W środku dnia są jednak zupełnie przyjaznym, słonecznym miejscem w którym można zaobserwować  wiele ciekawych gatunków roślin i zwierząt.

GOŹDZIKOWE BAGNO

Śródleśne torfowisko „Goździkowe Bagno” Znajduje się w obniżeniu między porośniętymi borem sosnowym wałami wydm. Na początku XX wieku zaczęto wydobywać tu torf, suszono go i wykorzystywano na opał. Z tego powodu uległo częściowemu zniszczeniu. Obecnie torfowisko odradza się, a na jego obszarze można spotkać np. rosiczkę okrągłolistną i bagno zwyczajne. Ciekawsze gatunki zwierząt, które tu zamieszkują, to żmija zygzakowata, zaskroniec i traszka zwyczajna. Można też spotkać łosie, dziki i żurawie!

Prowadzi tu ścieżka edukacyjna Nadleśnictwa Celestynów (więcej informacji TUTAJ). A z tamtejszej tablicy informacyjnej, pochodzą powyższe informacje. Bagienną przyrodę można podziwiać z malowniczych drewnianych kładek, przy wesołym akompaniamencie żabiej orkiestry.

Można zaobserwować tu stanowiska rosiczki okrągłolistnej. Jest to roślina owadożerna, jej liście pokryte są licznymi czerwonymi wypustkami. Na ich końcach znajduje się słodka, lepka substancja. Jaskrawy kolor i lśniąca ciecz wabią owady, które dostają się w pułapkę. W ten sprytny sposób, roślinka radzi sobie z niedoborem azotu w torfowym podłożu.

BOCIANOWSKIE BAGNO

Bagno Bocianowskie, to niewielki, ale bardzo efektowny obszar podmokły. Najciekawsze jest chyba wielkie żeremie bobrowe, dobrze widoczne ze ścieżki. Bobry musiały nieźle się napracować, aby ustawić tak pokaźny stosik, a to zaledwie wierzchołek góry bobrowej! Wejście do żeremia znajduje się pod wodą, ponad powierzchnię wystają ściany, wentylowany dach, a w środku komora mieszkalna.

Można spotkać tu bagno zwyczajne, zimozielony krzew z rodziny wrzosowatych. Występuje na bagnach, torfowiskach oraz terenach podmokłych. Osiąga wysokość do 1,5 m. Objęty jest ochroną częściową (czyli nie można go zbierać bez pozwolenia). Zawiera olejek eteryczny o silnym zapachu. Należy do roślin trujących, może powodować bóle i zawroty głowy, a zjedzenie go grozi nawet uszkodzeniem nerek! Jednak po odpowiednim przygotowaniu ma też właściwości lecznicze. Jego charakterystyczny zapach chroni ubrania przed molami. Okres kwitnienia, to maj i czerwiec, warto wtedy wybrać się na torfowisko, żeby podziwiać jego białe, widoczne z daleka kwiaty.

Artykuł Bagno Goździkowe i Bocianowskie pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Spokojny pobyt w polskich górach, z dala od ludzi i zgiełku, w czasie pandemii. Czy to możliwe? Tak, tylko trzeba wybrać miejsce, które nie jest modne, znane i otagowane na setkach tysięcy fotek. Co z tego, że hala Gąsienicowa jest piękna, kiedy całymi dniami suną nią setki turystów. Żeby zrobić ładne zdjęcie trzeba wstać o 4 rano, albo czekać, aż akurat zrobi się okno społeczne. Może lepiej wybrać również piękną, ale pustą i nieznaną polanę w Beskidach.

Podczas gdy w Tatrach gromadziły się tłumy, na mazurach wypożyczalnie łodzi zionęły pustką, a na Bałtykiem plażowicze chodzili w maseczkach…  Mieliśmy całe Gorce dla siebie. W zasadzie równie dobrze moglibyśmy łazić nago, bo i tak nikt by nie zauważył. Dystans społeczny zachowany w stu procentach.

PUSTE GORCE

Puste góry, na szlaku żywej duszy. Przez cały dzień nic, tylko my i przyroda po horyzont. Na pierwszej wycieczce spotkaliśmy tylko bacę ze stadem owiec i sympatycznymi owczarkami. A w schronisku Gorczańska Chata, przywitał nas jedynie wiecznie nienażarty, łaszący się kitku. Ale kitku jak to zwykle bywa, nażarł się i poszedł załatwiać swoje kitkowe, nie cierpiące zwłoki sprawy i znowu zostaliśmy sami. Przy drogowskazie do schroniska widniała tabliczka „nakarm kota”

Kiedy wchodziliśmy na Gorc, szczyt z wierzą widokową i piękną panoramą dookoła, ludzi było ciut więcej, kilka osób po drodze i ok. trzydziestu na szczycie.

