Dworzec w Budapeszcie (Budapest Keleti) wybudowany został w latach 1881/1884. Był w tamtych czasach jednym z najnowocześniejszych w Europie. Budynek wart jest uwagi. Z zewnątrz, ozdobiony freskami i rzeźbami, a między peronami znajduje się półkolisty dach, tworząc  halę główną.

Na peronach stało kilka nieźle wyglądających pociągów. I jeden stary rzęch, cały obdrapany i pokryty graffti, jakby dopiero co wrócił z woodstocka i nie zdążył jeszcze odpocząć. Można się więc domyśleć, który był nasz Bilety okazały się kompatybilne i znaleźliśmy się w pociągu do Serbii. Stary, lepki, ale przynajmniej przedział pusty. Czekała nas cała noc jechania, mięliśmy nadzieję, że nikt się nie dosiądzie, będzie można wyłożyć się na siedzeniach i trochę pospać.

Czarna komedia

Nie trzeba było długo czekać, a do przedziału wsiadła Starsza kobieta. Posiedziała chwilę, po czym sobie poszła. Następnie przedział zaczął się zapełniać, mniej lub bardziej szemranymi typkami. Przy oknie z wielkim plecakiem usadowiła się uśmiechnięta amerykanka. Oprócz amerykanki, było kilku Macedończyków, którzy wyjechali na Węgry za pracą i kursowali regularnie w obie strony.  Od części pasażerów zapach jednoznacznie wskazywał.

Godzina jazdy i cały przedział zapadł w sen. Z letargu wyrwało nas dopiero zgrzytanie zatrzymującego się na granicy pociągu. To co działo się później przypominało fragment z czarnej komedii.

Na korytarzu jak długi upadł jakiś pan, by po chwili, jakby nigdy nic, podnieść się i pójść dalej. Kobieta, która na początku dosiadła się do nas, teraz spała na podłodze między wagonami. Niektórzy chowali jakieś paczki pod siedzeniami. Kilka osób opuściło przedział, na ich miejsce weszły inne. Kilka osób musiało opuścić pociąg z niewiadomych powodów. Wymienialiśmy ukradkowe spojrzenia z amerykanką, dla reszty najwyraźniej była to norma. Po kontroli wszystko wróciło do stanu wyjściowego, na swoje miejsca wróciły osoby, które wcześniej je zajmowały i znowu zapanowała senna atmosfera.

Poranek już w Nowym Sadzie. Było tak wcześnie, że nawet na otwarcie McDonald’s trzeba było czekać Na szczęście z samego rana otwierali lokale, gdzie można było zjeść burka! W ogóle, w Serbii życie zaczyna się wcześniej.

SERBSKIE JEDZENIE

Burek to placek z bardzo cienkiego warstwowego ciasta popularny w krajach bałkańskich i Turcji. W Serbii głównie wytrawny, nadziewany jest zazwyczaj mięsem serem lub szpinakiem. Można spotkać też wariant z ziemniakami, warzywami lub wariacje jak np. burek pizza W wersji słodkiej występuje głównie z serem. Podobno najlepszy jest na śniadanie.

Na Bałkanach popularne są też szaszłyki i inne grillowane mięsa. Warto spróbować jogurtów naturalnych, które smakują inaczej niż u nas. W Serbii i Czarnogórze urzekły mnie sery, sprzedawane w sklepach spożywczych na wagę. Jedne o konsystencji przypominającej masło do smarowania, inne zwarte, do krojenia. Niektóre trochę jak ser kozi, albo lekko pleśniowy. I chociaż starałam się najeść nimi na zapas, nie trafiłam na dwa takie same

Z Nowego Sadu busem pojechaliśmy do miejscowości, wybranej dnia poprzedniego o wdzięcznej nazwie Zrenjanin (po trzech dniach nadal nie mogłam jej zapamiętać). Idealnie spełniał kryteria, był nieduży i na uboczu. Bardzo chcieliśmy odpocząć od Budapesztu. W Zrenjaninie oprócz  letniego pałacu Marii Antoniny, praktycznie nic do zwiedzania nie ma. Jest natomiast bardzo ładny rynek, miasteczko malowniczo przecina rzeka Bega i można do woli najeść się burków. Jest tu również pewien miły lokal w którym można posłuchać winyli i budka z najlepszymi burgerami w Serbii, Ale o tym później Nie przyjeżdżają tu masowo obcokrajowcy, bo nie za bardzo jest po co. I właśnie o takie miejsce nam chodziło.

