Wieś Masca nazywana Machu Picchu Teneryfy, leży na wysokości  750m n.p.m. pośród stromego masywu  gór Teno. Wioski w tym rejonie, były odcięte od świata prawie do końca XX wieku. A trudno dostępna Masca określana była jako Zapomniana Wioska. Obecnie prowadzi do niej asfaltowa droga, jest ona bardzo kręta i miejscami urwista. Dostarcza sporo adrenaliny i gwarantuje niesamowite widoki. Możliwy jest bezpośredni dojazd busem, trzeba tylko uważać, żeby nie przegapić ostatniego, ponieważ powrotu nie będzie aż do rana.

Masca jest przepięknym miejscem, to taki mały raj na ziemi.  Mnóstwo tu kaktusów, palm i drzew owocowych, zewsząd zwieszają się girlandy kwiatów. Dojrzewające w upalnym słońcu Awokado, mango, opuncje i cytrusy, gałęzie aż uginają się od nadmiaru szczęścia. I to wszystko zimą. Słodkie owoce opuncji i pomarańcze, lokalsi sprzedają przy głównej uliczce.

 Niestety poza sezonem charakterystyczny szczyt można podziwiać z jedynie z daleka. Szlaki turystyczne są zamknięte. Jak twierdzi pan sprzedający owoce opuncji, to dlatego, że poza sezonem nie ma nadzoru nad szlakami, a przyjezdni nie szanują własności mieszkańców. Zbaczają z wyznaczonych tras i rozdeptują teren w około. Ja z kolei czytałam, że szlak zamknięto z powodu dużej ilości wypadków. Prawdopodobne są obie wersje. Sami byliśmy świadkami jak jakaś rodzinka zboczyła z drogi i wlazła w gigantyczne kaktusy szukając owoców. Nie umieli potem się do nich dobrać. Jest to z resztą niebezpieczne, bo jeśli nieumiejętnie rozłupuje się owoc, można najeść się kolców.

ZABUDOWA

Masca i inne okoliczne wsie charakterzują się specyficznym dla tego rejonu stylem zabudowy. Niskie domki mają jedno, góra dwa piętra i posiadają dachy, pokryte czerwoną dachówką. Całe wsie malowniczo wkomponowują się w strome, zielone zbocza.

Mimo, że dla tubylców grudzień to prawie zima, upał dawał się we znaki nawet kotom. Jeden młody kociak wybrał się z nami na długi spacer i przy każdym postoju na zdjęcia, odpoczywał w cieniu który rzucaliśmy. Pomiędzy postojami dzielnie polował na jaszczurki, na szczęście dla jaszczurek bezskutecznie.

Nie mogło obejść się bez sesji z kotem w roli głównej. Nie było łatwo, ale na kilku zdjęciach jest nawet widoczny w całości…

RESTAURACJA Z CUDNYM WIDOKIEM

We wsi, na zboczu znajduje się restauracja, warto wstąpić tam chociaż na kawę, ponieważ z tarasu roztacza się chyba najładniejszy widok na wąwóz. Idealnie pasuje do Barraquito albo zimnej sangrii!

Przy dobrej widoczności widać zarysy sąsiednich wysp. Przez chwilę udało nam się je dostrzec, mimo bardzo wielu chmur i lekkiej mgły.

KANARYJSKA KAWA

Barraquito i Cortado, to kawy typowe dla wysp Kanaryjskich. Nie wiem dokładnie czym się różnią, ponieważ nie zawsze widnieją w menu. A prosząc o Canarian cafe, kilka razy dostałam Barraquito, a raz Cortado.

Z tego, co udało mi się wyczytać, to pierwsze podaje się ze spienionym i skondensowanym mlekiem z dodatkiem alkoholu, a konkretnie likieru 43. Drugie chyba alkoholu nie zawiera. W zależności od miejsca mogą być posypane cynamonem i podane ze skórką cytryny. Oba mają piękne, kolorowe warstwy.

Czytaj również: Droga na Pico del Teide

Artykuł Masca – Machu Picchu Teneryfy pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Park Las Cañadas del Teide na Teneryfie zachwyca surowym,  księżycowym krajobrazem. Można poczuć się jak na innej planecie. Suche, jasne głazy, kamienie, kamyczki, piasek i zastygła czarna lawa dla kontrastu. Wszędzie małe, leciutkie pumeksowe odłamki.

Lekko oświetlony wschodzącym słońcem zarys Teide był w zasięgu ręki. Właziliśmy po ciemku, oświetlając drogę telefonami (ponieważ zapomnieliśmy czołówek!). Było zimno, wiało tak, że każde zatrzymanie, mimo ciepłego ubrania było wyzwaniem. Dostałam komunikat, że kolejka linowa nie działa ze względu na silny wiatr. 