Po szybkim, dość pobieżnym, wakacyjnym przelocie przez Rumunię i ciągłej gonitwie z czasem mieliśmy serdecznie dość zaliczania kolejnych wyznaczonych sobie punktów programu. Można zapędzić się w tym daleko, jeszcze  dalej, wyżej, zimniej, szybciej, więcej… Postanowiliśmy sobie nie zdobywać, nie śpieszyć się i nie przejmować niczym. Udało się, a góry bardzo pomagały  

Wybieraliśmy mniej znane szlaki papieskie, ścieżki, którymi wędrował kiedyś Karol Wojtyła. Są gorzej oznaczone, ale bardzo malownicze i mało uczęszczane. Siadaliśmy na trasie i spokojnie jedliśmy śniadanie z widokiem na kolejne pasma górskie, coraz bledsze i coraz wyższe, aż po niebieskawy, ostry zarys Tatr. Było spokojnie, zielono, mistycznie, przestrzennie. Można by odnieść wrażenie, że na ławeczkach stojących, co jakiś czas  na trasie, przysiadał z nami ktoś jeszcze, aby w ciszy podziwiać widoki. Ciszę co jakiś czas przerywały ciepłe, ale silne podmuchy halnego, wprowadzając szum  w gęstych koronach drzew.

OSIĄGNIĘTE WYNIKI

Całodzienny piknik, wysoko na górskiej polanie z przepięknym widokiem. Zbieranie jagód, malin i jeżyn po drodze, gdziekolwiek by się szło. Wiecznie fioletowy język, jak za czasów, kiedy jagody były główną atrakcją, każdej wycieczki. Zawarcie przyjaźni z kilkoma owczarkami podhalańskimi. Herbata z bimbrem u bacy. Kilka nocnych spacerów pod świetlistą drogą mleczną. Oscypki, wino i obiad samodzielnie zdziałany w starej chacie, na kuchni opalanej drewnem. Wpatrywanie się bez celu w ogień i radość z frytek po długiej wędrówce przez góry.

Zobacz również Skansen forteczny Dąbrowiecka Góra

Artykuł Gorce – spokojny azyl w czasie pandemii pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

W 1993 roku wybuchł pożar, który zniszczył dużą część lasu. Stworzył on jednak dobre warunki dla mącznicy lekarskiej, która szybko rozprzestrzeniła się na tym obszarze. Jej stanowiska osiągają tu powierzchnię do 200 m2 i stanowią największe w Polsce. Oprócz mącznicy, występują tu również, murawy szczotlichowe, kukułka plamista, i najbardziej efektowny wrzos zwyczajny!

Wrzos zwyczajny (Calluna vulgaris) Zimozielony jak wszystkie wrzosowate. Kwitnie od końca lipca do końca września.

Mącznica lekarska (Ericaceae)  zimozielona roślina z rodziny wrzosowatych. Kwitnie kwiecień-czerwiec, posiada drobne biało-różowe kwiatuszki. Tworzy czerwone, mączyste w środku owoce.

Wrzosowisko robi wrażenie, jest spore, gęste i bardzo fioletowe we wrześniu Jednak to tylko forma przejściowa, kiedyś, będzie tu znowu las.

JAK POWSTAJĄ WRZOSOWISKA?

Wrzosowate nie są wymagające, nie przeszkadza im wyjałowiona przez pożar, uboga gleba, są za to światłolubne. Dlatego bez problemu zajmują tereny leśne wypalone lub wykarczowane przez człowieka, gdzie jest duże nasłonecznienie. Utrzymanie wrzosowiska w Polsce wymaga ingerencji człowieka, inaczej sukcesja roślinna powoli zrobi swoje. Już gdzieniegdzie zaczynają odrastać młode brzózki i sosenki. Kiedy zacienią kwiaty, czas wrzosowiska zakończy się. To właśnie dlatego najwięcej wrzosów można spotkać pod słupami wysokiego napięcia, gdzie teren musi być systematycznie oczyszczany z drzew.

Wrzosowiska na wydmach Lucynowsko-Mostowieckich należy do suchych wrzosowisk mącznicowych. W Polsce występują też nadmorskie wrzosowisko bażynowe, oprócz wrzosu zwyczajnego porasta je bażyna czarna.

