ZDROWE SŁODYCZE!

Czurczele, nawleczone na nitkę orzechy, przeważnie laskowe lub włoskie. Zalewane są winogronowym syropem lub kisielem. Występują w różnych wariantach kolorystycznych, ale najczęściej są jasno lub ciemno brązowe albo lekko czerwone. Znane również pod nazwą „gruziński snikers”.

Popularne są cienkie owocowe placki w różnych smakach i kolorach. Śą giętkie i zajmuja mało miejsca w plecaku, świetnie nadaja się na fanty z podróży

Owoce, w Gruzji owoce są najlepszymi smakołykami: winogrona w przeróżnych odmianach, granaty, brzoskwinie, pomarańcze, limonki…

Czekolada. W każdym sklepie, przy kasie były pudełka z batonikami nadziewane, przeważnie w gorzkiej czekoladzie. Batoniki nazywały się „Roshen” i były made in Ukraina. Muszę o nich wspomnieć, bo w małych wiejskich sklepikach, były często jedynymi oprócz ciastek słodyczami i stawały świetnie na wysokości zadania!

W dużych miastach popularne są eleganckie cukiernie z tortami, ciastkami i czekoladkami na sztuki.

Lody. Jeśli chodzi o lody gałkowe, nie było łatwo ich znaleźć, zdarzały głównie przy nadmorskich deptakach. Czasem przy rynkach. Znaleźliśmy jednak sieciówkę z naturalnymi lodami gałkowymi, nie były najtańsze, za to przepyszne i olbrzymie. Kupowałam jedną gałkę, co odpowiadało co najmniej dwóm normalnym. Nie pamiętam jej nazwy, ale miała w logo białego misia na czarnym tle. O lodach winogronowych stamtąd można by pisać wiersze…

MĄCZNE

Chaczapuri – na wsi, każda gospodyni ma piec, w którym wypieka chaczapuri. W miastach wszędzie można spotkać piekarnie. Jest proste, tanie, sycące i smaczne. Idealne, żeby zabrać do pracy lub na wycieczkę w góry.

Chaczapuri jest wiele rodzajów. Z farszem w środku lub na wierzchu. Z ciasta drożdżowego i francuskiego. Najczęściej okrągłe, w kształcie koperty, lub podłużne. Podłużne przeważnie były z nadzieniem z fasoli. Najbardziej efektowne jest chaczapuri adżaruli w kształcie łódki, z serem na wierzchu, masłem i jajkiem. Mi najbardziej smakowało domowe chaczapuri z serem. Gospodynie robiły też czasem w wersji  z mięsem i cebulą. Dostawaliśmy je zawsze świeżutkie na śniadanie.

Puri – to gruzińska nazwa pieczywa. Najpopularniejsze są  „łódkowate” chlebki shoti. Wypieka się je w specjalnych piecach o nazwie tone. Surowe shoti przyklejane są na jego ścianach. W piekarniach robi się je na bieżąco i zawsze są ciepłe lub wręcz gorące.

Co zjeść w Gruzji – POTRAWY

Adżapsandali – „leczo” z bakłażana z dodatkiem warzyw: papryki, ziemniaków i oczywiście dużo przypraw i kolendra. Próbowaliśmy kilka rodzajów, każdy smakował inaczej.

Zupa warzywna – po prostu zupa z warzyw, pływa w niej głównie kapusta, papryka i co akurat jest pod ręką. Oczywiście przyprawiona po gruzińsku, więc ostra i z kolendrą!

Lobio -gęsta zupa z fasoli, przyprawiona po gruzińsku. Dla ścisłości lobio znaczy fasola.

Badridżani – przystawka ze smażonego bakłażana, zawijanego z pastą orzechową i owocem granatu. Bardzo apetycznie prezentują się na talerzu

„Kurczak porozrywany widelcem” – w kilku miejscach dostaliśmy kurczaka rozdrobnionego widelcem, a więc o konsystencji włókienek (na pierwszym zdjęciu na dole). Do kurczaka dodane były warzywa. Przeważnie ogórek, papryka, marchewka, wszystko pomieszane z majonezem,  kolendrą i przyprawami.

