Artykuł GRUZJA pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Wino można pić na kilka sposobów:

W małych klimatycznych knajpkach, podawane w kieliszkach – stołowe z wielkiego pojemnika, lub butelkowe np Saperavi – najbardziej znane Gruzińskie wino.

U swoich gospodarzy, ich własnej roboty, podawane do obiadu lub kolacji – eta wasze „róbcie sobie z nim co chcecie”.

I trzecia najlepsza opcja, Trzeba iść do gospodarzy lub do małych lokalnych sklepików. Najlepsze są wina w plastikowych butelkach po wodzie. Jeśli nawet nie ma wystawionych na półce, trzeba zapytać, na pewno znajdzie się coś na zapleczu Następnie należy zabrać wino w plecak i iść w miejsce z jakimś przepięknym widokiem. To proste, bo takich miejsc w Gruzji nie brakuje. W plenerze gruzińskie wino dopiero nabiera tego subtelnego pierwiastka.

PRZYPRAWY

Sprzedawane w dużych ilościach na straganach. Są sypkie, nie wysuszone na proszek, ale lekko wilgotne. Trzyma się je w zamkniętych słoiczkach, żeby nie wyschły, a wszystko dookoła nie przeszło aromatem. Na zdjęciu u góry, przyprawy zapakowane w woreczki dla turystów. Jest to wygodne, ja jednak bardziej wierzę, takim sprzedawanym na miarki z wielkich pojemników. Trzeba tylko uważać, żeby pani nie nasypała tyle, że nie zmieści się potem do plecaka

Sól Swańska

Sól Swańska, to mieszanka kolendry, kozieradki, czosnku i czerwonej ostrej papryczki. W zależności od regionu różni się proporcjami i dodatkami. Niektóre gospodynie dodają  też szafran imeretyński, cząber, kminek lub koper. Można nią przyprawić wszystko. Zupy, mięsa, fasolę, surowe warzywa, twarożek, jajecznicę…

Do jajecznicy należy też dodać sporą garść kolendry. Jak wiadomo, bez kolendry jajecznica będzie nie dobra Do potraw Gruzini wrzucają też dużo Świeżego koperku i pietruszki. Często używają też mięty.

Dawniej rejon Svanetii był praktycznie odcięty od świata. Ciężko było zdobyć sól  inną niż kamienna. Można było ją znaleźć w okolicznych górach, ale i tej było mało. Mieszkańcy mieszali więc sól z ziołami, bogatymi w składniki mineralne z ziemi, aby pokryć niedobory. W ten sposób powstała mieszanka, znana jako sól swańska.

Inne przyprawy

Szafran imeretyński – szafran sprowadzany z Persji, był droga przyprawą. Dlatego do mieszanki swańskiej wykorzystuje się jego tańszy odpowiednik z suszonych kwiatów aksamitki. Podobny w smaku i daje piękne pomarańczowe zabarwienie.

Adżika – ostra przyprawa na bazie czerwonej ostrej papryki. Podobno jest też jej zielona odmiana. Używa się jej do sporządzania ostrych sosów.

Chmeli-suneli – aromatyczna mieszanka różnych ziół. Może być bazą do innych przypraw, lub od dodawana bezpośrednio do potraw.

Nie lubię ostrych potraw, ale w Gruzji jakoś zupełnie to przeszkadzało. Przeziębienie leczyłam gorącą, ostrą zupą warzywną i górskim powietrzem. Jeszcze nigdy tak szybko nie przeszło. Kupiłam spory woreczek przypraw. I sama zaczęłam gotować bardziej pikantnie