Na zdjęciach stara, opuszczona fabryka, którą znaleźliśmy pod czas spaceru.

Artykuł Wakacyjny maraton – Serbia (cz 3.) pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Udało się  zobaczyć kilka ważniejszych zabytków Egeru. Udało się również zjeść pyszne lody, przejść kilkoma ślicznymi uliczkami i zrobić trochę fotek

Nie udało się dostatecznie nacieszyć chwilą. Bieganie, aby zwiedzić jak najwięcej, stało się ważniejsze niż sama radość z poznawania. Niesamowite jak łatwo nie zauważyć tego, co już się ma. Mieliśmy podróż w nieznane, piękne nowe miejsce i przede wszystkim swoje towarzystwo!

Minaret

Wybudowany w 17 wieku, wieża wznosi się 40 metrów ku niebu. Ciekawostką jest to, że strzelisty dach minaretu zakończony jest krzyżem.

Zamek Egir vár

Zasłynął z bohaterskiej walki z Turkami. Został zniszczony przez wojska austriackie w 1702 roku. Obecnie zrekonstruowano go w większości, zachowały się jednak oryginalne kazamaty, pałac biskupi i fragmenty murów. Z zamku roztacza się piękna panorama miasta. Widać bazylikę, minaret, kilka innych wież kościelnych oraz ładnie komponujące się czerwone dachy domów.

Bazylika

W Egerze znajduje się druga jeśli chodzi o wielkość bazylika na Węgrzech. Wybudowana w 1836 r. na zamówienie biskupa Lászlo Pyrkera przez znanego architekta Józsefa Hilda. Bazylikę budowano 5 lat. Jest bardzo duża i głównie jej wielkość zrobiła na mnie wrażenie. Podobno warto posłuchać 19-wiecznych organów.

Eger, Dolina Szépasszony

Na koniec zostawiliśmy sobie piwniczki winne w dolinie Szépasszony, czyli Pięknej pani. Dolina cała wypełniona mniejszymi i większymi piwnicami. Niektóre mają przed wejściem ogródki gdzie można usiąść i napić się wina. Inne są po prostu piwnicami, w których zrobiono małe sklepiki. Bardziej podobały mi się te surowe, będące jedynie miejscem leżakowania wina. Nie było czasu żeby wybrzydzać, weszliśmy do jednej. Chcieliśmy napić się po kieliszku, ale nie było takiej możliwości. Można było jedynie spróbować po trochu kilku rodzajów wina, żeby potem kupić co najmniej litr. Pani nalała nam więc trzy buteleczki po wodzie 0.5l – białe, czerwone i różowe za 10 euro.  Nie wiem jak smakuje wino z innych piwniczek, ale piwniczce 30/A na pewno niczego nie brakuje.

To była ostatnia pozycja na liście zwiedzania, byliśmy tak wykończeni bieganiem z plecakami, że usiedliśmy na ławeczce na środku i zaczęliśmy żłopać wino z butelek. Ale co to było za wino… Nie wiem czy okoliczności, czy klimat panujący w piwniczkach sprawiły, że młode wino z Eger pozostanie w mojej pamięci jako jedno z lepszych. Dla pewności muszę koniecznie przyjechać tu raz jeszcze i sprawdzić, czy aby na pewno mogło być aż tak dobre. Albo lepiej kilka razy, dla większej pewności. Trochę odetchnęliśmy i w bardzo dobrych nastrojach, podreptaliśmy na pociąg Do Nowego Sadu. Po drodze mijaliśmy pęczniejące w słońcu winogrona, których los jest od dawna przesądzony. Wokół miasta roztacza się widok na zielone pagórki, pocięte równo długimi pasmami winnic. Jest to pasmo gór Bukowych.

