Chwilę później dwoje kolejnych podirytowanych sytuacją rowerzystów wciągało swoje rumaki do wagonu, dopychając nimi nasze. Wszyscy wkurzeni, doszło do niezbyt uprzejmej wymiany zdań. Dojście do kibla zostało zatarasowane już zupełnie, przez co reszta pasażerów również nie pałała do nas sympatią. Przedział mieliśmy na drugim końcu wagonu, ten sam zresztą, co nasi nie doszli rowerowi koledzy. Koniec końców przegadaliśmy całą drogę o dwóch kółkach i podróżach Wspomnę tylko, że rowery miały opłacone bilety po 9zł każdy. 

Trasa Lublin-Gilów

Na drugi dzień zaplanowaliśmy trasę Lublin-Gilów. Wujek google wybierał małe, asfaltowe drogi. Jechało się bardzo przyjemnie, ale im dalej od Lublina tym wyższe pojawiały się pagórki. Sakwy ciążyły na podjazdach, a wiatr nie chciał wiać z innej strony, niż w twarz. Trudy pedałowania wynagradzały widoki. Zielone pagórki poprzecinane pasmami rzepaku. Małe wsie ze ślicznymi domkami tonącymi w bzach, stokrotkach i wielkich połaciach jakiegoś innego bardzo fioletowego badziewia. Roztocze w maju jest jedną wielka zielonością.

Przy drodze stoi mnóstwo kolorowych kapliczek. Wszystkie zadbane i świeżo odmalowane.

Niektóre bardzo stare. Od czasu do czasu trafiają się perełki, w postaci starych figur rzeźbiarzy ludowych.

We wsi Wierzchowina do końca lat 80 istniała cegielnia. W późniejszych latach została przekształcona na zakład stolarski (www.motogaraz.in). Wiele domów, kościołów lub ogrodzeń w okolicy zbudowana jest z cegły. Na szczególną uwagę zasługują budynki gospodarcze. Posiadają one proste zdobienia z cegieł w innym kolorze, często również rok w którym zostały postawione.

W 2012 roku, stara cegielnia  została zaaranżowana na tor offroadowy. Ciekawy pomysł, na wykorzystanie całkiem solidnych jeszcze murów. Tor przebiega zarówno na zewnątrz jak i w środku budynku.

Gilów

Byliśmy tu już kilka razy i wreszcie udało się przyjechać z rowerami. W Gilowie teoretycznie nie ma nic. I to właśnie sprawia, że chce się tu wracać. Oprócz niczego są jeszcze Trzy rzeczy.

Pierwsza, to wyjątkowo piękne widoki z których słynie roztocze. Nasza kwatera położona jest na wzniesieniu. Zaraz obok miejsca z którego roztacza się jeden z piękniejszych, moim zdaniem widoków w Polsce. 

Przyjeżdżają tu ponoć fotografowie, żeby łapać magię wschodów słońca. Wschody owszem są tu przepiękne. Widziałam jeden, ale reszta musi być równie ładna Za to zachodów widziałam więcej i też są niczego sobie. Poniżej zdjęcia na potwierdzenie jednego i drugiego.

Wschód czy zachód, o jakiejkolwiek porze by się nie przyszło 4GB karta pamięci w aparacie nie wystarczy

Druga, to czarne niebo nie skażone światłem elektrycznym. Przy braku chmur, bez problemu można zaobserwować plejady i inne skupiska gwiazd. A przez lornetkę nawet paseczki na Jowiszu i pierścień wokół Saturna. Co chwilę śmigają meteory. Kolacja w takiej scenerii jest o wiele bardziej romantyczna niż w restauracji

Przy okazji ogniska, trzeba wspomnieć, że w najbliższym sklepiku w miejscowości Gródki (jedyne 5km od Gilowa), można zamówić najlepszy na świecie boczek i wiejską kiełbasę.