MODA NA MOSTÓWKĘ

W ostatnich latach wrzosowisko w Mostówce zdobyło dużą popularność. A nawet zbyt dużą. W okresie kwitnienia wrzosów, zjeżdża się tu cała chmara „miłośników przyrody” i plażowiczów. Ludzie podjeżdżają we wrzosowisko jak najdalej się da, żeby nie musieli przejść kilkudziesięciu metrów. Samochody zaparkowane są w kwiatach i na wydmach. Piaszczystą drogą prowadzącą przez środek chronionego obszaru, mkną samochody. Zostawiają za sobą tumany piaskowego kurzu  i zupełnie nie przeszkadza im, że ktoś właśnie tamtędy idzie. Leśną ścieżką suną tłumy. Dzieci biegają z balonami i strzelają z kapiszonów, brakuje tylko jarmarku odpustowego i lunaparku przy drodze.

Z dużym prawdopodobieństwem wrzosowisko Mostówka zostanie rozdeptane, zanim zdąży naturalnie zarosnąć. Dbajmy o nasze piękne, Polskie krajobrazy, żeby nie zniknęły na zawsze!

DAWNO, DAWNO TEMU WE WRZOSOWISKU…

A tu kilka zdjęć autorstwa mojej mamy z 2009 roku. Kiedy to wszystko jeszcze nie było modne i przychodziło się tu po prostu na spokojne spacery z psem

Artykuł Wrzosowisko Mostówka pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Do wyrobu palm kurpiowskich używa się leszczyny lub młodej sosny. W gminie Łyse i Lipniki, na szczycie sosny tradycyjnie zostawia się naturalne rozwidlenie, które przystrajane jest kolorowymi wstążkami. Cały pręt oplata się roślinnością leśną w które poutykane są kolorowe kwiatki z bibuły. Palmy są w tym rejonie wyjątkowo okazałe i dochodzą nawet do 10 metrów wysokości.

Palmy są „uwite” bardzo misternie. Każdy kwiatuszek jest osobnym małym arcydziełem, a na jednej palemce są ich setki. Robione różnymi technikami, imitują kwiaty różnych gatunków. Mogę się założyć, że nie jeden motyl był tego dnia niemile zaskoczony

Przed południem odbywa się msza święta, wcześniej do nowego kościoła idzie kolorowa procesja. Po poświęceniu, palmy przenosi się do starego, drewnianego kościółka, gdzie można je oglądać. Te najdłuższe przenosi w pozycji poziomej nawet kilka osób. W tym roku jedną palmę trzeba było postawić pod skosem, ponieważ nie zmieściła się w pionie. Inne oparte o ścianę sięgały prawie do sufitu.

Ale Święto palmy, obraca się nie tylko w koło palm. To duże wydarzenie kulturalne, któremu towarzyszy jarmark wielkanocny i występy kapeli i zespołów folklorystycznych. Można porozmawiać z twórcami ludowymi, kupić książki, a także ręcznie wykonane przez nich koszyczki, serwetki, jajka, palemki, słodycze i mnóstwo innych mniej lub bardziej potrzebnych rzeczy. Straganiki kuszą, lepiej więc zaopatrzyć się w gotówkę Mocno przyciągają też stoiska kulinarne, oprócz grillowanych kiełbasek i sprężynek ziemniaczanych, można znaleźć miody prosto z pasieki, regionalne wędliny, sery i pieczywo.

ZACHOWANIE TRADYCJI

Całe przedsięwzięcie organizowane jest w celu zachowania polskich zwyczajów ludowych. Konkurs na Palmę Kurpiowską zainicjowano w 1969 roku. Tradycja „wicia” lub „kręcenia” palm, utrzymuje się od pokoleń. Według protokołów konkursowych udział w nim biorą kolejne pokolenia tych samych rodzin.

Na stronie gminy można przeczytać, że w tym roku „Konkurs Palma Kurpiowska Łyse  2019” odbył się po raz pięćdziesiąty, a zgłoszono do niego 129 palm.

Kilka słów należy się też drewnianemu kościółkowi św. Anny. Wybudowano go pod koniec XIX wieku, a dokładniej w 1886 r . Kiedy w roku 2000 r. ukończono budowę nowego, większego kościoła przestał być użytkowany na co dzień. Niedziela palmowa, to dobra okazja, aby zwiedzić świątynię od wewnątrz. A wygląda wtedy uroczo, cały udekorowany kolorowymi palmami. Przy głównym wejściu znajdują się małe drzwiczki, którymi można wejść na balkon, na którym kiedyś stały organy. Organy oraz dzwony z dzwonnicy przeniesiono do nowego kościoła.