ŚPIEW

Z tym śpiewem to nie było tak wcale łatwo… Z tego, co słyszałam, to słynne śpiewy przy ucztowaniu zdarzały się turystom jedynie na „ustawionych” spotkaniach. Myślałam tak do czasu, aż pewnego dnia gospodarz i jego szwagier popili sobie przy kolacji. „Zaprosili” mnie wtedy (a w zasadzie nie było tu miejsca na jakikolwiek sprzeciw) do stołu. Wyciągnęłam więc z lodówki, swoje jedzenie i rzuciłam na wspólny stół, co chwilę byłam częstowana koniaczkiem własnej roboty i pytana w kółko o te same rzeczy. O ile jeszcze jako kobiecie łatwiej mi było odmówić, o tyle mojemu towarzyszowi podróży następnego dnia ciężko było wstać z łóżka. Nauczyłam się wtedy kilku gruzińskich słów, a panowie, po dwudziestym tłumaczeniu, prawie załapali różnicę pomiędzy polskim „na zdrowie”, a rosyjskim „na zdarowie”. w pewnym momencie jakby nigdy nic gospodarz zaczął śpiewać, zaraz do wtóru dołączył szwagier. Śpiewali tak sobie kilka minut, mocnymi czystymi głosami , bez nutki fałszu, oni to chyba naprawdę mają we krwi. A aktywatorem jest koniaczek samogon, gruzińskie wino lub czacza

Czytaj więcej: CO JEŚĆ W GRUZJI

Artykuł Gruzińskie wino, przyprawy, i śpiew! pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

ZDROWE SŁODYCZE!

Czurczele, nawleczone na nitkę orzechy, przeważnie laskowe lub włoskie. Zalewane są winogronowym syropem lub kisielem. Występują w różnych wariantach kolorystycznych, ale najczęściej są jasno lub ciemno brązowe albo lekko czerwone. Znane również pod nazwą „gruziński snikers”.

Popularne są cienkie owocowe placki w różnych smakach i kolorach. Śą giętkie i zajmuja mało miejsca w plecaku, świetnie nadaja się na fanty z podróży

Owoce, w Gruzji owoce są najlepszymi smakołykami: winogrona w przeróżnych odmianach, granaty, brzoskwinie, pomarańcze, limonki…

Czekolada. W każdym sklepie, przy kasie były pudełka z batonikami nadziewane, przeważnie w gorzkiej czekoladzie. Batoniki nazywały się „Roshen” i były made in Ukraina. Muszę o nich wspomnieć, bo w małych wiejskich sklepikach, były często jedynymi oprócz ciastek słodyczami i stawały świetnie na wysokości zadania!

W dużych miastach popularne są eleganckie cukiernie z tortami, ciastkami i czekoladkami na sztuki.

Lody. Jeśli chodzi o lody gałkowe, nie było łatwo ich znaleźć, zdarzały głównie przy nadmorskich deptakach. Czasem przy rynkach. Znaleźliśmy jednak sieciówkę z naturalnymi lodami gałkowymi, nie były najtańsze, za to przepyszne i olbrzymie. Kupowałam jedną gałkę, co odpowiadało co najmniej dwóm normalnym. Nie pamiętam jej nazwy, ale miała w logo białego misia na czarnym tle. O lodach winogronowych stamtąd można by pisać wiersze…

MĄCZNE

Chaczapuri – na wsi, każda gospodyni ma piec, w którym wypieka chaczapuri. W miastach wszędzie można spotkać piekarnie. Jest proste, tanie, sycące i smaczne. Idealne, żeby zabrać do pracy lub na wycieczkę w góry.

Chaczapuri jest wiele rodzajów. Z farszem w środku lub na wierzchu. Z ciasta drożdżowego i francuskiego. Najczęściej okrągłe, w kształcie koperty, lub podłużne. Podłużne przeważnie były z nadzieniem z fasoli. Najbardziej efektowne jest chaczapuri adżaruli w kształcie łódki, z serem na wierzchu, masłem i jajkiem. Mi najbardziej smakowało domowe chaczapuri z serem. Gospodynie robiły też czasem w wersji  z mięsem i cebulą. Dostawaliśmy je zawsze świeżutkie na śniadanie.

Puri – to gruzińska nazwa pieczywa. Najpopularniejsze są  „łódkowate” chlebki shoti. Wypieka się je w specjalnych piecach o nazwie tone. Surowe shoti przyklejane są na jego ścianach. W piekarniach robi się je na bieżąco i zawsze są ciepłe lub wręcz gorące.

Co zjeść w Gruzji – POTRAWY

Adżapsandali – „leczo” z bakłażana z dodatkiem warzyw: papryki, ziemniaków i oczywiście dużo przypraw i kolendra. Próbowaliśmy kilka rodzajów, każdy smakował inaczej.