Nie zdobyliśmy szczytu Teide z powodu zwykłego przeziębienia! Jedno w końcowej fazie z kaszlem, drugie w początkowej z gorączką. Wdrapaliśmy się do schroniska i padliśmy. Rano udało się wspiąć kilkaset metrów powyżej schroniska i lodowaty wiatr nas pokonał. Trudno pogodzić się z porażką, zwłaszcza, że zostało tak niewiele!

Od pięciu minut wysiłku bolały płuca. Usiadłam i nie mogłam zrobić ani kroku w górę. Miałam też chyba lekką chorobę wysokościową. Ale nie ma tego złego, przez to wszystko, czuliśmy się jakbyśmy zdobywali co najmniej ośmiotysięcznik

Podsumowując, Teide nas pokonała, ale za to widzieliśmy piękny wschód słońca ponad oceanem z chmur i oboje pobiliśmy swój życiowy rekord wysokości!

Nie odpuszczę, wrócę na pewno, ale już z nową wiedzą praktyczną.

A TERAZ WNIOSKI

Czołówki! Trudno wchodzić na szczyt mając zajęte ręce. A jeszcze trudniej po ciemku. Tam na prawdę jest czarno. Jeśli chcemy obejrzeć cień wulkanu na tle chmur, trzeba wystartować ciemną nocą.

Woda! Duża ilość wody, potrzebnej do tego, aby złagodzić skutki choroba wysokościowej. Na szczycie można kupić 0,5 za 3 euro. Najlepiej wnieść ją ze sobą. Na miejscu woda z kranu nie nadaje się do picia, można jednak pić ją po przegotowaniu. Dobrze zabrać kilka torebek herbatki, wieczory są zimne

Zdrowie. Nie powinniśmy z gorączką pchać się na szczyt, to jednak wysoko. Katar, kaszel i obciążone płuca nie pomagają. Bez choróbska i tak jest wystarczająco trudno

Powoli. Trzeba nastawić się, że nie pokonamy trasy tak szybko jak zwykle. Oddycha się trudniej i trzeba częściej niż zawsze odpoczywać. 

Leki. Ból głowy, nudności i biegunka, chciało się włazić wysoko i podziwiać widoki? To wszystko w gratisie. Oczywiście nie wszystkich to dopada. Jeśli objawy nie przejdą do rana, niestety nie powinno się wchodzić wyżej.

SCHRONISKO ALTAVISTA POD SZCZYTEM TEIDE

W schronisku każdy dostaje papierową pościel jednorazową i worek na śmieci. Moje prześcieradło nie przeżyło całej nocy, z resztą można się było bez niego obejść. Ale poduszkę miło jest mieć czystą. Pościel jest ciepła. Wieczorem było bardzo zimno (takie mieliśmy odczucie, może z powodu choroby), ale nad ranem w 14-osobowej Sali zrobiło się nawet gorąco.

Pościel i inne wyprodukowane podczas pobytu śmieci, pakuje się w worek. Potem trzeba zabrać je na szczyt Teide i znieść na sam dół. Z każdym wchodzącym ze schroniska, szczyt zdobywają również jego śmieci

W schronisku nie ma pryszniców i ciepłej wody. A w zasadzie jest tylko wybitnie lodowata. Kiedy myłam twarz, aż mnie zatkało, a podczas zmywania miałam wrażenie, że zimno aż parzy.

Dwie łazienki, męska i damska są bardzo czyste. Mają po dwa kibelki i jedną umywalkę. W schronisku nie ma zbyt wielu osób, więc nie ma też kolejek. Kuchnia wyposażona jest we wszelkie naczynia, które mogą się przydać. Wyciąga się je z wielkich, drewnianych szuflad. Są garnki, a nawet patelnia! Jakby komuś udało się donieść tu jajka, to może sobie zjeść rano jajecznicę

Jest czajnik elektryczny i kuchenka. Na korytarzu stoją automaty z przekąskami typu batoniki, chipsy i sucharki, cola, woda i najważniejsze – kawa! Wszystko oczywiście w cenie odpowiedniej do wysokości na jakiej się znajduje.

Jeśli wykupi się nocleg w schronisku i zacznie wchodzić przed 9.00 rano, nie trzeba mieć zezwolenia na wstęp do Parku Narodowego.

SPONTAN ODPADA!

Nie liczcie na spontaniczny nocleg w schronisku. Miejsce trzeba zarezerwować wcześniej na stronie www.volcanoteide.com. Obsługa bardzo stanowczo odmawia przenocowania osobom bez rezerwacji. Miejsca w schronisku są mocno ograniczone.

Artykuł Teneryfa – droga na Pico del Teide pochodzi z serwisu Podróże.Travel.