Artykuł Niedziela Palmowa Łyse – konkurs „Palma Kurpiowska” pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Na Podlasiu, niedaleko Tykocina znajduje się mała wieś Pentowo. Jest to praktycznie jedno gospodarstwo. Na terenie którego, stoi dworek, stajnia oraz drewniane budynki gospodarcze. Prawdopodobnie nikt by o nim nie usłyszał, gdyby nie wichura w 1991 roku. Przetoczyła się przez wioskę siejąc spustoszenie i łamiąc po drodze wiele drzew. Drzewa te okazały się bardzo atrakcyjne dla bocianów, które natychmiast wybrały sobie to miejsce na założenie kolonii. Z czasem, opieką otoczyło je Polskie Towarzystwo Ochrony Ptaków, które pomogło w umacnianiu gniazd. A w 2001 roku Pentowo uzyskało tytuł jako Europejska Bociania Wieś. Tytuł ten posiada jedynie 15 miejsc w całej Europie.

Obecnie gniazduje tu ponad 30 par tych poczciwych ptaszysk. Można je podglądać dzięki wieży widokowej. Druga wieża z widokiem na rozlewiska Narwi usytuowana jest za dworkiem.

STRASZNY DWÓR!!!

Gospodarstwo jest położone w przepięknym miejscu. Tuż obok rzeki Narwi, a więc raj dla miłośników ptaków. Jest też dobrą bazą wypadową z której można zwiedzać okolicę. Każdy spacer gwarantuje rozbrajający klekotowy koncert Na terenie są wiaty, gdzie można zrobić sobie grilla, plac zabaw i inne atrakcje dla dzieci. Dla koniolubów stajnia, możliwość nauki, lub wypadu w teren. Wokoło wielkie, zielone łąki na których pasą się konie.

Sielanka? Nie do końca. Otóż w pentowskim dworku… Straszy! Wiem co mówię, a wiele osób może potwierdzić. Bałam się wyjść z pokoju, iść do lodówki, wyjść na ogród po 22, a nawet napić napoju procentowego.

Jak to często w starych domach bywa i tu wiele lat temu zagnieździła się Dama. Ale wcale nie biała. Z białą pewnie można by się jeszcze jakoś dogadać. W pentowskim dworku straszy, a właściwie odstrasza i to bardzo skutecznie – sama właścicielka! Nie możliwe? A jednak.

Welcome!

Już w Warszawie, po rozmowie w sprawie rezerwacji pokoju, miałam mieszane uczucia. Ale pomyślałam, że to zmęczona pani z recepcji, a panie z recepcji czasem tak po prostu mają i nie zawsze są sympatyczne.

Tak jak było umówione przyjechaliśmy we troje, z koleżanką i jej dwuletnim synkiem. Wyszłam pierwsza, a koleżanka została, aby wyciągnąć młodego. Nie było to wcale takie łatwe, bo rzeczy poupychane były pomiędzy fotelikiem, plecakami, a rowerami wystającymi z bagażnika. Kiedy koleżance wreszcie udało się dołączyć, pani nie powstrzymała się od wyrażenia opinii o zbyt późnym jej zdaniem, powiedzeniu „dzień dobry”. Kiedy doszłyśmy do drzwi zostałyśmy stanowczo poinformowane o kategorycznym zakazie wchodzenia w butach i gdzie dokładnie należy owo nieszczęsne obuwie zostawiać. Informacja była na tyle stanowcza, że młody, który raczej nie ma problemu z towarzystwem nowych osób, rozpłakał się rzewnie. Dowiedziałyśmy się też o obowiązku zamykania drzwi i powrotu do domu przed 22. Odważyłam się zapytać czy można ugotować rano parówkę, ale zaraz pożałowałam tego pytania. Pani zaznaczyła też, że warszawiacy przyjeżdżają tu tylko i wyłącznie tankować. W związku z tym, niczym licealistki ukrywałyśmy cydr kupiony na wieczór

Czy warto?

Zajrzałyśmy do neta, żeby zobaczyć opinie. Trochę nas zmroziło, po przeczytaniu kilku wpisów. Zaczęłyśmy się zastanawiać, czy nie przenieść się do jakiejś okolicznej agroturystyki. Ale ostatecznie urok miejsca zwyciężył Byłam z nas dumna. Na sto procent, nie my pierwsze myślałyśmy o ucieczce, a jednak zostałyśmy. Bociania wieś warta jest poświęceń.

