Przejechaliśmy setki kilometrów, pociągami i marszrutkami. O najróżniejszych porach dnia.  Wieczorami i nad ranem. Za oknem roztaczały się najróżniejsze krajobrazy. Góry, wielkie równiny, maleńkie wioski, stepy, rozlewiska rzek, jeziora, bagna, lasy  i przez cały ten czas nie widzieliśmy, ani jednego dzikiego zwierzęcia.

Czasem widać było stado krów lub konie pasące się samowolnie, gdzieś między jedną wioską, a drugą. Ale dzikiej zwierzyny leśnej nie udało się zaobserwować.

 Być może zwierzęta, posiadając tak wielkie tereny do dyspozycji, nie mają najmniejszego interesu, by zapuszczać się w pobliże dróg, torów i ludzkich osad. Możliwe, że o wiele łatwiej zobaczyć je w zimie.

Z charakterystycznych dla Syberii dzikich zwierząt udało się zobaczyć burunduki, foki i gąbki wyrzucone na brzeg. Omula udało się jedynie zjeść.

BURUNDUK SYBERYJSKI

Burunduki to małe gryzonie, należące do rodziny wiewiórkowatych. Posiadają torby policzkowe do gromadzenia pożywiania. Przemykają w trawie i zwinnie wspinają się na drzewa. Burunduki są bardzo czujne, ale chyba jeszcze bardziej ciekawskie. Szybko uciekają, lecz niezbyt daleko, aby móc obserwować potencjalnie zagrażający, ale jakże ciekawy obiekt.

NERPA BAJKALSKA – SYMBOL BAJKAŁU

Foki  nerpy Bajkalskie to jedyne słodkowodne foki na świecie. Mają swoje ulubione miejsca, najbardziej upodobały sobie wyspy Uszkanie, obok półwyspu Święty Nos. Ale znajoma z pociągu, widziała je też na wschód od Listwianki. Nam udało się zaobserwować je na wyspie Olchon. W najdalej wysuniętym punkcie, cyplu Choboj. W prawdzie daleko w dole, ale widać było całkiem dobrze. Wylegiwały się na skałach i wesoło pływały w przejrzystej toni Bajkału. wyglądały na beztroskie, zadowolone z życia, a nawet uśmiechnięte. Latem mają świetne warunki, ale po syberyjskiej zimie należy im się taka nagroda.

Nerpy, polują głównie na ryby gołomianki, są to również endemiczne ryby Bajkału. Są ważnym elementem pożywienia wielu zwierząt, ponad 40% ich ciała stanowi tłuszcz.

ZWIERZĘTA GOSPODARSKIE

Psy i zwierzęta gospodarskie na wsiach, chodzą sobie jak chcą i gdzie chcą. Samotnie i z przyjaciółmi, po pastwiskach i ulicach. W swoich obejściach zjawiają się tylko w porze dojenia i na noc.

Raz w Goriaczyńsku, ponad kilometr szliśmy za końmi, które wybrały się nad Bajkał, tylko po to, żeby sobie tam postać i ochłodzić na wietrze. Stały tak bardzo długo delektując się chłodną bryzą. W końcu młody ogierek nie wytrzymał takiego braku wrażeń i poszedł nastraszyć kilka plażowiczek. Niestety, nie przewidział, że ktoś to zauważy i zadzwoni po właściciela. Chwilę później, wszystkie konie musiały grzecznie wrócić do domu.

Artykuł Nerpa Bajkalska, burunduki i krowy – zwierzaki na Syberii pochodzi z serwisu Podróże.Travel.