Kchinkali – duże pierogi w formie woreczków /sakiewek, wypełnionych mięsem i rosołkiem. Mogą być podawane z wody, lub odsmażane. Przy jedzeniu trzeba uważać, żeby nie wylać na siebie rosołku. Najlepiej wypić go najpierw. Na szczęście nie jest faux pas jeść je rękami, co bardzo ratuje sytuację Kchinkali są bardzo tanie ok 1.20zł więc za 6zł można najeść się do syta. Ja jestem ekonomiczna i żeby się najeść, przeważnie wystarczały cztery. Są sprzedawane na sztuki, ale nie można zamówić mniej niż pięć. Nie zależnie ile zamawialiśmy podawano i tak 2 talerzyki. Można więc bez skrępowania zamówić jedną porcję na spółę i popróbować też innych rzeczy

To z pewnością nie wszystko. Co jeszcze warto zjeść w Gruzji? Pokażą kolejne podróże!

Na koniec, nie ważnie co się je, ważne gdzie i z kim. Są miejsca, gdzie chipsy z piwem w zupełności wystarczą

Gdzie jeść w Gruzji, żeby było smacznie i nie drogo dowiesz się TUTAJ

Artykuł Co zjeść w Gruzji koniecznie trzeba? pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

JEDZ U SWOICH GOSPODARZY!

Nigdzie, żadne chachapuri nie smakowało tak jak te, które wypiekały gospodynie w Svanetii. Na kwaterze we wsi Lakhoshi i w Ushguli. Nie ma porównania do kupowanych w piekarniach, również pięknie pachnących i prosto z pieca, ale to już nie to samo. Ostre zupy warzywne, również nie były już nigdzie tak dobre. W żadnej knajpce. Podejrzewam, że to kwestia proporcji. Panie domu, robią dla gości takie jedzenie jak dla swoich dzieci.

Jeśli mieszkasz na kwaterze agroturystycznej i jest możliwość wykupienia śniadania za 10 lari (15zł) nie ma co się zastanawiać. Prawdopodobnie, to właśnie to jedzenie, które będziecie wspominać jeszcze długo po powrocie. Pomijając, że czasem kiedy człowiek zaszyje się w jakiejś dziurze, to często trzeba iść potem na głodniaka do sklepu. A sklep może być oddalony pięć kilometrów po pagórkach. Na miejscu okazuje się, że jest tylko pasztet, piwo i buty. Bo przecież nikt mleka czy chleba nie będzie kupował, jak ma w domu piec i krowę. Wtedy śniadanie u gospodyni jest jedyną opcją. W Lakhoshi wszystkie produkty były własnego wyrobu. Warzywa z ogródka, miód z pasieki, dżem ze spiżarni. A przyprawę svańską, w kuchni, w wielkiej misce robiła nestorka rodu, było jej na prawdę dużo Gdzie jeść w Gruzji jak nie u swoich!

Staraliśmy się jeść na kwaterach w których mieszkaliśmy, nie tylko ze względu na jakość. Nie był to duży wydatek, a zawsze dodatkowe parę groszy dla gospodarzy, którzy starali się, żebyśmy czuli się u nich jak najlepiej. W miastach, wybieraliśmy małe lokalne knajpki, gdzie przychodzą tubylcy.

GRUZIŃSKIE PIEROGI

Khinkchali zdarzyło nam się jeść w różnych miejscach, przy rynku w Kutaisi i w malowniczej Machetcie. Ale nie równały się, do podawanych w niepozornej knajpce w Batumi z której korzystali lokalsi. Trafiliśmy na nią, pierwszego ranka nie znając jeszcze miasta. Biegaliśmy wkurzeni z pustymi brzuchami, uważając, żeby przez przypadek nie pozabijać siebie nawzajem, albo kogoś postronnego. Wbiegliśmy do mało zachęcającego miejsca, ale dłuższe poszukiwania groziły śmiercią lub kalectwem, więc zostaliśmy. A tu w karcie dania gruzińskie, w menu opisy po angielsku i zdjęcia. A ceny bardzo przystępne. Przy stole obok, dwaj Gruzini zamówili chyba po tuzinie khinkali. Okazało się, że jedzenie przepyszne, a khinkali najlepsze jakie jedliśmy do tej pory. Przychodziliśmy tam codziennie aż do wyjazdu

Zaintrygowały nas gąsiory, wypełnione słomkowym płynem, które wnosili właśnie na zaplecze. Piotrek zapytał co w nich jest, okazało się, że wino domowe. Zaraz potem dostaliśmy po kieliszku jako „podarek od szefa”. I tu nastąpił przełom w moim dotychczasowym, jakże pustym  życiu. Dowiedziałam się jak może i powinno smakować wytrawne, białe wino. Ale wino Gruzińskie zdecydowanie zasługuje na odrębny temat. (więcej Gruzińskie wino przyprawy i śpiew)

