Trasa Transfogaraska przecina góry Fogaraskie, w pełni zasłużyła na swoją magiczną otoczkę, ochy i achy. Przepiękny alpejski krajobraz i wkomponowana w niego wijącą się asfaltowa wstążka robią duże wrażenie. Wspaniałe widoki i wysokie góry, dostępne dla każdego, kto odważy się tu wjechać.

Na szczycie znajduje się dolina z  jeziorem Balea i schronisko Cabana Balea Lac, w którym można coś zjeść i przenocować. Odwiedzając to miejsce, warto mieć przy sobie ciepłe ciuchy i kurkę nawet jeśli na dole jest upał.

Długość trasy to ok. 150 km, a w najwyższym punkcie, który znajduje się w ażurowym tunelu ma 2417m n.p.m.

Droga nie jest łatwa do przejechania, bardzo kręta, wąska i pełna przepaści, od czasu do czasu zdarzają się wypadki. Ku przestrodze na trasie widoczny był wrak auta, które zjechało z „wyższego piętra”.

NIEDŹWIEDZIE

Zastanawiało nas dlaczego w obrębie parku niektóre pola namiotowe ogrodzone są drutem kolczastym i do tego pod wysokim napięciem. Wiedziałam, że są tu niedźwiedzie, ale żeby potrzebne były aż takie zabezpieczenia, na prawdę tak łatwo o spotkanie wielkiego zwierza?

Na odpowiedź nie trzeba było czekać zbyt długo. Temat misiów przewijał się w żartach od początku pobytu w górach. Kiedy wracaliśmy wieczorem z wycieczki nad jezioro padł kolejny żarcik „A co byście zrobili, gdyby teraz wyszedł tu misiek?” rzucił kolega, „Wyjęła bym aparat!”.

Kilka sekund później za zakrętem, w pospiechu wyciągałam aparat… Osobnik był raczej młody, bo do gigantów nie należał, ale nie chciałbym znaleźć się w zasięgu jego pazurów. Przed nami zatrzymało się auto. My również stanęliśmy i gapiliśmy się na niedźwiedzia, który wyraźnie garnął się do samochodów. Prawdopodobnie oczekiwał drobnych upominków w postaci przekąsek, pozostaje mieć nadzieję, że nie liczył na danie główne. Wysiadłam z samochodu, żeby zrobić zdjęcie, misiu od razu to zauważył i skierował się w naszą stronę, najpierw powoli, potem coraz żwawiej, aż znalazł się na tyle blisko, że szybciutko wskoczyłam do auta. A jednak życie jest cenniejsze od fotek.

Obok przejechało kilka miejscowych samochodów, wszystkie szybko i zdecydowanie mijały zwierza. Pewnie wiedzieli czego się spodziewać i nie chcieli ryzykować. My jako nie świadomi przybysze próbowaliśmy uwierzyć w to, co widzimy i złapać kilka ujęć, w granicach rozsądku oczywiście! Wróciliśmy na nasze pole namiotowe i zamknęliśmy dokładnie bramę. Z ulgą weszłam do drewnianego domku. Domek nie był duży, ale jednak dużo stabilniejszy niż namiot. Dawał poczucie, że może misiowi trudniej będzie wtargnąć do środka

BEZPIECZEŃSTWO

Niedźwiedzie w górach Fogarskich, jak widać, nie boja się ludzi, a nawet domagają się od nich jedzenia. Potrafią biegać do 60km na godzinę. Łatwiej im poruszać się pod górę niż z górki, dlatego lepiej uciekać do dołu. Człowiek nie miałby szans w starciu nawet z nie wielkim osobnikiem. Trzeba brać to pod uwagę, kiedy planuje się wieczorem, pieszy lub rowerowy powrót do bazy Trasą Transfogaraską i rozstawianie namiotu na dziko w tym rejonie.