Jestem trochę rozdarta, bo bardzo chciałabym polecać wszystkim to piękne miejsce. Okolicę owszem, mogę z czystym sumieniem, Bociania wieś, również. Ale wizytę w dworku…  Można potraktować ją jako surwiwalowe wyzwanie! My wytrzymałyśmy tam całe pięć dni, kto da więcej? Albo jako ciekawostkę, ewenement na skalę światową. Właściciel hotelu odstraszający swoich gości nie zdarza się często, trzeba się dobrze naszukać! Warto to zobaczyć i przeżyć na własnej skórze!

Polecam

Czytaj również ROZTOCZE NA MAJOWY WEEKEND

Artykuł Bociania wieś i straszny dwór Pentowo! pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Chwilę później dwoje kolejnych podirytowanych sytuacją rowerzystów wciągało swoje rumaki do wagonu, dopychając nimi nasze. Wszyscy wkurzeni, doszło do niezbyt uprzejmej wymiany zdań. Dojście do kibla zostało zatarasowane już zupełnie, przez co reszta pasażerów również nie pałała do nas sympatią. Przedział mieliśmy na drugim końcu wagonu, ten sam zresztą, co nasi nie doszli rowerowi koledzy. Koniec końców przegadaliśmy całą drogę o dwóch kółkach i podróżach Wspomnę tylko, że rowery miały opłacone bilety po 9zł każdy. 

Trasa Lublin-Gilów

Na drugi dzień zaplanowaliśmy trasę Lublin-Gilów. Wujek google wybierał małe, asfaltowe drogi. Jechało się bardzo przyjemnie, ale im dalej od Lublina tym wyższe pojawiały się pagórki. Sakwy ciążyły na podjazdach, a wiatr nie chciał wiać z innej strony, niż w twarz. Trudy pedałowania wynagradzały widoki. Zielone pagórki poprzecinane pasmami rzepaku. Małe wsie ze ślicznymi domkami tonącymi w bzach, stokrotkach i wielkich połaciach jakiegoś innego bardzo fioletowego badziewia. Roztocze w maju jest jedną wielka zielonością.

Przy drodze stoi mnóstwo kolorowych kapliczek. Wszystkie zadbane i świeżo odmalowane.

Niektóre bardzo stare. Od czasu do czasu trafiają się perełki, w postaci starych figur rzeźbiarzy ludowych.

We wsi Wierzchowina do końca lat 80 istniała cegielnia. W późniejszych latach została przekształcona na zakład stolarski (www.motogaraz.in). Wiele domów, kościołów lub ogrodzeń w okolicy zbudowana jest z cegły. Na szczególną uwagę zasługują budynki gospodarcze. Posiadają one proste zdobienia z cegieł w innym kolorze, często również rok w którym zostały postawione.

W 2012 roku, stara cegielnia  została zaaranżowana na tor offroadowy. Ciekawy pomysł, na wykorzystanie całkiem solidnych jeszcze murów. Tor przebiega zarówno na zewnątrz jak i w środku budynku.

Gilów

Byliśmy tu już kilka razy i wreszcie udało się przyjechać z rowerami. W Gilowie teoretycznie nie ma nic. I to właśnie sprawia, że chce się tu wracać. Oprócz niczego są jeszcze Trzy rzeczy.

Pierwsza, to wyjątkowo piękne widoki z których słynie roztocze. Nasza kwatera położona jest na wzniesieniu. Zaraz obok miejsca z którego roztacza się jeden z piękniejszych, moim zdaniem widoków w Polsce. 

Przyjeżdżają tu ponoć fotografowie, żeby łapać magię wschodów słońca. Wschody owszem są tu przepiękne. Widziałam jeden, ale reszta musi być równie ładna Za to zachodów widziałam więcej i też są niczego sobie. Poniżej zdjęcia na potwierdzenie jednego i drugiego.

Wschód czy zachód, o jakiejkolwiek porze by się nie przyszło 4GB karta pamięci w aparacie nie wystarczy

Druga, to czarne niebo nie skażone światłem elektrycznym. Przy braku chmur, bez problemu można zaobserwować plejady i inne skupiska gwiazd. A przez lornetkę nawet paseczki na Jowiszu i pierścień wokół Saturna. Co chwilę śmigają meteory. Kolacja w takiej scenerii jest o wiele bardziej romantyczna niż w restauracji

Przy okazji ogniska, trzeba wspomnieć, że w najbliższym sklepiku w miejscowości Gródki (jedyne 5km od Gilowa), można zamówić najlepszy na świecie boczek i wiejską kiełbasę.

