Start. Polskim busem pojechaliśmy do Budapesztu. Rano już na miejscu. Rezerwacja w hostelu była dostępna dopiero od godziny 13, poszliśmy więc leniwie nad Dunaj. Już o siódmej rano było gorąco. W międzyczasie przybyło jeszcze ze 100 stopni. Ulokowaliśmy się w jednej z kafejek i patrzyliśmy z przerażeniem jak rozpuszcza się lód w mrożonej herbacie. Bulwarem w zwolnionym tempie przemieszczali się ludzie. Przedzierając się przez zgęstniałe powietrze. Zero wiatru od rzeki.

Wytraciliśmy trochę czasu i powoli poszliśmy w stronę hostelu, z nadzieją, że uda się zakwaterować wcześniej. Był to jeden z najtańszych noclegów, w nie najlepszej dzielnicy. Po drodze mijaliśmy wielu bezdomnych i mocno wczorajszych, imprezowiczów. Wokoło sporo śmieci i jak to w upały bywa, dość przykry zapach.

Nowocześnie?

W Budapeszcie byłam kilka lat wcześniej, w zimie. Skupiliśmy się głównie na zabytkach i nie zapuszczaliśmy w głąb miasta. Stolica zrobiła na mnie wtedy wrażenie nowoczesnego europejskiego miasta. Teraz czar prysł. Zaśmiecone uliczki. Sklepy w których nie można płacić kartą i nie przyjmują też Euro. Nie tylko w oddalonych dzielnicach, ale też przy najważniejszych zabytkach.

W hostelu nie można było zameldować się wcześniej. Czekaliśmy w nagrzanym do granic przyzwoitości holu. Okazało się, że mamy pokój na 7 piętrze i piękną panoramę z okna. Chcieliśmy się szybko rozlokować, umyć i ruszyć w miasto. Niestety rozpętała się burza i ze zwiedzania nici. Za to burza z takiej wysokości wyglądała zjawiskowo.

Nasz hostel też był zjawiskowy. Może właśnie za sprawą uderzenia pioruna,  niczym Marty McFly przenieśliśmy się do przeszłości

Na drugi dzień poszliśmy w pośpiechu na mury obronne. Z daleka sfotografowałam parlament i pobiegliśmy na pociąg do Egeru.

Orange machine

W międzyczasie w metrze  złapał nas kanar. Kupiliśmy bilety w biletomacie. Przy bramkach nie było kasowników, ale stał pan, który sprawdzał wszystkim bilety. Pokazaliśmy mu bilety, pytamy czy są w porządku. Pan mówi, że są ok. Weszliśmy zadowoleni, ale kiedy dotarliśmy na miejsce, przy wyjściu znowu kontrola. Spokojnie wyciągamy bilety, a tu się okazuje, że nie skasowane. Orange machine, orange machine powtarzał w kółko pan kanar. Na nic się zdały wyjaśnienia, że pytaliśmy pana przy wejściu, nie było dyskusji, mandacik trzeba było zapłacić. A kasowniki, owszem były, ale kilka metrów przed bramkami i przed biletomatem. Potem bardzo się już pilnowaliśmy i nie czuliśmy swobodnie. chcieliśmy jak najszybciej uciec ze stolicy.

Pomijając powyższe, trzeba przyznać, że Budapeszt robi wrażenie. I jest na swój stołeczny sposób uroczy

W Egerze wieczór spędziliśmy szukając dobrego i w miarę niedrogiego węgierskiego jedzenia, w końcu wylądowaliśmy na pizzy Na wszelki wypadek śniadanie zamówiliśmy na kwaterze.

Pani Marija, nasza gospodyni, przywróciła wiarę w ludzi. A jej kuchnia! Śniadanie które nam zaserwowała rozwiało wszystkie złe wspomnienia

Po kilku dniach, odniosłam wrażenie, że Węgrzy, nie są zbyt mili. Może to kwestia innej mentalności. Nie do wszystkich trzeba się uśmiechać i pomagać, gdy ktoś pyta o drogę. Ale przyjemnie, gdy ludzie to robią

Artykuł Wakacyjny maraton – Węgry pochodzi z serwisu Podróże.Travel.