze umiejętność chodzenia.

Po powrocie wszyscy są zadowoleni, po dawce ruchu i co najważniejsze z pełnymi brzuszkami. Do tego włączono właśnie klimę, więc zrobiło się zimno. Nic, tylko wdrapać się do bezpiecznego leża i otulić szczelnie śpiworkiem. Rozpoczyna się kolejna faza popostojowej drzemki. Zaszło słońce, niektórzy jedzą kolację, inni, ci najwytrwalsi wcale  nie przerwali popołudniowego letargu. Przygasło światło, powoli następuje faza łazienkowa. Rozszerzają się źrenice. Przestaję już obserwować, bezszelestnie opuszczam swoje schronienie i sama poluję na miejsce w kolejce.

CZYSTOŚĆ

Jeśli chodzi o czystość w kolei jest zaskakująco przyzwoicie. Toalety, jak na warunki panujące w pociągu, są systematycznie sprzątane. Wejście do niech oczywiście nie należy do przyjemności, ale też nie jest odrażające, nie śmierdzą i nie są zasikane. Pasażerowie sami dbają o to, aby zostawić po sobie porządek. Rzuca się w oczy (a w zasadzie kole), że kultura podróżowania Rosjan jest na nieco wyższym poziomie niż Polaków. W polskich pociągach nie długo po starcie, toalety usłane są mokrym papierem i błockiem. Tutaj pasażerowie wyraźnie dbają o jakość swojej podróży, szanują pracę prowadnic i chyba nawet myślą o sobie nawzajem

POLSKA KULTURKA

Jeśli ktoś nie zamykał drzwi na korytarz, nie biorąc pod uwagę, że do przedziału leci przykra woń z kibla, to byli to nasi rodacy. Czy ktoś inny jadł w wagonie rybę wędzoną, kupioną na stacji i raczył jej zapachem pozostałą społeczność? Może ktoś inny miał non stop porozrzucane okruszki wokół siebie? A może jeszcze ktoś, na koniec pozostawił po sobie śmieci i materac walający się na podłodze? Otóż nie.

Przy wielu stacjach stoją pomniki kolei, która połączyła Syberię z resztą świata. Teraz wygląda troszkę inaczej

Podróż koleją transsyberyjską, przeczytaj również: CZĘŚĆ 1, CZĘŚĆ 3 i CZĘŚĆ 4

Artykuł Podróż koleją transsyberyjską cz. 2 pochodzi z serwisu Podróże.Travel.