TARG – CZYLI ŚNIADANIE Z BAZARU

Gdzie jeść w Gruzji w miastach, żeby zaoszczędzić lari i popróbować lokalnych produktów, robiliśmy proste śniadania w hostelu. Z tego, co w Gruzji najlepsze:

Sałatka z pomidorów, cebuli i kolendry. Kolendrę kilka razy kupowałam na bazarku. Jeden rodzaj miał specyficzny lekko cytrynowy smak, ale już potem nie mogłam takiej znaleźć, a trudno było zapytać o coś tak subtelnego Pomidory, co tu dużo opisywać, takie jak z ogródka, dojrzałe powoli na słońcu, soczyste w środku bardzo czerwone.

Ser, kupowany w różnych miejscach, w zależności od miejsca, z pozoru podobne sery smakowały inaczej. Trudno było trafić na dwa takie same. Najpopularniejszy ser był ni to biały, ni to żółty, trochę jak koryciński. Bardzo słony lub trochę mniej słony.Inny nie spotykany u nas rodzaj sera, to plasterki cieniuteńkie jak pergamin. Ciekawa konsystencja, można zwijać, składać, rozrywać… Potem dowiedziałam się, że służy do zawijania np. nadzienia z  twarożku i podawany jest jako przekąska

Chlebek gruziński, w kształcie łódki, kupowaliśmy w małych piekarniach. Wypiekany jest tradycyjnie na ścianach okrągłego pieca.

Jajka, oczywiście wiejskie.

Jogurt, w plastikowych kubeczkach, przeważnie zaklejonych tylko folią.

Kawa. W wielu sklepach można kupić drobniutko zmielona kawę na wagę. Kupowaliśmy mały woreczek na kilka razy, żeby nie nosić potem całej paczki w plecaku.

Wszystko świeże i naturalne. Oczywiście jeśli się uprzeć można kupić chemiczne rzeczy w supermarkecie, choć wcale nie są tańsze.

W jednym miejscu spędzaliśmy od 2 do 4 dni. Dlatego nie potrzebowaliśmy dużych ilości jedzenia. Zazwyczaj kupowaliśmy wieczorem tyle, żeby wystarczyło jedno śniadanie. Do tego maleńką cebulkę, idealną na dwa dni. Sprzedawcy są chyba jednak przyzwyczajeni do pozbywania się jednorazowo większych ilości towaru. Widząc, że wybrałam mikroskopijną cebulkę, staruszka dołożył mi jeszcze dwie i dała wszystkie w prezencie. Innym razem pan nie chciał pieniędzy za siatkę z dwoma pomidorami, ogórkiem i rozbrajającą mikro cebulką

Na stoiskach, popularna jest ryby wędzona w kawałkach, używana jako zakąska do czaczy lub piwa. Idealna pod koniaczek własnego wyrobu

Wiesz już Gdzie jeść w Gruzji, Czytaj również CO ZJEŚĆ W GRUZJI

Artykuł Gdzie jeść w Gruzji, żeby wspominać i tęsknić? pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Nie od razu było różowo. Początki bywają trudne. Ale właściwie dlaczego? Na początku przeważnie coś, dzieje się nie tak, jakby się tego chciało. Jedna, nawet mała rzecz przeważa i rozbija człowieka na drobne części. A przecież nie tak miało być, plan był inny! Cały światopogląd legł w gruzach. I bardzo dobrze, że legł, bo widocznie był błędny. Te drobne rozbijające rzeczy zdarzają się po to, aby poziom irytacji sięgnął zenitu. Wtedy można, cytując klasyka, powiedzieć „ja to p……ę” i odpuścić. Nie trzeba już nigdzie pędzić na siłę, spinać się i stawiać na swoim. Można beztrosko obserwować świat i brać wszystko za dobrą monetę. Dopiero, kiedy odpuścimy swój plan idealny i pozwolimy mu toczyć własnym trybem,  zaczynają zdarzać się rzeczy, na które nie było miejsca w tym planie. Dzięki temu wkrada się to co  najlepsze, przygoda! Gruzja potrafi bardzo miło zaskoczyć, trzeba tylko dać sobie przestrzeń.