Zupa warzywna – po prostu zupa z warzyw, pływa w niej głównie kapusta, papryka i co akurat jest pod ręką. Oczywiście przyprawiona po gruzińsku, więc ostra i z kolendrą!

Lobio -gęsta zupa z fasoli, przyprawiona po gruzińsku. Dla ścisłości lobio znaczy fasola.

Badridżani – przystawka ze smażonego bakłażana, zawijanego z pastą orzechową i owocem granatu. Bardzo apetycznie prezentują się na talerzu

„Kurczak porozrywany widelcem” – w kilku miejscach dostaliśmy kurczaka rozdrobnionego widelcem, a więc o konsystencji włókienek (na pierwszym zdjęciu na dole). Do kurczaka dodane były warzywa. Przeważnie ogórek, papryka, marchewka, wszystko pomieszane z majonezem,  kolendrą i przyprawami.

Kchinkali – duże pierogi w formie woreczków /sakiewek, wypełnionych mięsem i rosołkiem. Mogą być podawane z wody, lub odsmażane. Przy jedzeniu trzeba uważać, żeby nie wylać na siebie rosołku. Najlepiej wypić go najpierw. Na szczęście nie jest faux pas jeść je rękami, co bardzo ratuje sytuację Kchinkali są bardzo tanie ok 1.20zł więc za 6zł można najeść się do syta. Ja jestem ekonomiczna i żeby się najeść, przeważnie wystarczały cztery. Są sprzedawane na sztuki, ale nie można zamówić mniej niż pięć. Nie zależnie ile zamawialiśmy podawano i tak 2 talerzyki. Można więc bez skrępowania zamówić jedną porcję na spółę i popróbować też innych rzeczy

To z pewnością nie wszystko. Co jeszcze warto zjeść w Gruzji? Pokażą kolejne podróże!

Na koniec, nie ważnie co się je, ważne gdzie i z kim. Są miejsca, gdzie chipsy z piwem w zupełności wystarczą

Gdzie jeść w Gruzji, żeby było smacznie i nie drogo dowiesz się TUTAJ

Artykuł Co zjeść w Gruzji koniecznie trzeba? pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

JEDZ U SWOICH GOSPODARZY!

Nigdzie, żadne chachapuri nie smakowało tak jak te, które wypiekały gospodynie w Svanetii. Na kwaterze we wsi Lakhoshi i w Ushguli. Nie ma porównania do kupowanych w piekarniach, również pięknie pachnących i prosto z pieca, ale to już nie to samo. Ostre zupy warzywne, również nie były już nigdzie tak dobre. W żadnej knajpce. Podejrzewam, że to kwestia proporcji. Panie domu, robią dla gości takie jedzenie jak dla swoich dzieci.

Jeśli mieszkasz na kwaterze agroturystycznej i jest możliwość wykupienia śniadania za 10 lari (15zł) nie ma co się zastanawiać. Prawdopodobnie, to właśnie to jedzenie, które będziecie wspominać jeszcze długo po powrocie. Pomijając, że czasem kiedy człowiek zaszyje się w jakiejś dziurze, to często trzeba iść potem na głodniaka do sklepu. A sklep może być oddalony pięć kilometrów po pagórkach. Na miejscu okazuje się, że jest tylko pasztet, piwo i buty. Bo przecież nikt mleka czy chleba nie będzie kupował, jak ma w domu piec i krowę. Wtedy śniadanie u gospodyni jest jedyną opcją. W Lakhoshi wszystkie produkty były własnego wyrobu. Warzywa z ogródka, miód z pasieki, dżem ze spiżarni. A przyprawę svańską, w kuchni, w wielkiej misce robiła nestorka rodu, było jej na prawdę dużo Gdzie jeść w Gruzji jak nie u swoich!

Staraliśmy się jeść na kwaterach w których mieszkaliśmy, nie tylko ze względu na jakość. Nie był to duży wydatek, a zawsze dodatkowe parę groszy dla gospodarzy, którzy starali się, żebyśmy czuli się u nich jak najlepiej. W miastach, wybieraliśmy małe lokalne knajpki, gdzie przychodzą tubylcy.

