W środku dnia są jednak zupełnie przyjaznym, słonecznym miejscem w którym można zaobserwować  wiele ciekawych gatunków roślin i zwierząt.

GOŹDZIKOWE BAGNO

Śródleśne torfowisko „Goździkowe Bagno” Znajduje się w obniżeniu między porośniętymi borem sosnowym wałami wydm. Na początku XX wieku zaczęto wydobywać tu torf, suszono go i wykorzystywano na opał. Z tego powodu uległo częściowemu zniszczeniu. Obecnie torfowisko odradza się, a na jego obszarze można spotkać np. rosiczkę okrągłolistną i bagno zwyczajne. Ciekawsze gatunki zwierząt, które tu zamieszkują, to żmija zygzakowata, zaskroniec i traszka zwyczajna. Można też spotkać łosie, dziki i żurawie!

Prowadzi tu ścieżka edukacyjna Nadleśnictwa Celestynów (więcej informacji TUTAJ). A z tamtejszej tablicy informacyjnej, pochodzą powyższe informacje. Bagienną przyrodę można podziwiać z malowniczych drewnianych kładek, przy wesołym akompaniamencie żabiej orkiestry.

Można zaobserwować tu stanowiska rosiczki okrągłolistnej. Jest to roślina owadożerna, jej liście pokryte są licznymi czerwonymi wypustkami. Na ich końcach znajduje się słodka, lepka substancja. Jaskrawy kolor i lśniąca ciecz wabią owady, które dostają się w pułapkę. W ten sprytny sposób, roślinka radzi sobie z niedoborem azotu w torfowym podłożu.

BOCIANOWSKIE BAGNO

Bagno Bocianowskie, to niewielki, ale bardzo efektowny obszar podmokły. Najciekawsze jest chyba wielkie żeremie bobrowe, dobrze widoczne ze ścieżki. Bobry musiały nieźle się napracować, aby ustawić tak pokaźny stosik, a to zaledwie wierzchołek góry bobrowej! Wejście do żeremia znajduje się pod wodą, ponad powierzchnię wystają ściany, wentylowany dach, a w środku komora mieszkalna.

Można spotkać tu bagno zwyczajne, zimozielony krzew z rodziny wrzosowatych. Występuje na bagnach, torfowiskach oraz terenach podmokłych. Osiąga wysokość do 1,5 m. Objęty jest ochroną częściową (czyli nie można go zbierać bez pozwolenia). Zawiera olejek eteryczny o silnym zapachu. Należy do roślin trujących, może powodować bóle i zawroty głowy, a zjedzenie go grozi nawet uszkodzeniem nerek! Jednak po odpowiednim przygotowaniu ma też właściwości lecznicze. Jego charakterystyczny zapach chroni ubrania przed molami. Okres kwitnienia, to maj i czerwiec, warto wtedy wybrać się na torfowisko, żeby podziwiać jego białe, widoczne z daleka kwiaty.

Artykuł Bagno Goździkowe i Bocianowskie pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Do wyrobu palm kurpiowskich używa się leszczyny lub młodej sosny. W gminie Łyse i Lipniki, na szczycie sosny tradycyjnie zostawia się naturalne rozwidlenie, które przystrajane jest kolorowymi wstążkami. Cały pręt oplata się roślinnością leśną w które poutykane są kolorowe kwiatki z bibuły. Palmy są w tym rejonie wyjątkowo okazałe i dochodzą nawet do 10 metrów wysokości.

Palmy są „uwite” bardzo misternie. Każdy kwiatuszek jest osobnym małym arcydziełem, a na jednej palemce są ich setki. Robione różnymi technikami, imitują kwiaty różnych gatunków. Mogę się założyć, że nie jeden motyl był tego dnia niemile zaskoczony

Przed południem odbywa się msza święta, wcześniej do nowego kościoła idzie kolorowa procesja. Po poświęceniu, palmy przenosi się do starego, drewnianego kościółka, gdzie można je oglądać. Te najdłuższe przenosi w pozycji poziomej nawet kilka osób. W tym roku jedną palmę trzeba było postawić pod skosem, ponieważ nie zmieściła się w pionie. Inne oparte o ścianę sięgały prawie do sufitu.

Ale Święto palmy, obraca się nie tylko w koło palm. To duże wydarzenie kulturalne, któremu towarzyszy jarmark wielkanocny i występy kapeli i zespołów folklorystycznych. Można porozmawiać z twórcami ludowymi, kupić książki, a także ręcznie wykonane przez nich koszyczki, serwetki, jajka, palemki, słodycze i mnóstwo innych mniej lub bardziej potrzebnych rzeczy. Straganiki kuszą, lepiej więc zaopatrzyć się w gotówkę Mocno przyciągają też stoiska kulinarne, oprócz grillowanych kiełbasek i sprężynek ziemniaczanych, można znaleźć miody prosto z pasieki, regionalne wędliny, sery i pieczywo.

