Jedziemy! Zastęp oddala się stępem od terenu stadniny, wjeżdża w lasek, na łąkę, czołowy zakłada kapelusz i… Ruszamy galopem w ślad za pierwszym koniem. Kto myśli, że opanuje hucuła idącego na rajd jest w wielkim błędzie. Na początku próbowaliśmy, zatrzymywać, zmieniać kierunek, szybko jednak ambicje odeszły w siną dal W grę wchodzi tylko popędzanie, ewentualnie lekka zmiana trajektorii lotu.

Jedziemy dalej przez las, pod górę. Większą część Trasy jedzie się stępem, górskimi leśnymi ścieżkami  lub oglądając piękne widoki z połonin

Nagle nasz przewodnik skręca w ledwo wydeptaną ścieżkę między drzewami, sarnią czy dziczą, to wiedzą pewnie tylko konie. Idziemy teraz po jeżynowych krzewach i zasupłanych zaroślach. Lawirujemy między krzakami chroniąc twarze przed niesfornymi gałązkami. Aż wreszcie wyjeżdżamy na polanę, piękne widoki, wyjmujemy aparaty, prowadzący zakłada na głowę kapelusz i… Ratunku, łapać aparat! Dziki galop w górę łąki. Całe szczęście, że aparaty mają paski na rękę.

W najwyższym punkcie łąki zatrzymujemy konie. Przewodnik daje polecenie żeby zsiąść i poluzować popręgi. Konie mają przerwę na popas, my mamy przerwę na zdjęcia. Chwila lenistwa, łyk wody lub syropu cytrynowego, na wzmocnienie oczywiście.

Po piętnastu minutach wsiadamy znowu, jedziemy chwilę wzdłuż lasu, czołowy zakłada kapelusz… I wszystko jasne! Bez frunących aparatów, mkniemy co koń wyskoczy, po połoninie!

Znowu wjeżdżamy w las, tym razem pniemy się wysoko pod górę. Koniki dzielnie wspinają się coraz wyżej. Na szczycie góry krótki postój, przywiązujemy czworonożnych do małych drzewek, a sami siadamy na ławkach. Są twarde, ale nieruchome i ten bezruch to teraz cudowne uczucie. Po kilku godzinach w siodle, mimo jazdy na co dzień, zaczynam czuć bolesność pośladków. Przewodnik siedzi pod drzewem, obserwuje nas dyskretnie i uśmiecha się spod wąsa.

Wsiadamy. Tym razem zjeżdżamy z góry, koniki ostrożnie stawiają nogi, wpasowując kopyta między kamienie. Odpuszczam wodze, mam już pełne zaufanie do swojego konia. Co ja tam wiem o górskiej wspinaczce na czterech kopytach, galopowaniu przez łąki i przeskakiwaniu rowów. Nic nie wiem. A on owszem, robi to od lat. Daje mu więc wolna rękę, a właściwie pysk. Od tej pory, skupiam się jedynie na tym, żeby mu swoją obecnością nie przeszkadzać.

Jaki półsiad?

Kolejna łąka i kolejny galop, tym razem na luzie, w pełnym siadzie. Hucuły z Regietowa są przyzwyczajone właśnie do takiej jazdy. Na początku galopowaliśmy w półsiadzie, ale można było wyczuć, że coś jest nie tak. Konie zwalniały i było im wyraźnie niewygodnie. Galop w pełnym siadzie jest dla nich o wiele wygodniejszy. Również dla jeźdźca, bo jazda półsiadem z górki nie jest zbyt komfortowa

Kiedy już pozna się zasady rządzące na huculskim rajdzie i osiągnie constans ze swoim wierzchowcem, przenosi cię wyższy level. Koń czerpie przyjemność biegnąc przez wielką, otwartą przestrzeń. Parska wesoło, skacze przez małe rowki, ucieka przed wiatrem w grzywie i ściga z towarzyszami. Można połączyć się z nim i poczuć jego emocje, adrenalinę, dzikość. Taki nieokiełznany zew natury, radość płynącą z bycia tu i teraz. Nie raz czuje się napływające łzy ze szczęścia, ale oficjalnie to oczywiście od wiatru. Wtedy nawet ból tyłka nie jest tak uciążliwy.

Wreszcie upragniony postój w schronisku, podobno mają tu dobre pierogi. Zamawiamy więc i okazuje się, że są to najlepsze pierogi w świecie. Po tylu godzinach siedzenia w siodle człowiek zjadłby nawet… Mniejsza z tym. W każdym razie pierogi łemkowskie z kaszą, mięsem i grzybami są bezkonkurencyjne.

Pod czas postoju na jedzenie, zawsze dzielimy się na dwie grupy jedna zamawia obiad, druga pilnuje pasących się koni, a potem zmiana.