A trzecia? Trzecia to święty spokój. Zupełnie nikt nie zawraca Ci dupy. Prawie nie ma zasięgu, więc można być o to spokojnym. A jeśli nawet czasem się pojawi, to można udać, że się nie zauważyło

jeśli podobał Ci się artykuł o roztoczu, czytaj również BOCIANIA WIEŚ I STRASZNY DWÓR PENTOWO

Artykuł Roztocze idealne na majowy weekend pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Jedziemy! Zastęp oddala się stępem od terenu stadniny, wjeżdża w lasek, na łąkę, czołowy zakłada kapelusz i… Ruszamy galopem w ślad za pierwszym koniem. Kto myśli, że opanuje hucuła idącego na rajd jest w wielkim błędzie. Na początku próbowaliśmy, zatrzymywać, zmieniać kierunek, szybko jednak ambicje odeszły w siną dal W grę wchodzi tylko popędzanie, ewentualnie lekka zmiana trajektorii lotu.

Jedziemy dalej przez las, pod górę. Większą część Trasy jedzie się stępem, górskimi leśnymi ścieżkami  lub oglądając piękne widoki z połonin

Nagle nasz przewodnik skręca w ledwo wydeptaną ścieżkę między drzewami, sarnią czy dziczą, to wiedzą pewnie tylko konie. Idziemy teraz po jeżynowych krzewach i zasupłanych zaroślach. Lawirujemy między krzakami chroniąc twarze przed niesfornymi gałązkami. Aż wreszcie wyjeżdżamy na polanę, piękne widoki, wyjmujemy aparaty, prowadzący zakłada na głowę kapelusz i… Ratunku, łapać aparat! Dziki galop w górę łąki. Całe szczęście, że aparaty mają paski na rękę.

W najwyższym punkcie łąki zatrzymujemy konie. Przewodnik daje polecenie żeby zsiąść i poluzować popręgi. Konie mają przerwę na popas, my mamy przerwę na zdjęcia. Chwila lenistwa, łyk wody lub syropu cytrynowego, na wzmocnienie oczywiście.

Po piętnastu minutach wsiadamy znowu, jedziemy chwilę wzdłuż lasu, czołowy zakłada kapelusz… I wszystko jasne! Bez frunących aparatów, mkniemy co koń wyskoczy, po połoninie!

Znowu wjeżdżamy w las, tym razem pniemy się wysoko pod górę. Koniki dzielnie wspinają się coraz wyżej. Na szczycie góry krótki postój, przywiązujemy czworonożnych do małych drzewek, a sami siadamy na ławkach. Są twarde, ale nieruchome i ten bezruch to teraz cudowne uczucie. Po kilku godzinach w siodle, mimo jazdy na co dzień, zaczynam czuć bolesność pośladków. Przewodnik siedzi pod drzewem, obserwuje nas dyskretnie i uśmiecha się spod wąsa.

Wsiadamy. Tym razem zjeżdżamy z góry, koniki ostrożnie stawiają nogi, wpasowując kopyta między kamienie. Odpuszczam wodze, mam już pełne zaufanie do swojego konia. Co ja tam wiem o górskiej wspinaczce na czterech kopytach, galopowaniu przez łąki i przeskakiwaniu rowów. Nic nie wiem. A on owszem, robi to od lat. Daje mu więc wolna rękę, a właściwie pysk. Od tej pory, skupiam się jedynie na tym, żeby mu swoją obecnością nie przeszkadzać.

Jaki półsiad?

Kolejna łąka i kolejny galop, tym razem na luzie, w pełnym siadzie. Hucuły z Regietowa są przyzwyczajone właśnie do takiej jazdy. Na początku galopowaliśmy w półsiadzie, ale można było wyczuć, że coś jest nie tak. Konie zwalniały i było im wyraźnie niewygodnie. Galop w pełnym siadzie jest dla nich o wiele wygodniejszy. Również dla jeźdźca, bo jazda półsiadem z górki nie jest zbyt komfortowa

Kiedy już pozna się zasady rządzące na huculskim rajdzie i osiągnie constans ze swoim wierzchowcem, przenosi cię wyższy level. Koń czerpie przyjemność biegnąc przez wielką, otwartą przestrzeń. Parska wesoło, skacze przez małe rowki, ucieka przed wiatrem w grzywie i ściga z towarzyszami. Można połączyć się z nim i poczuć jego emocje, adrenalinę, dzikość. Taki nieokiełznany zew natury, radość płynącą z bycia tu i teraz. Nie raz czuje się napływające łzy ze szczęścia, ale oficjalnie to oczywiście od wiatru. Wtedy nawet ból tyłka nie jest tak uciążliwy.