TAJEMNICZE ZDARZENIA

W Rumunii zawsze dzieją się dziwne rzeczy. Przed pierwszym pobytem w tym kraju czytałam „Podróże w poszukiwaniu diabła” Michała Kruszony. Książka napisana jest z humorem i w dość tajemniczym klimacie, który przeniósł się i na naszą podróż, wtedy z mamą. Nie miałam jeszcze zwyczaju notatek, więc nie pamiętam dokładnie co to było, ale działy się różne dziwaczne rzeczy. Przeważnie dotyczyły karty i aparatu, który nigdy przedtem i długo potem nie szwankował. Samochodu, który miał zepsute drzwi i licznik, a po wyruszeniu nagle wszystko cudownie się naprawiło, by ponownie przestać działać dopiero po powrocie do Polski.  Teraz przypomniał mi się ten dziwny dreszczyk…

Inna ciekawa sytuacja miała miejsce w  przeszkaradnym miasteczku w którym nocowaliśmy zupełnie od czapy, bo akurat nic innego nie było na trasie. Miejscówka w blokowisku na obrzeżach Turdy, fakt, że bardzo tanio wynajęliśmy tam całe mieszkanie na jedną noc. Wieczorem przy winie żartowaliśmy sobie z „amerykańskiego” projektanta Christiana Paula, który aktualnie królował we wszystkich memach. Został on ekspertem od kreacji pani prezydentowej, ale do końca nie wiadomo czy w ogóle istniał. Nazajutrz rano okazało się, że moje konto na Fb przejął bot, który zmienił jego nazwę na Christian Batist i skasował mi wszystkie zdjęcia i znajomych. Na szczęście chłopaki dzielnie walczyli i nie oddaliśmy mojego konta. Ostatecznie tego pamiętnego ranka, bot Christian poniósł sromotną klęskę pod Turdą.

Artykuł Trasa Transfogaraska – góry Fogaraskie dla wszystkich pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Niedaleko miejscowości Berca, znajduje się rezerwat błotnych wulkanów. Na sporym obszarze, czynnych jest kilkanaście wulkanów o wysokości ok 1,5m. Największy miał ok 2m średnicy. Część miała postać nie wielkiej dziury przez która, co jakiś czas, na powierzchnię wydobywało się błoto. Inne wyglądały jak kilkudziesięciocentymetrowe, okrągłe kałuże w popękanej ziemi.

Gaz pochodzący z rozkładu materii organicznej, wydobywa się z poziomu nawet 3000m pod ziemią. Po drodze miesza się z woda i piaskiem, w ten sposób powstaje błoto, które wypływa  na powierzchnię z uroczym mlaskaniem i bulgotaniem…

Niektóre wulkaniki są zupełnie płaskie i niepozorne, a pod powierzchnią skrywają sporą głębię. Trzeba uważać, bo można skąpać się w ciepłym błotku. Byliśmy świadkami, jak biedna dziewczyna robiąc zdjęcie, nie zauważyła takiej małej „kałuży”. Nogę miała usmarowaną do pół uda, na szczęście nie wyglądała na poparzoną. Z niektórych wulkanów wydobywają się żrące opary i kontakt ze skórą jest niebezpieczny. Dzieci nic sobie jednak z tego nie robiły i z upodobaniem eksperymentowały przelewając błoto o różnorodnej konsystencji.

Błotne słodziaki są obowiązkowym punktem na mapie Rumunii!

TROWANTY

Trovanty (trovanti), inaczej nazywane żywymi kamieniami, można spotkać w okolicach Cluj-Napoka. My szukaliśmy ich w miejscowości Feleacu. Są to okrągłe, gładkie kamienie z piaskowca. Nie byłoby w nich nic szczególnego, gdyby nie to, że po deszczu zaczynają rosnąć i pączkować, a na przekroju tworzą się warstwy.

Zjawisko to nie jest to do końca zbadane. Prawdopodobnie trowanty składają się z minerałów, które reagują z wodą i pod jej wpływem „pęcznieją”. Nie wyjaśnione jest też ich pączkowanie. W środku „kamieni” znajduje się jądro, a wokół niego piaskowcowa otoczka. Co ciekawe, kiedy tworzy się nowa, mała, kuleczka w jej środku również znajduje się jądro.

Nie jest to popularny temat, w moim przewodniku nie było wzmianki o tym zjawisku. Próbowałam znaleźć jakieś konkretne informacje, ale źródła znalazłam tylko cytowane. Dlatego pochodzenie trowantów owiane jest słodką tajemnicą. A co tajemnicze, jest także intrygujące i staje się obiektem licznych domysłów i zwyczajów ludowych.

Kamienie czy odmienna forma życia?

Nie do końca wyjaśniono, skąd w nowych, „pączkach” znajdują się osobne jądra. W związku z tym istnieje teoria, że być może mamy do czynienia z inną, słabo zbadaną formą życia, podobną do kamiennych drożdży To założenie podoba mi się najbardziej!