Najstarsi kowboje wspominają, że kiedyś podobno coś poszło nie tak, całe stado uciekło i wróciło samopas do stajni. Strudzeni jeźdźcy musieli wracać na piechotę. Ale najpierw tropili swoje wierzchowce po śladach kopyt. Z narażeniem życia, bo mogli ich zeżreć wilcy i niedźwiedzie. Nawet jednego prawie widzieli, taaaki duży był. Na szczęście uszli z życiem. Natomiast w lesie, na rozstaju dróg, ślady kopyt urwały się w mchu i wrócili z kwitkiem. Pamiętam jakby to było wczoraj, to znaczy jakby wczoraj mi to opowiadano.

Artykuł Rajd konny – czyli Beskidy z końskiego grzbietu pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Konie huculskie wywodzą się z Huculszczyzny. Są prymitywną rasą, pochodzącą od tarpana. To małe ale bardzo dzielne i wytrzymałe konie. Są przyjacielskie i inteligentne. Kiedyś używane głównie jako zwierzęta juczne, potrafią przenosić na grzbiecie ponad stu kilowe ciężary po wymagających, górskich szlakach. Obecnie używane w rekreacji, doskonale sprawdzają się również jako konie zaprzęgowe.

W Regietowie znajduje się największa w Polsce i Europie hodowla hucułów. Stado w okresie letnim przebywa w górach, w warunkach naturalnych. Same się przemieszczają, znajdują pożywienie, a na świat przychodzą źrebięta. Oczywiście są dokarmiane i dyskretnie nadzorowane, ale myślą, że są bardzo dzikie

Jesienią, gdy robi się zimno i brakuje naturalnego pożywienia, konie muszą wrócić do stajni. Ale jak przeprowadzić stado 50-70 rozbrykanych zwierząt, kilka kilometrów po kamienistych drogach, wąwozach i łąkach? Tu wkraczają do akcji nieustraszenie pracownicy stajni, którzy wsiadają na konie i wyruszają w górę wsi, do Regietowa Wyżnego. Tam, na wielkiej, ogrodzonej łące, czeka stado. Wcześniej spędzone tu już z wyższych partii gór.

Spęd koni

Od kilku lat z okazji spędzania koni organizowana jest impreza o nazwie „Dzień Koniarza” połączona z Hubertusem.

Każdy, po wcześniejszym zapisie może jechać jako uczestnik. Konno lub na bryczkach. Warto! Taki widok nie trafia się codziennie. Podekscytowane, pełne energii konie, dobrze wiedzą co będzie się działo za chwilę. Spotkanie z resztą stada i gonitwa przez łąki to niecodzienna rozrywka również dla nich. Jeźdźcy wyglądają bardzo malowniczo, ubrani w kowbojskie kapelusze i czapsy, z pieśnią na ustach jadą wesołą gromadą.

Po dotarciu na łąkę otwarta zostaje bramka i „dzikie” stado puszcza się pędem przed siebie. Zadaniem jeźdźców jest zagonienie ich we właściwym kierunku. Tabun koni z rozwianymi grzywami galopuje przez pagórki, a za nimi pokrzykując, beskidzcy kowboje na swoich dzielnych wierzchowcach.

Trwa to około 1,5 godziny. Po dotarciu na teren stadniny, konie i ludzie odpoczywają. Ci pierwsi w stajni przy sianie. Drudzy zazwyczaj idą do karczmy, gdzie można zjeść pyszne pierogi i napić się grzańca. Karczma „Huculanka” zasługuje na wzmiankę o pysznych regionalnych potrawach. Szczególnie polecam pierogi serwowane w rejonie Beskidu niskiego pod różnymi nazwami. Łemkowskie, chłopskie czy zbójnickie, podstawą farszu jest kasza, grzyby i mięso. Nie można ich nie spróbować będąc w okolicy!

Hubertus

Po przerwie rozpoczyna się druga część imprezy – Hubertus.

Św. Hubert jest patronem leśników, myśliwych i jeźdźców. Hubertus to tradycyjna gonitwa za lisem na zakończenie sezonu jeździeckiego. Lisem jest jeden z jeźdźców z przyczepioną do ramienia lisią kitą, zadaniem reszty uczestników jest jej zdobycie.

Pod wieczór organizowany jest jeszcze „Bal Koniarza” jest to okazja do wspólnych tańców i swawoli, od czego nie stronią prawdziwi koniarze

Czasem wśród uczestników wydarzenia pojawiają się postacie znane z ekranów kin lub gazet.

Pomimo swojej widowiskowości i jedynej w swoim rodzaju atmosfery, impreza pozostaje bardzo kameralna. Wiedzą o niej nieliczni, głównie ze światka jeździeckiego. Choć może właśnie dzięki temu Spęd koni do dziś zachował swój wyjątkowy klimat.

Artykuł Spęd koni, czyli Dziki zachód w Beskidach pochodzi z serwisu Podróże.Travel.