Wreszcie upragniony postój w schronisku, podobno mają tu dobre pierogi. Zamawiamy więc i okazuje się, że są to najlepsze pierogi w świecie. Po tylu godzinach siedzenia w siodle człowiek zjadłby nawet… Mniejsza z tym. W każdym razie pierogi łemkowskie z kaszą, mięsem i grzybami są bezkonkurencyjne.

Pod czas postoju na jedzenie, zawsze dzielimy się na dwie grupy jedna zamawia obiad, druga pilnuje pasących się koni, a potem zmiana.

Najstarsi kowboje wspominają, że kiedyś podobno coś poszło nie tak, całe stado uciekło i wróciło samopas do stajni. Strudzeni jeźdźcy musieli wracać na piechotę. Ale najpierw tropili swoje wierzchowce po śladach kopyt. Z narażeniem życia, bo mogli ich zeżreć wilcy i niedźwiedzie. Nawet jednego prawie widzieli, taaaki duży był. Na szczęście uszli z życiem. Natomiast w lesie, na rozstaju dróg, ślady kopyt urwały się w mchu i wrócili z kwitkiem. Pamiętam jakby to było wczoraj, to znaczy jakby wczoraj mi to opowiadano.

Artykuł Rajd konny – czyli Beskidy z końskiego grzbietu pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Wybudowany został w 1941 roku. Dziś ukryty w lasach między Karczewem, a Celestynowem.

Schron wybudowano na niewielkim wzniesieniu. U góry, z trawy, wyłania się kopuła strzelnicza oraz komin. Dzisiaj okolica porośnięta jest gęstym lasem, ale w czasie wojny można było obserwować obszar na odległości pięciu kilometrów! Służył do tego bardzo precyzyjny peryskop znajdujący się w kopule obrotowej. Powiększał on 2,5 razy i pozwalał celnie strzelać do obiektów oddalonych kilka kilometrów. Resztki peryskopu, mapy, oraz inne pozostałości można obejrzeć w gablotach. Przy wejściu odtworzono stanowisko karabinu maszynowego. Wiele elementów wyposażenia jest oryginalne, część to repliki.

Pro Fortalicium

Od kilku lat schronem opiekuje się Stowarzyszenie na Rzecz Zabytków Fortyfikacji „Pro Fortalicium” http://www.profort.org.pl/.

Jest to grupa pasjonatów, która na własną rękę poszukuje informacji i części wyposażenia obiektów architektury militarnej. Stopniowo odnawiają schron na zewnątrz i wewnątrz. Odwzorowując jego pierwotny wygląd, zgodnie z zachowanymi zdjęciami.

Wystarczy wykazać trochę zainteresowania, aby usłyszeć garść ciekawostek od opiekunów obiektu. Dowiedzieliśmy się, że żelazna kopuła pancerna waży 19 ton. Od środka cała pokryta była azbestem w celu wygłuszenia. Do obsługi peryskopu, potrzebne były dwie osoby – strzelec i jego pomocnik. Kopułę od reszty pomieszczeń oddzielały pięciotonowe drzwi. Aby zminimalizować ryzyko wysadzenia całości, otwierano je tylko w momencie przechodzenia przez nie ludzi

Odtworzona została wentylacja, można palić w piecu, a z komina wydobywa się dym.

Rury wentylacyjne pomalowano zgodnie z oryginalnymi rozporządzeniami. Żółte doprowadzające powietrze, niebieskie odprowadzające. W środku niczym serce znajduje potężny filtr oczyszczający. Pod czas ataku gazowego przebywający w środku żołnierze, mogli być bezpieczni. W razie potrzeby filtr można było uruchomić również ręcznie za pomocą korby.

W pomieszczeniu sypialnym ściany wykładano boazerią. Dzięki temu woda zbierała się na betonie pod drewnem. Boazeria pozostawała sucha, a żołnierze budzili się rano bez bólu w kościach.

W wyposażeniu zawarto wszystko co niezbędne, do przetrwania w trudnych warunkach

Ze szczegółami, dokładnie według zdjęć, odtworzono nawet spiżarnię! Nawet etykietki na butelkach. Puszki i słoiki z przetworami, poukładane na półkach, wyglądają naprawdę apetycznie

Bunkier w Dąbrowieckiej Górze ciągle się zmienia, rekonstruowane są coraz to nowe szczegóły. Warto wpaść tu chociaż na chwilę. Można dojechać na rowerze (ok. 7km od stacji Otwock). Dojechać można pociągiem szybkiej kolei miejskiej S1, lub samochodem. Wstęp jest bezpłatny, ale można wrzucić do puszki cegiełkę, która przeznaczona będzie na dalsze prace renowacyjne.