Gruzja. Po przylocie, już na lotnisku, wszyscy chcieli od nas lari. Jeszcze nie poczuliśmy dobrze ziemi pod nogami, a już dopadł nas taksówkarz.

– Do Kutaisi – 10euro.

– Dziękujemy. Wyszliśmy z budynku.

– Kutaisi – 20 euro.

– Dziękujemy.

– Jak to nie chcecie tylko 20 euro!

– A nie 10?

– 20lari.

– To 20 lari czy euro?

– 20 euro, Kutaisi nie problem.

Dla nas trochę problem, bo lari musi starczyć na trzy tygodnie. Poza tym (jeszcze wtedy o tym nie wiedzieliśmy) zdecydowanie lepiej wydać je na wino

Po 15 minutach udało się wyrwać i dojść na przystanek marszrutki. Znowu podjechał miły pan i uchylił szybę.

– Kutaisi 10 euro.

– Dziękujemy, czekamy na marszrutkę.

– To 5 euro.

– Ok

Oczywiście pan próbował jeszcze tak nas zakręcić, żebyśmy pojechali w kilka innych miejsc, dał się przekonać jedynie tym, że jesteśmy zmęczeni po podróży i chcemy odpocząć.

Lari, lari, lari…

Trudno się dziwić, żyć w mieście nie jest łatwo, a obcokrajowcy lari mają, mają też dolari i euro. Większość nie zna cen i płaci ile kto krzyknie. Płaci, bo może. My też nie znaliśmy cen, ale nasz budżet był ograniczony, dlatego zapłaciliśmy 5euro, zamiast 20   Jednak piosenka „Lari, lari, lari… Must be funny” była z nami już do końca.

W Gruzji nie jest drogo, ale cwaniaków nie brakuje. Nie chodzi o to, żeby być sknerą, ale po prostu nie dać się nabrać. Jeśli komuś naprawdę brakuje pieniędzy, nie będzie się narzucać. Warto kupić od niego dodatkowe usługi /towary, aby zarobił coś ekstra. Opłaca się to obu stronom, bo jeśli jest to np. śniadanie, osoba która je przygotowuje wkłada w to serce i jest to naprawdę dobre śniadanie

W drodze do Kutaisi, na jezdnię wyszły dwie krowy i stado owiec. Na koniec, na wjeździe do miasta zrobił się spory korek. Cały pas (na szczęście w przeciwnym kierunku) zatkany. Okazało się, że pas zajmuje grupa mężczyzn, z namaszczeniem niosąca nieboszczyka (świeć Panie nad jego duszą) w otwartej trumnie. Nikt nie miał do nich pretensji, w końcu to jego ostatnia droga, trzeba ją godnie odbyć. Widać, było to zupełnie normalne. Zaczęło mi się tu podobać

Lari vs Euro?

Po przyjściu na zabukowaną jeszcze w Warszawie kwaterę, okazało się, że cena nie jest w lari, tak jak podawał booking, ale w euro. Robiło to sporą różnicę. Po rozmowie telefonicznej właściciel zgodził się trochę opuścić cenę. Nie wiedzieliśmy jeszcze jakie są gruzińskie ceny i nie mieliśmy siły szukać z plecakami czegoś  innego. Później dowiedzieliśmy się, że była to spora cena i pewnie lepiej byłoby znaleźć po prostu inne miejsce. Potem okazało się jeszcze, że drzwi nie zamykają się na klucz, więc cenne rzeczy trzeba nosić ze sobą. W połączeniu z kilkoma innymi sprawami nagromadzonymi jeszcze w Polsce,  był to bardzo dobry moment, żeby powiedzieć ja pie… to znaczy ”trudno”. Zostaliśmy dwa nadprogramowe dni i odpuściliśmy.

Dwa dni na wyluzowanie, wymianę pieniędzy, kupienie Internetu, rozeznanie się w nowej rzeczywistości. Zwiedzenie kilku monastyrów, pierwsze kchinkali, pierwsze chachapuri i pierwsze gruzińskie wina. Na otrząśnięcie się z obciążeń dnia codziennego i rozpoczęcie wakacji. Na nagrodę nie trzeba było długo czekać

Nagrodą była cała reszta.

Gruzja:

Gruzja czytaj również ZWIERZĘTA W GRUZJI

Artykuł Gruzja, Kiepskie dobrego początki. pochodzi z serwisu Podróże.Travel.