Czytaj również

Artykuł Eger, Węgry, – wakacyjny maraton (cz 2.) pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Start. Polskim busem pojechaliśmy do Budapesztu. Rano już na miejscu. Rezerwacja w hostelu była dostępna dopiero od godziny 13, poszliśmy więc leniwie nad Dunaj. Już o siódmej rano było gorąco. W międzyczasie przybyło jeszcze ze 100 stopni. Ulokowaliśmy się w jednej z kafejek i patrzyliśmy z przerażeniem jak rozpuszcza się lód w mrożonej herbacie. Bulwarem w zwolnionym tempie przemieszczali się ludzie. Przedzierając się przez zgęstniałe powietrze. Zero wiatru od rzeki.

Wytraciliśmy trochę czasu i powoli poszliśmy w stronę hostelu, z nadzieją, że uda się zakwaterować wcześniej. Był to jeden z najtańszych noclegów, w nie najlepszej dzielnicy. Po drodze mijaliśmy wielu bezdomnych i mocno wczorajszych, imprezowiczów. Wokoło sporo śmieci i jak to w upały bywa, dość przykry zapach.

Nowocześnie?

W Budapeszcie byłam kilka lat wcześniej, w zimie. Skupiliśmy się głównie na zabytkach i nie zapuszczaliśmy w głąb miasta. Stolica zrobiła na mnie wtedy wrażenie nowoczesnego europejskiego miasta. Teraz czar prysł. Zaśmiecone uliczki. Sklepy w których nie można płacić kartą i nie przyjmują też Euro. Nie tylko w oddalonych dzielnicach, ale też przy najważniejszych zabytkach.

W hostelu nie można było zameldować się wcześniej. Czekaliśmy w nagrzanym do granic przyzwoitości holu. Okazało się, że mamy pokój na 7 piętrze i piękną panoramę z okna. Chcieliśmy się szybko rozlokować, umyć i ruszyć w miasto. Niestety rozpętała się burza i ze zwiedzania nici. Za to burza z takiej wysokości wyglądała zjawiskowo.

Nasz hostel też był zjawiskowy. Może właśnie za sprawą uderzenia pioruna,  niczym Marty McFly przenieśliśmy się do przeszłości

Na drugi dzień poszliśmy w pośpiechu na mury obronne. Z daleka sfotografowałam parlament i pobiegliśmy na pociąg do Egeru.

Orange machine

W międzyczasie w metrze  złapał nas kanar. Kupiliśmy bilety w biletomacie. Przy bramkach nie było kasowników, ale stał pan, który sprawdzał wszystkim bilety. Pokazaliśmy mu bilety, pytamy czy są w porządku. Pan mówi, że są ok. Weszliśmy zadowoleni, ale kiedy dotarliśmy na miejsce, przy wyjściu znowu kontrola. Spokojnie wyciągamy bilety, a tu się okazuje, że nie skasowane. Orange machine, orange machine powtarzał w kółko pan kanar. Na nic się zdały wyjaśnienia, że pytaliśmy pana przy wejściu, nie było dyskusji, mandacik trzeba było zapłacić. A kasowniki, owszem były, ale kilka metrów przed bramkami i przed biletomatem. Potem bardzo się już pilnowaliśmy i nie czuliśmy swobodnie. chcieliśmy jak najszybciej uciec ze stolicy.

Pomijając powyższe, trzeba przyznać, że Budapeszt robi wrażenie. I jest na swój stołeczny sposób uroczy

W Egerze wieczór spędziliśmy szukając dobrego i w miarę niedrogiego węgierskiego jedzenia, w końcu wylądowaliśmy na pizzy Na wszelki wypadek śniadanie zamówiliśmy na kwaterze.

Pani Marija, nasza gospodyni, przywróciła wiarę w ludzi. A jej kuchnia! Śniadanie które nam zaserwowała rozwiało wszystkie złe wspomnienia

Po kilku dniach, odniosłam wrażenie, że Węgrzy, nie są zbyt mili. Może to kwestia innej mentalności. Nie do wszystkich trzeba się uśmiechać i pomagać, gdy ktoś pyta o drogę. Ale przyjemnie, gdy ludzie to robią

Artykuł Wakacyjny maraton – Węgry pochodzi z serwisu Podróże.Travel.