A jeśli są bardziej rozwinięci od nas? Może leżąc tysiące lat w bezruchu, zajmują się wyłącznie medytacją? Możliwe, że są na dużo wyższym poziomie świadomości od nas! [Co z resztą nie byłoby, takie trudne ;)] Być może dużo mogłyby nam powiedzieć, ale nikt nie kwapi się, aby wymyśleć sposób komunikacji…

Faktem jest, że trowanty rosną, pączkują, a mieszkańcy lokalnych wsi i miasteczek mają do nich bardzo pozytywny stosunek i ozdabiają sobie nimi ogródki. Zapytani o trovanti od razu wiedzą o co chodzi i chętnie wskażą drogę do miejsc, gdzie można je spotkać [Angażując w to całą rodzinę i prowadząc tam w końcu osobiście]. Malowane na biało, czasem rzeźbione leżą sobie trowanty na trawnikach wokół domostw. Część od wieków siedzi w ziemi, po lasach i łąkach. Widzieliśmy też, mini muzeum żywych kamieni, zgromadzonych pod kościołem we Feleacu.

Artykuł Błotne wulkany i żywe kamienie – przyrodnicze cuda Rumunii pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Vama Veche

Pierwsze podejście to Vama Veche. Miejsce bardzo ładnie położone, nad malowniczym urwistym brzegiem, ale tłumy ludzi i muzyka przez całą noc trochę nas przeraziły.

Przyjechaliśmy późno i nie było już czasu szukać innego miejsca. Rozbiliśmy się, na samym końcu szpaleru. Wydawało się to niemożliwe, straciłam już nadzieję, że sznur namiotów w ogóle gdzieś się kończy. Ulokowani w wygodnej odległości od ostatnich tubylców, rozłożyliśmy kocyk, otworzyliśmy zimne piwko i podziwialiśmy rozgwieżdżone niebo, zaczęło być całkiem przyjemnie. Nagle, ryk silnika, tuż obok podjechał samochód i zaparkował metr od namiotu. Drugi zatrzymał się nie wiele dalej. A z aut wysypała się bardzo liczna rozkrzyczana, rodzinka! Tyle relaksu. Druga sprawa, to toaleta. Toaleta była jedna i składała się z kilkunastu metrowego pasa przybrzeżnych krzaczorów. O ile pod osłoną nocy można było iść w trawę za Namioty, to rano nie było to już komfortowe rozwiązanie. Wszyscy chodzili więc w nieszczęsne chaszcze. Można sobie wyobrazić, jak traumatyczne było to przeżycie. I jak dokładnie trzeba było stawiać stopy, aby nie zaobcować z naturą zbyt blisko, w brew swojej woli.

Podsumowując, jeśli ktoś chce poimprezować, to miejsce jest idealne. W około sporo knajp z różnymi rodzajami muzyki. Plaża nudystów, wszechobecny luzacki klimat. Ale jeśli nastawiacie się raczej na spokojny relaks blisko natury, to zapewniam, że nie o taka naturę wam chodzi

Vadu

Vadu to ciche i spokojne miasteczko. Sporo tu amatorów szumu morza na dobranoc. Ale w porównaniu do innych nadmorskich miejscowości to jednak wygląda prawie dziko. Nikt nie słucha muzyki na cały regulator, więc słychać tylko fale i wiatr. Nie ma świateł miasta, dlatego są też dobre warunki do oglądania nocnego nieba. Wieczorem, można zaobserwować fluorescencyjny plankton, tajemniczo mieniący się delikatnym, niebieskim światłem.

Z ciekawych miejsc, miasteczku znajduje się bardzo efektownie wyglądająca, opuszczona fabryka. Przed laty wydobywano tu uran. Obecnie trafiła w prywatne ręce i nie można jej zwiedzać. Obok jest nowa, ale zadziwiająco dobrze wpasowana w fabryczne klimaty restauracja, warto zatrzymać się tu na kawę lub obiad. Zwłaszcza, że to jedyna knajpa w mieście

Rimetea

Trzeci dziki nocleg to wieś Rimetea, znajduje się ona nie daleko Cluj-Napoka. Wieś położona jest u podnóża Góry Seklerskiej (Piatra Secuiului). Jest to pojedyncza, skalista, bardzo efektownie wyglądająca góra. Na uwagę zasługuje również zabudowa z XVIII wieku.

