WYCIECZKA ROZPOCZĘTA

Przed pierwszym zwiedzaniem rozdali nam małe magnetofoniki z słuchawkami, żeby można było słyszeć, co mówi przewodniczka. Nie będę tego nosić, to głupie, przecież nie jestem głucha – pomyślałam. Okazało się, że jednak jestem i w gęstym tłumie głos przewodniczki wyczyniał dziwne amplitudy. Ciekawość była silniejsza i w końcu grzecznie chodziłam w małych, czerwonych słuchaweczkach wetkniętych w uszy. Czułam się trochę jak pies na smyczy, ale z czasem okazało się, że to jednak całkiem nie złe rozwiązanie. Można sobie podchodzić gdzie się chce i oglądać różne zakamarki, a przy okazji słuchać ciekawych historii i nie przegapiać ważnych rzeczy.

Trasy jakie pokonywaliśmy autokarem z jednego miejsca na drugie, były długie. Samemu trudno byłoby w tak krótkim czasie pokonać setki kilometrów. A tak, wymieniało się dwóch kierowców i wszystko szło bardzo sprawnie. Dzięki temu zwiedziliśmy najważniejsze miejsca, które wcale na kupie nie są. Trochę taka Grecja w pigułce.

MINUSY

Oczywiście trzeba było dostosować się do warunków. Jak pora jedzenia to wszyscy posłusznie jedzą, jak stacja benzynowa to wszyscy grzecznie sikają, nawet jak się nie chce. 7.30 cała wycieczka wtłacza się już mozolnie do autokaru. Czas wolny dawkowany na godziny, jak na wycieczce szkolnej. Brakowało, spokojnego posiedzenia w knajpce, szwendania się po bazarkach, odkrywania zakamarków poza przewodnikiem, oliwek, fety i wina gdzieś na dzikiej plaży. Cóż, nie ma też nutki tajemnicy, wszystkie atrakcje są dopięte na ostatni guzik, a jedzenie zawsze w przewidzianych miejscach. Ma to swoje plusy, ale nie zapędzi się człowiek wieczorem do maleńkiej restauracyjki na uboczu, gdzie uśmiechnięty od ucha do ucha Grek gra na buzuki, bo właśnie są czyjeś urodziny. A jak dowie się, że jesteś z Polski, to z dumą i jeszcze szerszym uśmiechem, specjalnie dla ciebie zagra Kalinkę, bo przecież Polska czy Rosja to jeden słowiański czort.

PLUSY

W zamian za to, zwiedziliśmy wszystkie miejsca znane z podręczników do języka polskiego. Miejsca, który stworzyły przestrzeń wątkom tylu mitów; Świątynia Apollina, w której Pytje zupełnie na legalu sztachały się wyziewami ze szczeliny skalnej i mamrotały potem różne zagadkowe treści, a tęgie głowy tworzyły z tego na siłę, kiepsko zrymowane przepowiednie; Akropol, gdzie przechadzały się piękne boginie, z niezdrowymi skłonnościami do knucia brzydkich intryg. Kolumny doryckie, korynckie i jońskie – piwo Mythos dla tego, kto pamięta która jest która. Tajemniczy Grobowiec Agamemnona, znany z wiersza Juliusza Słowackiego – kto w nim spoczywał naprawdę – nie bardzo wiadomo. A w tle, przewijający się majestatycznie szczyt Olimpu, który sam Zeus szczelnie przysłonił chmurami, żeby nikt z dołu przypadkiem nie zobaczył, co się tam wyprawia.

Wszystko to z nawiązką zrekompensowało trudy i znoje zorganizowanej wycieczki autokarowej! Przy okazji stosunek ceny do ilości odwiedzonych miejsc – bardzo korzystny

Artykuł Wycieczka objazdowa do Grecji pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Rowerowa wycieczka: Kardamen Drugi dzień na Kosie. Zaplanowałyśmy wycieczkę rowerową do Jeziora w Tigaki, przez pięknie położoną górską wieś Zia. Wtedy jeszcze nie jeździłam zbyt dużo. Ale wiedziałam, że wyjeżdżam ze świrem rowerowym, trzeba było ponieść tego konsekwencje. Rano poszłyśmy zapytać naszego gospodarza, gdzie najlepiej wypożyczyć rower w okolicy. Pokazałyśmy mu na mapie trasę, którą chcemy przejechać. Uśmiechnął się z politowaniem: Na rowerze nie jedzie się do Zia – powiedział – nie dojedziecie tam…

Trasa liczyła ok. 40km, a górze, na której leżała wieś Zia daleko było do Monteverestu. Gospodarzowi jednak nie mieściło się w głowie, jak można chcieć wjechać tam o własnych siłach. W końcu to Grecja, tu się relaksuje

Tego dnia odkryłyśmy, że do wioski Zia jednak jeździ się na rowerze. Mimo upału, górzystej trasy, zmęczenia i spalonych pleców, był to najlepiej spędzony dzień wyjazdu.