GRUZIŃSKIE PIEROGI

Khinkchali zdarzyło nam się jeść w różnych miejscach, przy rynku w Kutaisi i w malowniczej Machetcie. Ale nie równały się, do podawanych w niepozornej knajpce w Batumi z której korzystali lokalsi. Trafiliśmy na nią, pierwszego ranka nie znając jeszcze miasta. Biegaliśmy wkurzeni z pustymi brzuchami, uważając, żeby przez przypadek nie pozabijać siebie nawzajem, albo kogoś postronnego. Wbiegliśmy do mało zachęcającego miejsca, ale dłuższe poszukiwania groziły śmiercią lub kalectwem, więc zostaliśmy. A tu w karcie dania gruzińskie, w menu opisy po angielsku i zdjęcia. A ceny bardzo przystępne. Przy stole obok, dwaj Gruzini zamówili chyba po tuzinie khinkali. Okazało się, że jedzenie przepyszne, a khinkali najlepsze jakie jedliśmy do tej pory. Przychodziliśmy tam codziennie aż do wyjazdu

Zaintrygowały nas gąsiory, wypełnione słomkowym płynem, które wnosili właśnie na zaplecze. Piotrek zapytał co w nich jest, okazało się, że wino domowe. Zaraz potem dostaliśmy po kieliszku jako „podarek od szefa”. I tu nastąpił przełom w moim dotychczasowym, jakże pustym  życiu. Dowiedziałam się jak może i powinno smakować wytrawne, białe wino. Ale wino Gruzińskie zdecydowanie zasługuje na odrębny temat. (więcej Gruzińskie wino przyprawy i śpiew)

TARG – CZYLI ŚNIADANIE Z BAZARU

Gdzie jeść w Gruzji w miastach, żeby zaoszczędzić lari i popróbować lokalnych produktów, robiliśmy proste śniadania w hostelu. Z tego, co w Gruzji najlepsze:

Sałatka z pomidorów, cebuli i kolendry. Kolendrę kilka razy kupowałam na bazarku. Jeden rodzaj miał specyficzny lekko cytrynowy smak, ale już potem nie mogłam takiej znaleźć, a trudno było zapytać o coś tak subtelnego Pomidory, co tu dużo opisywać, takie jak z ogródka, dojrzałe powoli na słońcu, soczyste w środku bardzo czerwone.

Ser, kupowany w różnych miejscach, w zależności od miejsca, z pozoru podobne sery smakowały inaczej. Trudno było trafić na dwa takie same. Najpopularniejszy ser był ni to biały, ni to żółty, trochę jak koryciński. Bardzo słony lub trochę mniej słony.Inny nie spotykany u nas rodzaj sera, to plasterki cieniuteńkie jak pergamin. Ciekawa konsystencja, można zwijać, składać, rozrywać… Potem dowiedziałam się, że służy do zawijania np. nadzienia z  twarożku i podawany jest jako przekąska

Chlebek gruziński, w kształcie łódki, kupowaliśmy w małych piekarniach. Wypiekany jest tradycyjnie na ścianach okrągłego pieca.

Jajka, oczywiście wiejskie.

Jogurt, w plastikowych kubeczkach, przeważnie zaklejonych tylko folią.

Kawa. W wielu sklepach można kupić drobniutko zmielona kawę na wagę. Kupowaliśmy mały woreczek na kilka razy, żeby nie nosić potem całej paczki w plecaku.

Wszystko świeże i naturalne. Oczywiście jeśli się uprzeć można kupić chemiczne rzeczy w supermarkecie, choć wcale nie są tańsze.