A trzecia? Trzecia to święty spokój. Zupełnie nikt nie zawraca Ci dupy. Prawie nie ma zasięgu, więc można być o to spokojnym. A jeśli nawet czasem się pojawi, to można udać, że się nie zauważyło

jeśli podobał Ci się artykuł o roztoczu, czytaj również BOCIANIA WIEŚ I STRASZNY DWÓR PENTOWO

Artykuł Roztocze idealne na majowy weekend pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

SER HALLOUMI

Specjalnością Cypru jest serek halloumi. Tradycyjnie robiony z mleka koziego, dzisiaj również z domieszką owczego i krowiego. Podaje się go na ciepło z grilla lub patelni, w formie grubych plastrów. W smaku przypomina trochę łagodną wersję naszego oscypka. Ma ciekawą lekko włóknistą konsystencję. Warto spróbować go w kilku różnych miejscach, ponieważ w zależności od proporcji mleka i soli, nieco różni się w smaku. Czasami podaje się go również z miodem. Z naszej ekipy, (sześć osób o różnych gustach kulinarnych) ujął wszystkich. Kupiliśmy też spory zapas do domu. Na szczęście teraz, nie trzeba jechać aż na Cypr, żeby go zdobyć. Jest tuż za rogiem, w Ludlu

W Larnace, przy samym wybrzeżu w bocznej uliczce, odkryliśmy świetną restaurację z przepysznym jedzeniem. Było świeżo zrobione, duże porcje, a wytrawne białe wino sprawiało, że wszystko smakowało jeszcze lepiej. Nie przepadam za wytrawnym winem, ale to mogłam pić codziennie. Jak to często bywa, najlepsza restauracja była również nieco tańsza od innych w których jedliśmy.

KAWA

Tym razem nie co zjeść na Cyprze, ale co wypić? A opcji jest kilka, można wypić kawę z mlekiem, latte i americano. Ale tradycyjną kawą jest kawa po cypryjsku, czasem nazywana bizantyjską. Jest to kawa po turecku, ale na greckiej części wyspy nietaktem jest o taką poprosić. Przyrządza się ja w specjalnym tygielku.  Kawę i cukier sypie się bezpośrednio do zimnej wody, po czym  całość podgrzewa nie doprowadzając do wrzenia. Jest mała słodka, czarna i pyszna. Zawsze dodaję mleko do kawy, ale tą z tygielka bardzo lubię taką, jaka jest. Może dlatego, że zawsze piję ją na wyjazdach

MANDARYNKI

W południowo-zachodniej części wyspy, w okolicach Limassol, można zobaczyć wielkie sady cytrusowe. Cypr słynie z uprawy cytryn i mandarynek. W wielu miejscach można napić się świeżo wyciśniętego, soku

Więcej o Cyprze o KOTACH i FLAMINGACH

Artykuł Co zjeść na Cyprze – południowa część wyspy pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Rowerowa wycieczka: Kardamen Drugi dzień na Kosie. Zaplanowałyśmy wycieczkę rowerową do Jeziora w Tigaki, przez pięknie położoną górską wieś Zia. Wtedy jeszcze nie jeździłam zbyt dużo. Ale wiedziałam, że wyjeżdżam ze świrem rowerowym, trzeba było ponieść tego konsekwencje. Rano poszłyśmy zapytać naszego gospodarza, gdzie najlepiej wypożyczyć rower w okolicy. Pokazałyśmy mu na mapie trasę, którą chcemy przejechać. Uśmiechnął się z politowaniem: Na rowerze nie jedzie się do Zia – powiedział – nie dojedziecie tam…

Trasa liczyła ok. 40km, a górze, na której leżała wieś Zia daleko było do Monteverestu. Gospodarzowi jednak nie mieściło się w głowie, jak można chcieć wjechać tam o własnych siłach. W końcu to Grecja, tu się relaksuje

Tego dnia odkryłyśmy, że do wioski Zia jednak jeździ się na rowerze. Mimo upału, górzystej trasy, zmęczenia i spalonych pleców, był to najlepiej spędzony dzień wyjazdu.

Wieś Pili

Trasa wspinała się łagodnymi serpentynami po zboczu góry. Widok na morze, gaje oliwne i przybrzeżne miasteczka stawał się coraz rozleglejszy. Co jakiś czas mijałyśmy błękitne pasieki i bardzo chude kozy. Kozy i krowy nie były ogrodzone ani uwiązane. Chodziły sobie wolno, wyszukując ździebełek nadających się do zjedzenia. Cóż, trawa na przepalonych słońcem łąkach, wyglądała raczej jak podpałka do grilla.