Wieś Pili

Trasa wspinała się łagodnymi serpentynami po zboczu góry. Widok na morze, gaje oliwne i przybrzeżne miasteczka stawał się coraz rozleglejszy. Co jakiś czas mijałyśmy błękitne pasieki i bardzo chude kozy. Kozy i krowy nie były ogrodzone ani uwiązane. Chodziły sobie wolno, wyszukując ździebełek nadających się do zjedzenia. Cóż, trawa na przepalonych słońcem łąkach, wyglądała raczej jak podpałka do grilla.

Pierwszy przystanek – Pili. Wioska, wypełniona biało-niebieskimi domkami. Jej centrum to maleńki rynek. Wokoło bujnie porośnięte kolorowymi kwiatami knajpki. Zaczęłyśmy rozglądać się za miejscem, gdzie można by coś zjeść. W rynku nic nas nie urzekło. Nie byłyśmy jeszcze tak głodne, żeby strzelać w siebie piorunami, pojechałyśmy więc na dalsze poszukiwania.

Zaledwie kilkaset metrów od rynku natknęłyśmy się na mały bar. Tani, na uboczu, raczej dla miejscowych, wyglądał idealnie. Przystawki, które jadłam później w zatłoczonych portach, zawsze porównuje z tymi zamówionymi tutaj. Za każdym razem wygrywa mały barek w Pili.

Może dlatego, że dojechanie tam kosztowało sporo wysiłku. Może dlatego, że właściciel nie mogąc ustalić, co chcemy zamówić zaprowadził nas do kuchni. Po kolei otwierał szafki i pokazywał palcem poszczególne produkty, wszystko dokładnie tłumacząc po grecku A może po prostu dlatego, że jedzenie było przygotowane na miejscu ze świeżych składników.

W każdym razie były to najlepsze na świecie:

Tzatziki (sos z jogurtu z czosnkiem i tartym ogórkiem zielonym)

Sałatka wiejska (czyli sałatka grecka: pomidor, zielony ogórek, czerwona cebulka, oliwki, ser feta, zioła i oliwa)

Suwlaki (kawałki mięsa wieprzowego lub z kurczaka, często w formie szaszłyków – kalamaki)

Kolokithakia – chipsy z cukinii (plasterki cukinii smażona w panierce z mąki i piwa)

Wieś Zia

Dalszy ciąg rowerowego wspinania i osiągnęłyśmy nasz cel najwyższy – Wieś Zia!

Jednocześnie świetny punkt widokowy. Podobno można tu oglądać najpiękniejsze zachody słońca na Kosie. Niestety nie miałyśmy możliwości tego sprawdzić.

Zia ma klimat małego kurortu. Jej główna ulica przypomina miniaturowe Krupówki, pełne straganów i małych sklepików z pamiątkami. Można tu kupić mydełka oliwkowe, ceramikę, kosmetyki, zabawki. Ja nie mogłam się oprzeć popularnym na Kosie syropom do rozcieńczania z wodą: Kanelada (czerwony, cynamonowy) i Soumada (biały, migdałowy).

Do Tigaki dotarłyśmy w mgnieniu oka. Po pierwsze gonił nas czas, po drugie prawie całą drogę jechało się z górki. Krótki postój na baklawy (z ciasta warstwowego, bardzo słodkie, bardzo tłuste, niestety też bardzo smaczne). Kwadrans na schłodzenie się w morzu. Szybkie zdjęcie na leżaku z widokiem na pustą piaszczystą plażę. I z powrotem na rowery, aby osiągnąć ostatni cel, czyli Alikes.

Słone jezioro Alikes Salt Lakes Tigaki, największe na Kosie. Miejsce bytowania flamingów. Niestety nie udało się ich zaobserwować. W okolicach sierpnia woda w jeziorze wysycha, pozostawiając delikatny słony nalot na popękanej od słońca ziemi. Wygląda to dość ciekawie.

Jezioro zamienia się w wielki, suchy placek, po którym można chodzić, a nawet wjechać rowerem. Po środku placka pozostało jeszcze trochę wody z taplającym się i ganiającym stadem czapli. To tak na otarcie łez po flamingach.

Nie udało nam się wrócić przed zmrokiem. Wielkie pomarańczowe słońce zachodziło za pagórkami. A my jechałyśmy na nieoświetlonych rowerach. Na szczęście droga nie była specjalnie uczęszczana, jednak czułyśmy się bardzo nie komfortowo. Planując dłuższą wycieczkę, warto zapytać o światełka w wypożyczalni, albo zabrać własne.