Schron na pewno spodoba się również dzieciom, a przy okazji będą miały plenerową lekcję historii.

Artykuł Dąbrowiecka Góra – skansen forteczny pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Konie huculskie wywodzą się z Huculszczyzny. Są prymitywną rasą, pochodzącą od tarpana. To małe ale bardzo dzielne i wytrzymałe konie. Są przyjacielskie i inteligentne. Kiedyś używane głównie jako zwierzęta juczne, potrafią przenosić na grzbiecie ponad stu kilowe ciężary po wymagających, górskich szlakach. Obecnie używane w rekreacji, doskonale sprawdzają się również jako konie zaprzęgowe.

W Regietowie znajduje się największa w Polsce i Europie hodowla hucułów. Stado w okresie letnim przebywa w górach, w warunkach naturalnych. Same się przemieszczają, znajdują pożywienie, a na świat przychodzą źrebięta. Oczywiście są dokarmiane i dyskretnie nadzorowane, ale myślą, że są bardzo dzikie

Jesienią, gdy robi się zimno i brakuje naturalnego pożywienia, konie muszą wrócić do stajni. Ale jak przeprowadzić stado 50-70 rozbrykanych zwierząt, kilka kilometrów po kamienistych drogach, wąwozach i łąkach? Tu wkraczają do akcji nieustraszenie pracownicy stajni, którzy wsiadają na konie i wyruszają w górę wsi, do Regietowa Wyżnego. Tam, na wielkiej, ogrodzonej łące, czeka stado. Wcześniej spędzone tu już z wyższych partii gór.

Spęd koni

Od kilku lat z okazji spędzania koni organizowana jest impreza o nazwie „Dzień Koniarza” połączona z Hubertusem.

Każdy, po wcześniejszym zapisie może jechać jako uczestnik. Konno lub na bryczkach. Warto! Taki widok nie trafia się codziennie. Podekscytowane, pełne energii konie, dobrze wiedzą co będzie się działo za chwilę. Spotkanie z resztą stada i gonitwa przez łąki to niecodzienna rozrywka również dla nich. Jeźdźcy wyglądają bardzo malowniczo, ubrani w kowbojskie kapelusze i czapsy, z pieśnią na ustach jadą wesołą gromadą.

Po dotarciu na łąkę otwarta zostaje bramka i „dzikie” stado puszcza się pędem przed siebie. Zadaniem jeźdźców jest zagonienie ich we właściwym kierunku. Tabun koni z rozwianymi grzywami galopuje przez pagórki, a za nimi pokrzykując, beskidzcy kowboje na swoich dzielnych wierzchowcach.

Trwa to około 1,5 godziny. Po dotarciu na teren stadniny, konie i ludzie odpoczywają. Ci pierwsi w stajni przy sianie. Drudzy zazwyczaj idą do karczmy, gdzie można zjeść pyszne pierogi i napić się grzańca. Karczma „Huculanka” zasługuje na wzmiankę o pysznych regionalnych potrawach. Szczególnie polecam pierogi serwowane w rejonie Beskidu niskiego pod różnymi nazwami. Łemkowskie, chłopskie czy zbójnickie, podstawą farszu jest kasza, grzyby i mięso. Nie można ich nie spróbować będąc w okolicy!

Hubertus

Po przerwie rozpoczyna się druga część imprezy – Hubertus.

Św. Hubert jest patronem leśników, myśliwych i jeźdźców. Hubertus to tradycyjna gonitwa za lisem na zakończenie sezonu jeździeckiego. Lisem jest jeden z jeźdźców z przyczepioną do ramienia lisią kitą, zadaniem reszty uczestników jest jej zdobycie.

Pod wieczór organizowany jest jeszcze „Bal Koniarza” jest to okazja do wspólnych tańców i swawoli, od czego nie stronią prawdziwi koniarze

Czasem wśród uczestników wydarzenia pojawiają się postacie znane z ekranów kin lub gazet.

Pomimo swojej widowiskowości i jedynej w swoim rodzaju atmosfery, impreza pozostaje bardzo kameralna. Wiedzą o niej nieliczni, głównie ze światka jeździeckiego. Choć może właśnie dzięki temu Spęd koni do dziś zachował swój wyjątkowy klimat.

Artykuł Spęd koni, czyli Dziki zachód w Beskidach pochodzi z serwisu Podróże.Travel.