W jednym miejscu spędzaliśmy od 2 do 4 dni. Dlatego nie potrzebowaliśmy dużych ilości jedzenia. Zazwyczaj kupowaliśmy wieczorem tyle, żeby wystarczyło jedno śniadanie. Do tego maleńką cebulkę, idealną na dwa dni. Sprzedawcy są chyba jednak przyzwyczajeni do pozbywania się jednorazowo większych ilości towaru. Widząc, że wybrałam mikroskopijną cebulkę, staruszka dołożył mi jeszcze dwie i dała wszystkie w prezencie. Innym razem pan nie chciał pieniędzy za siatkę z dwoma pomidorami, ogórkiem i rozbrajającą mikro cebulką

Na stoiskach, popularna jest ryby wędzona w kawałkach, używana jako zakąska do czaczy lub piwa. Idealna pod koniaczek własnego wyrobu

Wiesz już Gdzie jeść w Gruzji, Czytaj również CO ZJEŚĆ W GRUZJI

Artykuł Gdzie jeść w Gruzji, żeby wspominać i tęsknić? pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

W Gruzji, psy, koty i zwierzęta gospodarskie chodzą sobie gdzie im się podoba. Na wsiach jest to bardzo przyjemny widok.  Krowy same wybierają, gdzie mają ochotę paść się danego dnia, robią długie wycieczki w góry i same wracają wieczorem do domu. Czasem zdarzy się, że krowa zabaluje gdzieś w górach nieco dłużej i wraca dopiero następnego dnia. Wtedy niestety nie ma co liczyć, na mleko do porannej kawy. Przekonałam się o tym na własnej kawie Świnki szwendają się po ścieżkach i tarzają wesoło w błotku, kiedy przyjdzie im na to ochota. Konie brykają po zielonych łąkach. Zwierzęta w Gruzji, jak sobie radzą?

TRZEBA ZARABIAĆ NA UTRZYMANIE…

Czasem muszą popracować lub dać się wydoić, inne wcześniej czy później trafią w panierce na talerz. Ale do tego czasu w miarę beztrosko korzystają z życia. Mają zapewniony wszelki dobrostan, jedzenie do woli, wodę ze strumienia, kontakty społeczne, ruch i światło słoneczne. Same mogą podejmować decyzje. Decydują, gdzie pójdą z kim się zapoznają, a z kim zadawać nie chcą. Zwierzęta są mądre, szybko się uczą, nie wpadają pod samochody. Ludzie, nie wołają na ich widok „a kto jest śliczną krówką”, ale je szanują. Na ulicach omijają. Trąbią tylko wtedy, jeśli krowa zatarasuje całą drogę i nie ma jak przejechać obok. Świnie nie są zatuczone, krowom nie pękają w szwach wymiona. Nie ma masowej produkcji. Na wsi większość ludzi ma krowy na własny użytek.

Zwierzęta na wolności są integralnym elementem krajobrazu Gruzji. Były wszędzie. W tak malowniczych miejscach jak te poniżej, ale też na ulicach, między domami. Do widoku krów idących dostojnie wiejskimi drogami przyzwyczaiłam się po kilku dniach. Ale w mieście, idące asfaltową, uczęszczaną jezdnią lub leżące na chodnikach, cały czas mnie fascynowały. Oczywiście stan  chodników, był adekwatny do rozmiarów tego, co po nich chodziło. I nasze gołębie, to mały  pikuś. Jak się w Gruzji nie patrzy pod nogi, to można się nieźle przejechać

PSY

Psy są bardzo przyjacielskie, u człowieka szukają jedzenia i zainteresowania. Czasem, zwłaszcza te młode są trochę nieokrzesane i nie do końca nad sobą panują. Skaczą i próbują podgryzać dla zabawy. Ale kiedy jasno da się im do zrozumienia, że sobie takiej zabawy nie życzymy, rozumieją i przestają. Podobno mogą przemierzać za turystami wiele kilometrów.

Nam się to nie zdarzyło. Zazwyczaj szły jakiś czas, co chwilę się zatrzymując i sprawdzając czy idziemy za nimi. Potem odłączały się w bardziej atrakcyjnym dla nich miejscu lub przyłączały się do innych ludzi. Kiedy siedzieliśmy, kładły się i czekały na jedzenie. Nie były przy tym nachalne, ani agresywne. Natomiast czuły się z nami stadem. A stada należy bronić, tak więc inne zwierzę lub człowiek, nie mogło już podejść zbyt blisko. Jeden z psów zaprowadził nas nawet do smakowitych (jego zdaniem), podgniłych szczątków krowy w potoku Patrzył ze zdziwieniem, dlaczego nie wchodzimy do wody, aby skosztować takiego rarytasu. Na szczęście zajął się nimi i już tam został.