A na zasłużoną kolację oliwki z serkiem feta, sezamki i piwo Mythos

Artykuł Grecja – Wyspa Kos (cz. 2.) pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Razem z koleżanką szukałyśmy miejsca, żeby polecieć na kilka wakacyjnych dni. Z odmętów Internetu wyszperałyśmy czarterowy lot na grecką wyspę Kos. 400zł w obie strony, na pięć dni. Noclegi z booking.com po 50zł za noc. Kilka dni później byłyśmy już w Grecji.

Z Polski leci się około dwóch godzin. Tuż po wylądowaniu dotarł do mnie wilgotny, odurzający zapach wyspy – nie mogło być lepszego powitania. Lotnisko oddalone jest kilkanaście kilometrów od miejscowości, w której zarezerwowałyśmy hostel – Kardameny. Autobusem szybko dotarłyśmy na miejsce.

Obie kąpane w gorącej wodzie, miałyśmy zamiar jak najszybciej rozlokować się i ruszyć na zwiedzanie. Najlepiej wszystkiego naraz. W hostelu, widząc to właściciel powitał nas słowami: Spokojnie, spokojnie, weźcie prysznic, zrelaksujcie się i idźcie na plażę, to Grecja! A potem zaprosił na kawę. Argument, że to Grecja był nie do podważenia. Chcąc nie chcąc musiałyśmy wyluzować.

Kardamena

Kardamena to typowo turystyczna miejscowość. Można tu znaleźć łagodne piaszczyste plaże, ale też i kamieniste, z niesfornymi, rozbrykanymi falami. Wzdłuż brzegu ciągnie się pasmo niezliczonych tawern. Z portu wypływa prom na pobliską wyspę Nisyros z czynnym wulkanem.

Miasto Kos

Kos jest największym miastem na wyspie. Leży po jej wschodniej stronie i pełni rolę „stolicy”. Znajduje się tu malowniczy port i wiele zabytków. nie udało nam się zobaczyć wszystkiego, ale i tak Kos zrobił na mnie bardzo pozytywne wrażenie. W centralnej części miasta znajduje się plac z meczetem Hassana Paszy i studnią turecką, pozostałościami po 400 letnim panowaniu Turcji. Już z daleka widać smukły minaret. Nieopodal rośnie ok. 600 letni platan Hipokratesa. Bardzo rozłożysty, podtrzymywany jest przez wielkie, ażurowe rusztowanie. Oczywiście, jak w przypadku innych starych drzew w Grecji, legenda głosi, że nauczał pod nim sam Hipokrates. Nie zgadzają się jedynie daty, ale kto by się tam nimi przejmował.

Jednak, prekursor medycyny prawdopodobnie faktycznie urodził się na Kosie ok. 460 r. p.n.e. i utworzył na niej pierwszą szkołę medyczną.

Meczet Hassana Paszy

Na przeciwko Meczetu znajduje się efektywny budynek Kos Market Hall, mieści się tam bazarek warzywno-owocowy oraz stoiska z pamiątkami.

W miejscu gdzie znajdują się ruiny agory, skupiono wiele fragmentów starożytnej architektury. W trawie, wśród palm samosiejek, leżą bądź stoją fragmenty misternie zdobionych kolumn. Na nich, wylegują się leniwie koty, strażnicy dziedzictwa wyspy. Żeby je zobaczyć nie trzeba kupować biletu, każdy może wraz z kocimi przewodnikami przechadzać się wśród starożytności.

Puszyści strażnicy

W Grecji jest bardzo dużo bezdomnych kotów. Szwendają się po ulicach, w parkowych zakamarkach chowają się gromadki kociąt. Często są chude i chore, ale też dokarmiaja je miejscowi i turyści. Nikomu nie zawadzają i nikt ich nie przegania. Wylegują się na chodnikach, przy wejściach do sklepów i restauracji.

Na kontynencie nie raz spotykałam też watahy złożone z 5-7 psów. Zazwyczaj są spokojne. Byłam jednak świadkiem, gdy młode, ale sporych rozmiarów psiaki zaatakowały starszego pana, w celu przywłaszczenia sobie jego zakupów. Lepiej więc nie wchodzić im w paradę.

Nie można też nie wspomnieć o licznych Tawernach i knajpkach. Porośnięte kolorowymi kwiatami są ozdobą uliczek i nadają miastu przytulny klimat. Można tu zjeść na przykład musakę (zapiekanka z mięsem, bakłażanem i ziemniakami), Dolmades (małe gołąbki z mięsem i ryżem zawijane w kwaskowe liście winogron) czy owoce morza. Oraz spróbować greckich trunków jak Ouzo (wódka o smaku anyżku), Metaxa lub Tsipouro (raki, rakija, wytwarzana z pozostałości winogron).

-> Ciąg dalszy TUTAJ

Artykuł Grecja – Wyspa Kos (cz. 1.) pochodzi z serwisu Podróże.Travel.