ZACHOWANIE TRADYCJI

Całe przedsięwzięcie organizowane jest w celu zachowania polskich zwyczajów ludowych. Konkurs na Palmę Kurpiowską zainicjowano w 1969 roku. Tradycja „wicia” lub „kręcenia” palm, utrzymuje się od pokoleń. Według protokołów konkursowych udział w nim biorą kolejne pokolenia tych samych rodzin.

Na stronie gminy można przeczytać, że w tym roku „Konkurs Palma Kurpiowska Łyse  2019” odbył się po raz pięćdziesiąty, a zgłoszono do niego 129 palm.

Kilka słów należy się też drewnianemu kościółkowi św. Anny. Wybudowano go pod koniec XIX wieku, a dokładniej w 1886 r . Kiedy w roku 2000 r. ukończono budowę nowego, większego kościoła przestał być użytkowany na co dzień. Niedziela palmowa, to dobra okazja, aby zwiedzić świątynię od wewnątrz. A wygląda wtedy uroczo, cały udekorowany kolorowymi palmami. Przy głównym wejściu znajdują się małe drzwiczki, którymi można wejść na balkon, na którym kiedyś stały organy. Organy oraz dzwony z dzwonnicy przeniesiono do nowego kościoła.

Artykuł Niedziela Palmowa Łyse – konkurs „Palma Kurpiowska” pochodzi z serwisu Podróże.Travel.

Wybudowany został w 1941 roku. Dziś ukryty w lasach między Karczewem, a Celestynowem.

Schron wybudowano na niewielkim wzniesieniu. U góry, z trawy, wyłania się kopuła strzelnicza oraz komin. Dzisiaj okolica porośnięta jest gęstym lasem, ale w czasie wojny można było obserwować obszar na odległości pięciu kilometrów! Służył do tego bardzo precyzyjny peryskop znajdujący się w kopule obrotowej. Powiększał on 2,5 razy i pozwalał celnie strzelać do obiektów oddalonych kilka kilometrów. Resztki peryskopu, mapy, oraz inne pozostałości można obejrzeć w gablotach. Przy wejściu odtworzono stanowisko karabinu maszynowego. Wiele elementów wyposażenia jest oryginalne, część to repliki.

Pro Fortalicium

Od kilku lat schronem opiekuje się Stowarzyszenie na Rzecz Zabytków Fortyfikacji „Pro Fortalicium” http://www.profort.org.pl/.

Jest to grupa pasjonatów, która na własną rękę poszukuje informacji i części wyposażenia obiektów architektury militarnej. Stopniowo odnawiają schron na zewnątrz i wewnątrz. Odwzorowując jego pierwotny wygląd, zgodnie z zachowanymi zdjęciami.

Wystarczy wykazać trochę zainteresowania, aby usłyszeć garść ciekawostek od opiekunów obiektu. Dowiedzieliśmy się, że żelazna kopuła pancerna waży 19 ton. Od środka cała pokryta była azbestem w celu wygłuszenia. Do obsługi peryskopu, potrzebne były dwie osoby – strzelec i jego pomocnik. Kopułę od reszty pomieszczeń oddzielały pięciotonowe drzwi. Aby zminimalizować ryzyko wysadzenia całości, otwierano je tylko w momencie przechodzenia przez nie ludzi

Odtworzona została wentylacja, można palić w piecu, a z komina wydobywa się dym.

Rury wentylacyjne pomalowano zgodnie z oryginalnymi rozporządzeniami. Żółte doprowadzające powietrze, niebieskie odprowadzające. W środku niczym serce znajduje potężny filtr oczyszczający. Pod czas ataku gazowego przebywający w środku żołnierze, mogli być bezpieczni. W razie potrzeby filtr można było uruchomić również ręcznie za pomocą korby.

W pomieszczeniu sypialnym ściany wykładano boazerią. Dzięki temu woda zbierała się na betonie pod drewnem. Boazeria pozostawała sucha, a żołnierze budzili się rano bez bólu w kościach.

W wyposażeniu zawarto wszystko co niezbędne, do przetrwania w trudnych warunkach

Ze szczegółami, dokładnie według zdjęć, odtworzono nawet spiżarnię! Nawet etykietki na butelkach. Puszki i słoiki z przetworami, poukładane na półkach, wyglądają naprawdę apetycznie

Bunkier w Dąbrowieckiej Górze ciągle się zmienia, rekonstruowane są coraz to nowe szczegóły. Warto wpaść tu chociaż na chwilę. Można dojechać na rowerze (ok. 7km od stacji Otwock). Dojechać można pociągiem szybkiej kolei miejskiej S1, lub samochodem. Wstęp jest bezpłatny, ale można wrzucić do puszki cegiełkę, która przeznaczona będzie na dalsze prace renowacyjne.

Schron na pewno spodoba się również dzieciom, a przy okazji będą miały plenerową lekcję historii.

Artykuł Dąbrowiecka Góra – skansen forteczny pochodzi z serwisu Podróże.Travel.