W miastach psy chodzą swobodnie po ulicach. Na palcach można policzyć te wyprowadzane na smyczy. Mają tu zdecydowanie cięższe życie niż na wsi. U człowieka również szukają jedzenia i kontaktu. Jedzenia przede wszystkim, bo często są niedożywione. Co nie znaczy, że nie wybredne, nie rzucają się na wszystko, co spadnie z talerza. Nie są też nachalne. Pod ogródkami restauracji, przychodzą z merdaniem, aby zaznaczyć swoją obecność. Potem leżą spokojnie i czekają aż coś spadnie ze stołu. Może raz czy dwa, widzieliśmy bardzo wychudzonego psiaka.

Rzuca się w oczy, że wiele psów ma duże, plastikowe kolczyki w uszach. Oznacza to, że były szczepione.

Czy naprawdę jest tak źle?

Czytałam w kilku miejscach, że psy w Gruzji są źle traktowane. Przez trzy tygodnie nie widzieliśmy ani razu, żeby ktoś krzywdził jakiegoś psa (ani inne zwierzę). Niektórzy je głaszczą, niektórzy przepędzają, jak to w życiu bywa. Psy i koty nie mieszkają w ciepłych domach, nie wylegują się na poduszkach we wzorki psich łapek i nie jedzą karmy z puszki. Ale też nie są uwiązane łańcuchami i nie zostają po 10 godzin same w zamkniętym domu. To, że nie widzieliśmy złego traktowania, nie znaczy pewnie, że się nie zdarza. Ale nie jest też normą. Naprawdę rzadko zdarzało się widzieć przesadnie chude zwierzę.

Problemem jest na pewno to, że psy i koty rozmnażają się na potęgę. A z tego, co czytałam, wynika, że nie ma żadnego programu aby temu zapobiec. I w najbliższym czasie nie będzie. Nie ma na to na razie funduszy.

Na koniec zdjęcie, zrobione na wieczornym spacerze w Kazbegi. Taka oto sytuacja…

Cztery owczarki kaukaskie, prowadzone (na smyczy!) przez prawosławnych mnichów. Nawet konie są  w lekkim szoku

Zwierzęta w Gruzji

Powyższy tekst przedstawia moje subiektywne spostrzeżenia z wyjazdu. Czytałam różne artykuły na ten temat, część bardzo odbiega od tego, co zaobserwowałam w Gruzji. Zapraszam do dyskusji

Czytaj również GRUZIŃSKIE WINO PRZYPRAWY I ŚPIEW

Artykuł Zwierzęta w Gruzji – jak wygląda ich codzienne życie? pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Nie od razu było różowo. Początki bywają trudne. Ale właściwie dlaczego? Na początku przeważnie coś, dzieje się nie tak, jakby się tego chciało. Jedna, nawet mała rzecz przeważa i rozbija człowieka na drobne części. A przecież nie tak miało być, plan był inny! Cały światopogląd legł w gruzach. I bardzo dobrze, że legł, bo widocznie był błędny. Te drobne rozbijające rzeczy zdarzają się po to, aby poziom irytacji sięgnął zenitu. Wtedy można, cytując klasyka, powiedzieć „ja to p……ę” i odpuścić. Nie trzeba już nigdzie pędzić na siłę, spinać się i stawiać na swoim. Można beztrosko obserwować świat i brać wszystko za dobrą monetę. Dopiero, kiedy odpuścimy swój plan idealny i pozwolimy mu toczyć własnym trybem,  zaczynają zdarzać się rzeczy, na które nie było miejsca w tym planie. Dzięki temu wkrada się to co  najlepsze, przygoda! Gruzja potrafi bardzo miło zaskoczyć, trzeba tylko dać sobie przestrzeń.

Gruzja. Po przylocie, już na lotnisku, wszyscy chcieli od nas lari. Jeszcze nie poczuliśmy dobrze ziemi pod nogami, a już dopadł nas taksówkarz.

– Do Kutaisi – 10euro.