W wyższe rejony wsi nie było łatwo się dostać. Tegoroczne ulewy wypłukały drogi, które przestały być przejezdne. Nie mieliśmy czsu, żeby wędrować pod górę z całym dobytkiem. Ulokowaliśmy się za wielkim wypasem owiec, pytając najpierw bacy, czy możemy wjechać w uliczkę, mimo zakazu na bramie. Nie miał nic przeciwko, a właściwie zupełnie mu to wisiało, był chyba lekko zaskoczony, że w ogóle o to pytamy.

Rozbiliśmy namioty na wielkiej zielonej łące z widokiem na przepiękną górę. Rozpaliliśmy ognisko przy potoku. Zero ludzi, zero dźwięków innych niż śpiew ptaków. To było to, czego szukaliśmy! Idealne nocowanie na dziko w Rumunii!

Zobacz również Cyganie, czyli rumuńscy Romowie

Artykuł Nocowanie na dziko w Rumunii – wymarzone miejsce pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

W wioskach, często widuje się panów po czterdziestce z pieczołowicie wyhodowanymi brzuszkami i grubymi, złotymi łańcuchami na szyjach. Robią wielkie zakupy w towarzystwie swoich, równie dobrze odżywionych żon. Tusza jest tu chyba wprost proporcjonalna do statusu finansowego.  Po całym sklepie rozbiega się gromadka ich dzieci, są one bardzo głośne i nad wyraz ekspresyjnie okazują swoje emocje.  O dziwo, zaczepiają czasem ludzi przed sklepem  o pieniądze. Wygląda to, jakby dzieci, żebranie miały po prostu we krwi i robią to zupełnie machinalnie.

Cyganie są kontrowersyjną społecznością. Nie są darzeni sympatią. Czytałam wiele komentarzy o tym, jak ktoś  został przez nich okradziony. Ja będąc w Rumunii dwa razy, nie doświadczyłam żadnych nieprzyjemności z ich strony. Mają swoją odrębną kulturę i zwyczaje, są barwni i tajemniczy. Maja też nieco inną moralność, trzeba brać na to poprawkę i nie kusić losu!

Wiele razy spotkałam się z opinią, że do Rumunii to pojechać strach! Bo tam sami „Rumuni” i w ogóle dziki kraj!

Wynika to z niedoinformowania. Trzeba odróżnić Rumunów, czyli mieszkańców Rumunii, od Romów, czyli Cyganów. A Cyganie to zaledwie mały procent społeczności tego kraju (ok 2,5%).

CYGAŃSKIE PAŁACE!

Zastaw się, a postaw się – to powiedzenie pasuje idealnie, do tego, co dzieje się w niektórych bogatych, cygańskich osadach. We wsi Huedin, Romowie masowo budują swoje wypasione wille. Kolorowe, ociekające złoceniami z licznymi wieżyczkami i kolumienkami. Wszystkie mają wielkie, zdobione bramy, a wejścia zazwyczaj strzegą rzeźbione lwy. Wiele domów ma piętrowe dachy, pokryte błyszczącymi ozdobami. Im więcej przepychu, ozdóbek i połyskujących w słońcu detali tym lepiej! Cygańskie pałace widzieliśmy w kilku miejscach, często nie otynkowane, czekające miesiącami na swoje pięć minut świetności. Ostatnio natknęłam się na informację, że nieotynkowany dom świadczy o tym, że w rodzinie jest córka na wydaniu.

SKĄD PRZYBYLI CYGANIE?

Pierwsi Romowie przybyli w te okolice w XIII w. podczas najazdu tatarskiego. Potem kolejni, wraz z najazdami tureckimi. Pochodzą prawdopodobnie z Azji. Często porywano ich i wykorzystywano jako niewolników. Prowadzą raczej koczowniczy tryb życia. Dla władz komunistycznych, byli nie małym problemem. W latach 70 i 80, zaczęto przymusowo osiedlać ich w wioskach opuszczonych przez Sasów. [według informacji pochodzących z przewodnika ExpressMap, Rumunia]

Zobacz również Nocowanie na dziko w Rumunii

Artykuł Cyganie, czyli Romowie w Rumunii pochodzi z serwisu Podróże.Travel.