Pierwszy przystanek – Pili. Wioska, wypełniona biało-niebieskimi domkami. Jej centrum to maleńki rynek. Wokoło bujnie porośnięte kolorowymi kwiatami knajpki. Zaczęłyśmy rozglądać się za miejscem, gdzie można by coś zjeść. W rynku nic nas nie urzekło. Nie byłyśmy jeszcze tak głodne, żeby strzelać w siebie piorunami, pojechałyśmy więc na dalsze poszukiwania.

Zaledwie kilkaset metrów od rynku natknęłyśmy się na mały bar. Tani, na uboczu, raczej dla miejscowych, wyglądał idealnie. Przystawki, które jadłam później w zatłoczonych portach, zawsze porównuje z tymi zamówionymi tutaj. Za każdym razem wygrywa mały barek w Pili.

Może dlatego, że dojechanie tam kosztowało sporo wysiłku. Może dlatego, że właściciel nie mogąc ustalić, co chcemy zamówić zaprowadził nas do kuchni. Po kolei otwierał szafki i pokazywał palcem poszczególne produkty, wszystko dokładnie tłumacząc po grecku A może po prostu dlatego, że jedzenie było przygotowane na miejscu ze świeżych składników.

W każdym razie były to najlepsze na świecie:

Tzatziki (sos z jogurtu z czosnkiem i tartym ogórkiem zielonym)

Sałatka wiejska (czyli sałatka grecka: pomidor, zielony ogórek, czerwona cebulka, oliwki, ser feta, zioła i oliwa)

Suwlaki (kawałki mięsa wieprzowego lub z kurczaka, często w formie szaszłyków – kalamaki)

Kolokithakia – chipsy z cukinii (plasterki cukinii smażona w panierce z mąki i piwa)

Wieś Zia

Dalszy ciąg rowerowego wspinania i osiągnęłyśmy nasz cel najwyższy – Wieś Zia!

Jednocześnie świetny punkt widokowy. Podobno można tu oglądać najpiękniejsze zachody słońca na Kosie. Niestety nie miałyśmy możliwości tego sprawdzić.

Zia ma klimat małego kurortu. Jej główna ulica przypomina miniaturowe Krupówki, pełne straganów i małych sklepików z pamiątkami. Można tu kupić mydełka oliwkowe, ceramikę, kosmetyki, zabawki. Ja nie mogłam się oprzeć popularnym na Kosie syropom do rozcieńczania z wodą: Kanelada (czerwony, cynamonowy) i Soumada (biały, migdałowy).

Do Tigaki dotarłyśmy w mgnieniu oka. Po pierwsze gonił nas czas, po drugie prawie całą drogę jechało się z górki. Krótki postój na baklawy (z ciasta warstwowego, bardzo słodkie, bardzo tłuste, niestety też bardzo smaczne). Kwadrans na schłodzenie się w morzu. Szybkie zdjęcie na leżaku z widokiem na pustą piaszczystą plażę. I z powrotem na rowery, aby osiągnąć ostatni cel, czyli Alikes.

Słone jezioro Alikes Salt Lakes Tigaki, największe na Kosie. Miejsce bytowania flamingów. Niestety nie udało się ich zaobserwować. W okolicach sierpnia woda w jeziorze wysycha, pozostawiając delikatny słony nalot na popękanej od słońca ziemi. Wygląda to dość ciekawie.

Jezioro zamienia się w wielki, suchy placek, po którym można chodzić, a nawet wjechać rowerem. Po środku placka pozostało jeszcze trochę wody z taplającym się i ganiającym stadem czapli. To tak na otarcie łez po flamingach.

Nie udało nam się wrócić przed zmrokiem. Wielkie pomarańczowe słońce zachodziło za pagórkami. A my jechałyśmy na nieoświetlonych rowerach. Na szczęście droga nie była specjalnie uczęszczana, jednak czułyśmy się bardzo nie komfortowo. Planując dłuższą wycieczkę, warto zapytać o światełka w wypożyczalni, albo zabrać własne.

A na zasłużoną kolację oliwki z serkiem feta, sezamki i piwo Mythos

Artykuł Grecja – Wyspa Kos (cz. 2.) pochodzi z serwisu Podróże.Travel.