– Dziękujemy. Wyszliśmy z budynku.

– Kutaisi – 20 euro.

– Dziękujemy.

– Jak to nie chcecie tylko 20 euro!

– A nie 10?

– 20lari.

– To 20 lari czy euro?

– 20 euro, Kutaisi nie problem.

Dla nas trochę problem, bo lari musi starczyć na trzy tygodnie. Poza tym (jeszcze wtedy o tym nie wiedzieliśmy) zdecydowanie lepiej wydać je na wino

Po 15 minutach udało się wyrwać i dojść na przystanek marszrutki. Znowu podjechał miły pan i uchylił szybę.

– Kutaisi 10 euro.

– Dziękujemy, czekamy na marszrutkę.

– To 5 euro.

– Ok

Oczywiście pan próbował jeszcze tak nas zakręcić, żebyśmy pojechali w kilka innych miejsc, dał się przekonać jedynie tym, że jesteśmy zmęczeni po podróży i chcemy odpocząć.

Lari, lari, lari…

Trudno się dziwić, żyć w mieście nie jest łatwo, a obcokrajowcy lari mają, mają też dolari i euro. Większość nie zna cen i płaci ile kto krzyknie. Płaci, bo może. My też nie znaliśmy cen, ale nasz budżet był ograniczony, dlatego zapłaciliśmy 5euro, zamiast 20   Jednak piosenka „Lari, lari, lari… Must be funny” była z nami już do końca.

W Gruzji nie jest drogo, ale cwaniaków nie brakuje. Nie chodzi o to, żeby być sknerą, ale po prostu nie dać się nabrać. Jeśli komuś naprawdę brakuje pieniędzy, nie będzie się narzucać. Warto kupić od niego dodatkowe usługi /towary, aby zarobił coś ekstra. Opłaca się to obu stronom, bo jeśli jest to np. śniadanie, osoba która je przygotowuje wkłada w to serce i jest to naprawdę dobre śniadanie

W drodze do Kutaisi, na jezdnię wyszły dwie krowy i stado owiec. Na koniec, na wjeździe do miasta zrobił się spory korek. Cały pas (na szczęście w przeciwnym kierunku) zatkany. Okazało się, że pas zajmuje grupa mężczyzn, z namaszczeniem niosąca nieboszczyka (świeć Panie nad jego duszą) w otwartej trumnie. Nikt nie miał do nich pretensji, w końcu to jego ostatnia droga, trzeba ją godnie odbyć. Widać, było to zupełnie normalne. Zaczęło mi się tu podobać

Lari vs Euro?

Po przyjściu na zabukowaną jeszcze w Warszawie kwaterę, okazało się, że cena nie jest w lari, tak jak podawał booking, ale w euro. Robiło to sporą różnicę. Po rozmowie telefonicznej właściciel zgodził się trochę opuścić cenę. Nie wiedzieliśmy jeszcze jakie są gruzińskie ceny i nie mieliśmy siły szukać z plecakami czegoś  innego. Później dowiedzieliśmy się, że była to spora cena i pewnie lepiej byłoby znaleźć po prostu inne miejsce. Potem okazało się jeszcze, że drzwi nie zamykają się na klucz, więc cenne rzeczy trzeba nosić ze sobą. W połączeniu z kilkoma innymi sprawami nagromadzonymi jeszcze w Polsce,  był to bardzo dobry moment, żeby powiedzieć ja pie… to znaczy ”trudno”. Zostaliśmy dwa nadprogramowe dni i odpuściliśmy.

Dwa dni na wyluzowanie, wymianę pieniędzy, kupienie Internetu, rozeznanie się w nowej rzeczywistości. Zwiedzenie kilku monastyrów, pierwsze kchinkali, pierwsze chachapuri i pierwsze gruzińskie wina. Na otrząśnięcie się z obciążeń dnia codziennego i rozpoczęcie wakacji. Na nagrodę nie trzeba było długo czekać

Nagrodą była cała reszta.

Gruzja:

Gruzja czytaj również ZWIERZĘTA W GRUZJI

Artykuł Gruzja, Kiepskie dobrego początki. pochodzi z serwisu Podróże.Travel.